ओढ लावती गावाकडची माती


ओढ लावती गावाकडची माती

शहराच्या गजबजलेल्या रस्त्यांवर, प्रचंड उंच इमारतींच्या छायेत, आणि धकाधकीच्या जीवनात मग्न असताना देखील, गावाकडच्या मातीची ओढ प्रत्येकाच्या मनात खोलवर रुजलेली असते. शहरातील गोंगाट, वाढत्या ताणतणावाच्या जीवनात एकटेपणाची भावना वाढवते. या धावपळीच्या आयुष्यात माणूस जरी प्रगती करत असला, तरी त्याच्या मनाचा एक कोपरा गावाकडेच गुंतलेला राहतो.

शहरात राहणाऱ्या प्रत्येकाच्या मनात गावाचे एक सुंदर कोपरा असतो. तो कोपरा म्हणजे बालपणात खेळलेल्या मातीच्या अंगणाचा. जेव्हा पावसाळ्यात पहिल्या सरींनी मातीला ओलावा दिला जातो, तेव्हा त्या मातीच्या सुगंधाने मनात गावाच्या मातीची आठवण जागी होते. शहरी जीवनाच्या या व्यस्ततेमध्येही, गावाकडच्या आठवणींनी मन पुन्हा ताजेतवाने होतं. 

शहरातील रोषणाई, मोठी मोठी शॉपिंग मॉल्स, आणि सर्व सुखसोयी असूनही, गावाचं साधं पण सुंदर जीवन शहरात राहणाऱ्या माणसांना सतत आठवत राहतं. गावातल्या मोकळ्या आकाशाखाली खेळलेली लहानपणाची धावपळ, चुलीवरच्या मातीच्या घरातील खमंग जेवण, आणि लहानसहान गोष्टींमध्ये मिळणारा आनंद, या सगळ्या आठवणींनी मन भरून जातं.

गावातलं शांत आणि निवांत जीवन, आपुलकीचं वातावरण, आणि निसर्गाच्या सान्निध्यातली समाधानाची भावना, हे सर्व शहरातल्या वेगवान जीवनाच्या पार्श्वभूमीवर खूपच प्रिय वाटतं. शहरातील माणूस कितीही मोठा झाला, कितीही प्रगती केली, तरी त्याच्या मुळांचा पल्ला गावातच रुजलेला असतो. त्याच्या हृदयातल्या कोपर्‍यात अजूनही गावाच्या मातीचा एक लहानसा कण शिल्लक असतो, जो त्याला पुन्हा पुन्हा गावाची आठवण करून देतो.

गावाकडची माती म्हणजे त्याच्या आयुष्यातील सर्वात महत्त्वाच्या क्षणांची शिदोरी आहे. गावातील नदीच्या पाण्याने आणि शेतातल्या मातीने त्याला जगण्याची प्रेरणा दिली आहे. शहराच्या या गर्दीत त्याला आपल्या गावाच्या ओढीने बांधलेलं असतं. ही ओढ त्याला त्याच्या मूळ गावी पुन्हा जाण्याची आणि त्या मातीतल्या प्रेमाची अनुभूती घेण्याची प्रेरणा देते.

शहरातल्या सुखसोयी असताना देखील, मनातील गावाच्या मातीची ओढ कधीच कमी होत नाही. कारण ती माती म्हणजे त्याच्या बालपणीच्या गोड आठवणींची शिदोरी आहे. तीच माती त्याच्या व्यक्तिमत्त्वाची पायाभरणी आहे. 

त्यामुळेच, 'ओढ लावती गावाकडची माती' हे शब्द खरं अर्थाने सार्थ ठरतात. शहरातील धावपळीत आणि ताणतणावाच्या जीवनात देखील, गावाकडच्या मातीची ओढ कधीच कमी होत नाही. ती माती म्हणजे आपलं मुळ, आपलं अस्तित्व आणि आपल्या जीवनाचं सार आहे. 

शब्दांकन : दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा, न्यूज आपली वाटचाल मो.9370165997

