खान्देश माझा

बोगस नोंदणींच्या सावलीत हरवलेला कष्टकरी...! “खरंच सर्वच लोक बांधकाम कामगार आहेत का?” एका घामाच्या थेंबाचा निःशब्द आक्रोश सकाळचे पाच वाजलेले असतात. शहर अजून अर्धवट झोपेत असतं. रस्त्यांवर शांतता असते, दिव्यांचा पिवळसर उजेड अजूनही लुकलुकत असतो. पण एका चाळीत, एका छोट्याशा झोपडीत दिवस उगवलेला असतो. चुलीवर चहा उकळत असतो. एका आईने डब्यात कोरडी भाकरी आणि थोडी भाजी ठेवलेली असते. एका बापाने आपल्या लेकराच्या डोक्यावर हात फिरवलेला असतो.त्या स्पर्शात प्रेम असतं, जबाबदारी असते, आणि एक न बोललेली चिंता असते.आणि तो निघतो…बांधकामाच्या साईटकडे. हातात फावडा. खांद्यावर कर्ज. मनात लेकरांच्या शिक्षणाची स्वप्नं. डोक्यावर जुनं हेल्मेट. आणि पायात जड चपला, ज्यांनी कित्येक मैल उन्हात चाललेलं असतं. तो उंच इमारती उभ्या करतो.तो शहराला आकार देतो. तो काँक्रीटच्या ढिगाऱ्याला स्वप्नांची वास्तू बनवतो. विटा रचताना त्याचे हात रक्ताळतात. सिमेंट मिसळताना धूळ फुफ्फुसात शिरते. लोखंडी सळया उचलताना स्नायू ताणले जातात. उन्हात भाजून अंग काळवंडतं, पावसात भिजून अंग थरथरतं. तरीही तो काम थांबवत नाही. कारण त्याच्यासाठी हा फ...

नोटांच्या आवाजात हरवलेलं अंतरात्मा....! लाचेच्या पैशावर चहा पिणारा,आणि इमानाची भाषणं मोठ्या आवाजात देणारा…हा केवळ एखाद्या व्यक्तीचा स्वभाव नाही, तर आपल्या समाजाच्या वेदनेचं प्रतिबिंब आहे. लाच म्हणजे फक्त पैशांची देवाणघेवाण नव्हे; ती माणसाच्या अंतरात्म्याची विक्री असते. जेव्हा एखादा अधिकारी, कर्मचारी किंवा जबाबदारीच्या जागी बसलेला कुणीही व्यक्ती आपल्या पदाचा वापर लोकांच्या भल्यासाठी न करता स्वतःच्या फायद्यासाठी करतो, तेव्हा तो फक्त नियम तोडत नाही.तो विश्वास तोडतो. आणि विश्वास तुटला की नाती तुटतात, समाज तुटतो. हातात नोटा असतात, पण त्या नोटांपेक्षा जास्त जड असतो तो निर्लज्जपणाचा भार. डोळ्यांत लाज नसते, चेहऱ्यावर बनावट प्रामाणिकपणाचा मुखवटा असतो. शब्द मात्र मोठे नैतिकतेची व्याख्यानं, प्रामाणिकपणाची उदाहरणं. पण आतून मात्र हव्यासाची आग धगधगत असते. पोटासाठी घेतलं असतं तर कदाचित आपण क्षमा केली असती. कारण गरिबी कधी कधी माणसाला विवश करते. उपाशी पोटाने विचार करण्याची ताकदही कमी होते. पण हव्यासासाठी घेतलेली लाच ही विवशता नसते.ती जाणूनबुजून केलेली चूक असते. जास्त पैशासाठी, जास्त सुखासाठ...

नवनिर्वाचित लोकप्रतिनिधींचा भव्य नागरी सत्कार शिवजयंती उत्सवात सन्मानाचा सुवर्णक्षण...! दि. १९.०२.२०२६ हा दिवस एरंडोलकरांसाठी अभिमानाचा आणि प्रेरणेचा ठरला. शास्त्री इन्स्टिट्यूट ऑफ फार्मसी, एरंडोल येथे छत्रपती शिवाजी महाराज जयंतीनिमित्त महाराजांच्या प्रतिमेस पुष्पहार अर्पण करून विधिवत पूजन करण्यात आले. सभागृहात दुमदुमणारा “जय भवानी, जय शिवाजी” चा जयघोष, फुलांच्या सुगंधाने भारलेले वातावरण आणि उपस्थितांच्या डोळ्यांत दाटलेला अभिमान या सर्वांनी त्या क्षणाला एक पवित्र आणि भावस्पर्शी रूप दिले. महाराजांच्या प्रतिमेस अर्पण केलेला पुष्पहार हा केवळ एक विधी नव्हता, तर तो स्वराज्याच्या आदर्शांना वंदन करण्याचा एक मनापासूनचा प्रयत्न होता. विद्यार्थ्यांनी आणि प्राध्यापकांनी महाराजांच्या कार्याची आठवण करताना त्यांच्या शौर्य, दूरदृष्टी आणि न्यायनिष्ठतेचा संकल्प मनाशी दृढ केला. छत्रपती शिवाजी महाराजांचे जीवन म्हणजे संघर्षातून उभ्या राहिलेल्या स्वाभिमानाची जाज्वल्य गाथा आणि हाच संदेश त्या दिवशी प्रत्येकाच्या मनात खोलवर रुजला. तसेच दि. २१ फेब्रुवारी २०२६ रोजी छत्रपती शिवाजी महाराज जयंती उत्साह...

मीच श्रेष्ठ अहंकारातून नम्रतेकडे जाणारा प्रवास...! आजच्या स्पर्धात्मक जगात प्रत्येक जण स्वतःला सिद्ध करण्याच्या धडपडीत आहे. या धावपळीत नकळत एक विचार मनात घर करून बसतो. “माझ्यासारखा मीच!” आपण जे करतो, ज्या पद्धतीने विचार करतो, जसे जगतो… तसे कोणीच नाही, असे आपल्याला वाटू लागते. स्वतःवर विश्वास असणे ही नक्कीच चांगली गोष्ट आहे; परंतु हा विश्वास जेव्हा अहंकारात परिवर्तित होतो, तेव्हा तो आपल्या डोळ्यांवर पडदा टाकतो. या जगात कोणीही पूर्ण नाही आणि कोणीही अंतिम नाही.इतिहास साक्षी आहे.असंख्य महान व्यक्ती या भूमीवर होऊन गेल्या. त्यांनी पर्वत हलवले, समुद्र पार केले, समाजाला नवी दिशा दिली, विचारांची क्रांती घडवली. तरीही काळाच्या प्रवाहाने त्यांनाही मागे टाकले. कारण प्रत्येक शिखराच्या पुढे आणखी एक शिखर असतेच. प्रत्येकाला “शेरास सव्वाशेर” असतो. ही केवळ म्हण नाही, तर जीवनाचे शाश्वत सत्य आहे. आपण कितीही यशस्वी झालो, कितीही मोठे झालो, तरी कुठेतरी कोणी तरी आपल्यापेक्षा अधिक कष्टाळू, अधिक बुद्धिमान, अधिक संयमी असतो. ही जाणीव आपल्याला कमी लेखत नाही; उलट ती आपल्याला अधिक समृद्ध बनवते. कारण खरे म...

कोणाला कधी कशाचा राग येईल हे सांगता येत नाही…! कोणाच्या मनात नेमकं काय सुरू आहे, हे बाहेरून कधीच दिसत नाही. प्रत्येक माणूस आपल्या आयुष्याच्या एखाद्या न बोललेल्या, न दिसणाऱ्या लढाईतून जात असतो. कुणी अपूर्ण स्वप्नांच्या ओझ्याखाली दबलेला असतो, कुणी नात्यांच्या जखमांनी विदीर्ण झालेला असतो, तर कुणी अपयशाच्या वेदना शांतपणे पचवत असतो. पण बाहेरून मात्र प्रत्येकजण हसत असतो, बोलत असतो, सगळ्यांत मिसळलेला दिसतो. म्हणूनच समोरच्याच्या चेहऱ्यावरचं हसू पाहून त्याच्या मनातल्या वेदनांचा अंदाज बांधणं अशक्य असतं. आपण बोलतो ते शब्द आपल्यासाठी साधे, हलके असतात; पण तेच शब्द समोरच्याच्या मनाला किती खोलवर भिडतील, हे आपल्याला कधीच कळत नाही. एखादा हलकासा विनोद, नकळत केलेली टीका, किंवा रागाच्या भरात उच्चारलेलं एक वाक्य हे सगळं कधी कुणाच्या मनात कायमचं घर करून बसतं. शरीरावरची जखम दिसते, तिच्यावर औषध लावता येतं; पण मनावरची जखम मात्र नजरेआड राहते. ती दिसत नाही, पण आतून सतत ठसठसत राहते. आपण सहज बोलून जातो. “अरे, एवढंसं काय मनाला लावून घेतोस?” पण ज्याला ते बोललं जातं, त्याच्यासाठी ते ‘एवढंसं’ नसतं. कदाचित ...