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल

इमेज
सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल जळगाव जिल्ह्यातील धरणगाव या लहानशा गावात मध्यमवर्गीय कुटुंबात जन्मलेले मा.नंदू हिरालाल चौधरी हे नाव आज गोसेवा आणि भारतीय गोवंश संवर्धन क्षेत्रात एक आदरयुक्त प्रेरणास्त्रोत ठरले आहे. शेतकरी वडिलांच्या कष्टात वाढलेले, साधेपणात संस्कारांचे बीज घेऊन मोठे झालेले मा.चौधरी यांनी आपल्या जीवनाची दिशा लहानपणातच निश्चित केली होती. त्यांचे बालपण कष्टमय होते. घरची आर्थिक परिस्थिती सर्वसामान्य असताना ही, त्यांनी शिक्षण आणि मातापित्यांच्या कर्तव्यांमध्ये संतुलन साधले. शेतीत आई-वडिलांना मदत करत, अभ्यास करत आणि आसपासच्या सामाजिक वास्तवाचा अभ्यास करत मोठे होत असताना त्यांच्या मनात एक दृढ संकल्प निर्माण झाला."घराच्या आणि समाजाच्या उन्नतीसाठी शिक्षणाशिवाय पर्याय नाही." मात्र शिक्षणाइतकाच त्यांच्या मनाचा एक कोपरा गोसेवेच्या पवित्र भावनेने व्यापलेला होता. गायीं विषयी त्यांना लहानपणापासून अपार प्रेम होते. त्यांच्या मनात गोमातेला केवळ जनावर न मानता, ती आपली माय आहे असा श्रद्धेचा भाव होता. गायत्री परिवाराचे बालवयातच लाभलेले संस्क...
अधिक वाचा

"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी यांची प्रेरणादायी वाटचाल"

इमेज
"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी  यांची प्रेरणादायी वाटचाल"  शेतीची माती, घामाने ओले झालेलं कपाळ आणि डोळ्यांत लपलेलं शिक्षणाचं स्वप्न ही प्रा. डॉ. अनंत लालचंद चौधरी यांची खरी ओळख. चोपडा येथील एका साध्या मध्यमवर्गीय शेतकरी कुटुंबात जन्मलेले डॉ. अनंत सर आज शिक्षणाच्या क्षेत्रात एक तेजस्वी दीपस्तंभ ठरले आहेत. घरात आर्थिक सुबत्तेपेक्षा मेहनत, शिस्त आणि मूल्यांचा वारसा मोठा होता. वडील शेतीमध्ये राबत आणि आई घरकामासह शेतीची जबाबदारी ही निभावत असे. अशा वातावरणात शिक्षणाला फारसा वाव नव्हता, पण डॉ. अनंत सरांनी लहानपणातच ठरवलं होतं."आपलं आयुष्य बदलायचं असेल तर शिक्षणाशिवाय दुसरा पर्याय नाही." आई-वडिलांच्या कामात मदत करत करतच त्यांनी आपलं शिक्षण पूर्ण केलं. अभ्यास, कष्ट आणि चिकाटी या त्रिसूत्रीवर विश्वास ठेवत त्यांनी जीवनाचा प्रवास सुरू केला. त्यांना लहानपणापासूनच शिक्षक होण्याची प्रबळ इच्छा होती. पुस्तकांची ओढ, विद्यार्थ्यांप्रती असलेली आत्मीयता आणि समाजासाठी काही तरी करण्याची प्रेरणा हे सारे गुण त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वात अगदी कोवळ्या वयातच रुजले ह...
अधिक वाचा

संकटांना सामोरे जाण्याची कला !

इमेज
संकटांना सामोरे जाण्याची कला – आत्मविश्वासाचा आणि धैर्याचा खरा परीघ आयुष्यात येणाऱ्या संकटांना घाबरून नव्हे, तर आत्मविश्वासाने आणि धैर्याने सामोरे जाण्याची खरी कला काय आहे, हे या भावनिक आणि हृदयस्पर्शी मराठी लेखातून जाणून घ्या. संकटांना सामोरे जाण्याची कला – आत्मविश्वासाचा आणि धैर्याचा खरा परीघ मित्रांनो, आयुष्य हे एक सुंदर प्रवास आहे, पण या प्रवासात काही वळणं अशी येतात, जिथे प्रकाश क्षीण होतो, आणि अंधार गडद होतो. हीच ती वेळ असते – संकटांची. ही संकटं आपल्या क्षमतेची, धैर्याची आणि संयमाची परीक्षा घेत असतात. पण खरा कलाकार तोच असतो, जो या अंधारातसुद्धा स्वतःचं प्रकाशपथ शोधतो. आपल्यापैकी प्रत्येकजण काही ना काही संकटांचा सामना करत असतो – कुणाचं नातं तुटतं, कुणाचा व्यवसाय बुडतो, कुणी जवळचं व्यक्ती गमावतो, तर कुणाच्या मनातले स्वप्नंच कोसळतात. पण एक सत्य आहे – संकटं ही टळत नाहीत, ती स्वीकारावी लागतात. आणि त्यांना सामोरं जाण्याची कला म्हणजेच आपलं खरं सामर्थ्य. कधी-कधी संकटं आपल्याला वाकवतात, पण मोडत नाहीत... माझ्या एका ओळखीचे, शांत स्वभावाचे एक गृहस्थ होते – विनायक काका. आयुष्याच्या...
अधिक वाचा