जळणाऱ्यांना जळू द्या....! काही लोकांच्या आयुष्यात एक विलक्षण सवय दडलेली असते.त्यांना स्वतःच्या आयुष्यापेक्षा दुसऱ्यांच्या आयुष्यात काय घडत आहे, याचीच अधिक उत्सुकता असते. कोण कुठे जात आहे, कोणाशी बोलत आहे, कोण किती पुढे जात आहे, कोणाच्या आयुष्यात किती आनंद आहे किंवा किती दुःख आहे, कोण किती कमावत आहे.जणू काही इतरांच्या जीवनाचा लेखाजोखा ठेवणे हीच त्यांची जबाबदारी आहे. समाज अशा वृत्तीला “घुबडासारखं लक्ष ठेवणं” असे म्हणतो. आणि त्यासाठी एक जुनी म्हणही प्रचलित आहे.“स्वतःचं ठेवायचं झाकून आणि दुसऱ्याचं बघायचं वाकून.” या म्हणीतला टोमणा साधा वाटला तरी त्यात खोल वास्तव दडलेले आहे. अनेकदा ज्यांच्याकडे स्वतःचे स्पष्ट ध्येय नसते, स्वतःची स्वप्ने साकार करण्याची जिद्द नसते, तेच इतरांच्या प्रवासात डोकावतात. ते दुसऱ्यांच्या प्रगतीचा अंदाज घेतात, त्यांच्या प्रत्येक हालचालीवर लक्ष ठेवतात आणि त्यांच्या यशामागील कारणांचा शोध घेत राहतात. परंतु हे करताना ते एक महत्त्वाची गोष्ट विसरतात.प्रत्येक यशामागे संघर्षांची सावली असते. प्रत्येक हसऱ्या चेहऱ्यामागे अश्रूंचा इतिहास असतो. प्रत्येक उंच भरारीमागे अप...

सेवेच्या मुखवट्याआडचा स्वार्थ.....! “समाजसेवक” हा शब्द उच्चारला की मनात आदराची भावना जागी व्हायला हवी. डोळ्यांसमोर यायला हवेत त्याग, निस्वार्थीपणा, आणि माणुसकीसाठी झटणारे हात. पण आज काळ असा आला आहे की या पवित्र नावाखाली काही लोकांनी इतकी घाण साठवून ठेवली आहे, की खऱ्या समाजसेवकाची ओळखच धूसर होत चालली आहे. समाजसेवा ही प्रसिद्धीसाठी नसते, ती असते मनासाठी. ती असते त्या आईच्या डोळ्यातील अश्रू पुसण्यासाठी, जी आपल्या लेकरासाठी दोन वेळच्या भाकरीसाठी झगडते. ती असते त्या वृद्धासाठी, ज्याला आपल्या मुलांनीच दाराबाहेर काढलं आहे. पण काही जणांनी या सेवाभावाला व्यवसाय बनवून टाकलं आहे. मदतीपेक्षा फोटो, कामापेक्षा जाहिरात, आणि सेवाभावापेक्षा स्वार्थ  हेच जणू त्यांचं ब्रीदवाक्य बनलं आहे. जेव्हा समाजसेवेच्या नावाखाली दिखाऊपणा होतो, तेव्हा लोकांच्या मनात संशय निर्माण होतो. “हे खरंच मदत करत आहेत का? की स्वतःचा फायदा बघत आहेत?” हा प्रश्न प्रत्येकाच्या मनात उभा राहतो. आणि याच संशयाच्या सावलीत खरे समाजसेवकही अडकतात. जे लोक वर्षानुवर्षे शांतपणे, कुठलीही अपेक्षा न ठेवता समाजासाठी झटत असतात, त्यां...

विश्वास,सेवाभाव आणि माणुसकीचा आधारवड महेशभाऊ पाटील....! आजचा दिवस गंगापुरी( तालुका धरणगाव) गावासाठी अत्यंत आनंदाचा आणि अभिमानाचा आहे. कारण आज वाढदिवस आहे त्या व्यक्तिमत्त्वाचा, ज्यांनी आपल्या निःस्वार्थ सेवाभावाने, साधेपणाने आणि माणुसकीच्या उबदार स्पर्शाने संपूर्ण गावाच्या हृदयात अढळ स्थान निर्माण केले आहे. मा. सरपंच महेशभाऊ पाटील. महेशभाऊ हे केवळ सरपंचपद धारण करणारे व्यक्तिमत्त्व नाहीत; ते विश्वासाचे प्रतीक आहेत. ते आधारवडासारखे ठाम उभे राहणारे, आपुलकीची सावली देणारे आणि प्रत्येकाच्या सुख-दुःखात मनापासून सहभागी होणारे खरे ‘आपले’ माणूस आहेत. त्यांच्या स्वभावातील साधेपणा आणि मनातील विशालता हेच त्यांचे खरे वैभव आहे. पदाची प्रतिष्ठा त्यांनी कधी मिरवली नाही; उलट माणुसकीची श्रीमंती जपली. गावातील प्रत्येक घराशी त्यांचे जिव्हाळ्याचे नाते आहे. कोणाच्या डोळ्यांत अश्रू दिसले तर ते अस्वस्थ होतात, आणि कोणाच्या चेहऱ्यावर हास्य फुलले तर त्यांना खरे समाधान लाभते. कुणाच्याही अडचणीला ते परकं मानत नाहीत; ती आपली जबाबदारी आहे, या भावनेने ते पुढे सरसावतात. म्हणूनच सर्वसामान्य माणूस त्यांच्याशी...

स्वकष्टाची भाकरी आणि ताठ मानेचे सुख...! माणसाच्या आयुष्यात मदतीचे स्थान अनन्यसाधारण असते. जीवनाच्या प्रवासात कधी परिस्थितीचा डोंगर समोर उभा राहतो, कधी संकटांचे वादळ अंगावर कोसळते, तर कधी मनच इतके खचून जाते की पुढचे पाऊल टाकण्याचीही हिंमत उरत नाही. अशा वेळी पुढे आलेला मदतीचा हात म्हणजे अंधारात दिसलेली आशेची ज्योत असते. त्या हातात मायेची ऊब असते, विश्वासाचा आधार असतो आणि “तू एकटा नाहीस” हा दिलासा असतो. परंतु प्रत्येक मदत ही निस्वार्थी असतेच असे नाही. कधी कधी जी मदत उभारी देण्यासाठी पुढे येते, तीच नंतर शब्दांच्या टोकदार बाणांनी जखमा करू लागते. “मी नसतो तर?” किंवा “हे सगळं माझ्यामुळेच शक्य झालं” अशा वाक्यांमधून कृतज्ञतेची अपेक्षा नसते,तर दुसऱ्याला त्याच्या कमीपणाची जाणीव करून देण्याचा सूक्ष्म अहंकार दडलेला असतो. अशा वेळी मदत ही मदत राहत नाही;ती एक अदृश्य साखळी बनते उपकारांची साखळी. तिची चमक सोन्यासारखी भासते, पण ती स्वातंत्र्य हिरावून घेणारी असते. स्वाभिमान हा माणसाचा श्वास असतो. तो हरवला की आयुष्याची खरी ओळखच पुसट होते. स्वाभिमान गहाण ठेवून मिळालेली साथ ही सोबतीपेक्षा ओझे अधिक...

कृपेवर नव्हे, कर्तृत्वावर उभे रहा...! जगात प्रत्येक माणूस काहीतरी मिळवण्यासाठी धडपडत असतो.मान, पैसा, पद, प्रतिष्ठा, ओळख. या धावपळीत काही जण इतके पुढे जातात की नकळत स्वतःचाच स्वाभिमान गहाण ठेवतात. त्यांना वाटते, मोठ्या माणसांच्या सावलीत उभे राहिले,त्यांच्या प्रत्येक शब्दाला मान डोलावली, त्यांच्या स्तुतीत गोड शब्द विणले, तर आपल्यालाही थोडे मोठेपण लाभेल. पण ते विसरतात. उधार घेतलेला प्रकाश कधीच स्वतःचा होत नाही. चमचागिरी म्हणजे केवळ गोड बोलणे नव्हे;ती आत्म्याची गळचेपी असते. जेव्हा आपण सत्य दडपून खोट्याला साथ देतो, तेव्हा आपण फक्त दुसऱ्याला खूश करत नाही.आपण स्वतःला हरवत असतो.आपल्या विचारांचा, आपल्या तत्त्वांचा, आपल्या आवाजाचा गळा घोटत असतो. हळूहळू स्वतःच्या मताची किंमत आपल्यालाच उरत नाही. काहींना वाटते “मोठ्यांच्या जवळ राहिलो की आपल्याला ही मोठेपणा मिळेल.” पण खरे मोठेपण दुसऱ्याच्या कृपेवर उभे राहत नाही; ते स्वतःच्या कर्तृत्वावर उभे राहते. दुसऱ्याच्या सावलीत उभे राहणे सोपे असते, कारण तिथे उन्हाची झळ लागत नाही. पण स्वतःच्या सूर्यप्रकाशात उभे राहण्यासाठी धैर्य लागते, आत्मविश्वास ला...

स्वतःचा वकील, इतरांचा न्यायाधीश माणसं....! माणूस खरोखर विलक्षण आहे. तो संवेदनशील आहे, विचारशील आहे, समजूतदार आहे.परंतु अनेकदा ही समजूतदारी तो केवळ स्वतःपुरतीच जपतो. स्वतःकडून एखादी चूक घडली की तो मनात एक अदृश्य न्यायालय उभे करतो. त्या न्यायालयात तोच वकील असतो, तोच साक्षीदार असतो आणि शेवटी तोच निर्दोष ठरलेला आरोपी ही असतो. शब्दांचा आधार घेतो, कारणांची ढाल उभी करतो आणि स्वतःचाच खटला लढू लागतो. तो स्वतःलाच समजावतो “मी मुद्दाम केलं नव्हतं…” “परिस्थिती माझ्या हातात नव्हती…” “माझा हेतू चुकीचा नव्हता…” “मला कोणी समजून घेतलं नाही…” अशा असंख्य कारणांनी तो स्वतःला मोकळं करतो. स्वतःच्या अश्रूंना स्पष्टीकरण देतो, स्वतःच्या रागाला योग्य ठरवतो, स्वतःच्या वागण्याला परिस्थितीची किनार लावतो. त्याला स्वतःचे दुःख दिसते, स्वतःचा संघर्ष जाणवतो, स्वतःची अपूर्णता समजते. आणि मग तो स्वतःलाच माफ करून टाकतो.परंतु जेव्हा दुसऱ्याची चूक त्याच्या नजरेस पडते, तेव्हा चित्र पूर्णपणे बदलते. त्याच मनातले न्यायालय अचानक कठोर होते. तिथे सहानुभूती नसते, संयम नसतो, विचारांची जागा नसते. फक्त निकाल असतो. तो क्षणाचा...

हट्ट फक्त आईपाशीच शोभतो….! कदाचित हे वाक्य ऐकताना मनाला थोडं टोचेल. पण आयुष्याच्या वळणावर उभं राहून मागे वळून पाहिलं, तर जाणवतं.हट्ट करण्याचा खरा अधिकार फक्त आईपाशीच असतो. लहानपणी आपण किती सहज हट्ट करायचो! खेळणी हवीत, चॉकलेट हवं, नवीन कपडे हवेत, किंवा फक्त तिच्या मांडीवर डोकं ठेवून झोपायचं आहे.हट्टाला कारण लागत नव्हतं. आणि गंमत म्हणजे, आईला ही आपल्या त्या हट्टाचा कधी कंटाळा आला नाही. उलट आपल्या हट्टात तिला आपलं बालपण दिसायचं, आपलं निरागस प्रेम दिसायचं. आईपाशी हट्ट करताना आपल्याला कधी भीती वाटत नाही. कारण आपल्याला ठाऊक असतं.ती आपल्याला नाकारत नाही. ती रागावली तरी तिच्या रागातही माया असते. ती नाही म्हणाली, तरी त्या “नाही”मध्ये आपलं भलं दडलं असतं. तिच्यासमोर आपण स्वतःला पूर्णपणे मोकळं करू शकतो.कमकुवतपणा, रडणं,रुसणं सगळं. पण जसजसं आपण मोठे होतो, तसतसं जग बदलतं.  नात्यांचे अर्थ बदलतात. प्रत्येक गोष्ट पैशाने, प्रतिष्ठेने, स्वार्थाने मोजली जाते. अशा जगात जर आपण हट्ट केला, तर लोक त्याला निरागसतेचा भाग मानत नाहीत; ते त्याला मागणं समजतात… आणि मागणं म्हणजे भिकारीपण, अशी त्यांची धा...

माणूस रंगाने नाही, मनाने मोठा.....! आयुष्यात माणसाची पारख त्याच्या रंगावरून करू नये; कारण रंग हा निसर्गाने दिलेला असतो, पण स्वभाव हा संस्कारांनी घडवलेला असतो. बाह्यरूप क्षणिक असते, पण मनाची सुंदरता आयुष्यभर साथ देते. आजही समाजात रंगाला अवास्तव महत्त्व दिले जाते. गोरेपणाला सौंदर्याची, यशाची आणि चांगुलपणाची पावती दिली जाते; तर सावळेपणाकडे कमीपणाने पाहिले जाते. पण खरंच, रंगाने माणसाचे मन मोजता येते का? चेहऱ्याची चमक त्याच्या विचारांची खोली सांगू शकते का? नाही. कारण माणसाची खरी ओळख त्याच्या वागण्यात, त्याच्या शब्दांत आणि त्याच्या कृतीत दडलेली असते. “जर पांढऱ्या रंगावर जगाचा विश्वास असता, तर मिठानेसुद्धा जखमा भरल्या असत्या.”ही ओळ आपल्याला खोल विचार करायला भाग पाडते. पांढरे मीठ दिसायला स्वच्छ, शुभ्र असते; पण जखमेवर पडले की वेदना वाढवते. तसेच बाहेरून देखणा, गोरा दिसणारा प्रत्येक माणूस मनानेही तितकाच स्वच्छ असेलच असे नाही. कधी कधी सावळ्या रंगातही प्रामाणिकपणाचा, मायेचा आणि प्रेमाचा खजिना दडलेला असतो. खरी सुंदरता डोळ्यांना नाही, तर मनाला दिसते. एखादी व्यक्ती मनाने मोठी असेल, तर तिचा...

आपली सावली,आपली ओळख....! आपल्या आयुष्यात अनेकदा आपण दुसऱ्यांच्या सावलीखाली उभे राहतो. सुरुवातीला ते सुरक्षित वाटते उबदार, ओळखीचे, आणि थोडे आरामदायक. परंतु, काळ जसजसा जातो, तसतसे जाणवतं की ही सावली आपली नाही. ती दुसऱ्याची आहे. ती फक्त एक छाया आहे, खरी ओळख नाही, आणि नक्कीच आपले स्वप्नांची खरी झळकती नाही. खरी सावली, खरी छाया, फक्त स्वतःच्या प्रकाशात उभे राहिल्यावरच निर्माण होते. सूर्य तुमच्यावर झळकायला लागल्यावरच तुम्हाला आपली सावली दिसते. जेव्हा आपण स्वतःच्या प्रयत्नांसाठी, स्वतःच्या स्वप्नांसाठी उभे राहतो, तेव्हाच आपण आपली सावली निर्माण करतो.ती सावली फक्त आपलीच असते, आपल्याला उब देते आणि मार्ग दाखवते. दुसऱ्यांच्या सावलीत राहून आपण फक्त त्यांच्या कहाणीत मिसळतो. आपली स्वतःची कहाणी सुरू करण्यासाठी, थोडे धाडस, थोडा प्रचंड विश्वास आणि स्वतःच्या प्रकाशात उभे राहण्याची तयारी लागते. भीती वाटेल, वादळ येईल, अडथळे येतील.हे नक्कीच आहे. पण लक्षात ठेवा, थंड वाऱ्यात उभे राहणारे झाडच उंच उगवते, उबदार सावलीत फक्त झुकलेले पान टिकते. आपली सावली स्वतः निर्माण करण्यासाठी दुसऱ्यांच्या सावलीत राहण...