मुखवट्यांच्या दुनियेत ‘मी’ शोधताना....!
मुखवट्यांच्या दुनियेत ‘मी’ शोधताना....!
“नाव आणि ओळख छोटी असली तरी चालेल, पण ती स्वतःची असायला हवी” हा विचार फक्त एक वाक्य नाही, तर आयुष्य जगण्याची दिशा आहे. या एका ओळीत माणसाच्या अस्तित्वाचं सार दडलं आहे. कारण शेवटी माणूस किती मोठा झाला हे महत्त्वाचं नसतं, तर तो किती “स्वतःसारखा” जगला हेच त्याच्या आयुष्याची खरी किंमत ठरवतं.
आजच्या या वेगवान जगात प्रत्येकजण काहीतरी बनण्याच्या धावपळीत आहे. कुणाला प्रसिद्ध व्हायचं आहे, कुणाला श्रीमंत, कुणाला लोकांच्या नजरेत मोठं दिसायचं आहे. पण या सगळ्या धावपळीत आपण एक महत्त्वाची गोष्ट विसरतो.“आपण कोण आहोत?”
आपण इतरांसारखं होण्याच्या प्रयत्नात इतके हरवतो की, आपल्या आतलं खरं “मी” कुठेतरी हरवून जातं.
कधी कधी आपण स्वतःला विचारायलाच घाबरतो. “हे जे मी करतोय, ते खरंच मला हवं आहे का?”कारण त्या प्रश्नाचं उत्तर कदाचित आपल्या सगळ्या बनावट यशाला हादरवणारं असू शकतं.
प्रत्येक माणूस वेगळा असतो. कुणाकडे सुंदर शब्दांची ताकद असते, कुणाकडे शांततेत समजून घेण्याची क्षमता असते, कुणाचं हसूच इतरांच्या दुःखाला औषध ठरतं. हीच त्याची खरी ओळख असते. पण समाजाच्या अपेक्षा, तुलना आणि स्पर्धा यांच्या ओझ्याखाली आपण हे सगळं दडपून टाकतो.
आपण एक “मुखवटा” घालतो.लोकांना आवडेल असा, समाजाला पटेल असा.आणि हळूहळू तो मुखवटा इतका सवयीचा होतो की, आपलंच खरं रूप आपल्याला ओळखू येत नाही.
छोटं नाव असणं कधीच कमीपणाचं नसतं.जर त्या नावामागे प्रामाणिकपणा असेल, कष्ट असतील, आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे स्वतःचं अस्सलपण असेल. तर ती ओळख खूप मोठी असते.ती लोकांच्या टाळ्यांवर नाही, तर स्वतःच्या समाधानावर उभी असते.
स्वतःची ओळख निर्माण करणं सोपं नाही.त्यासाठी स्वतःशी प्रामाणिक राहावं लागतं.कधी चुका मान्य कराव्या लागतात, कधी स्वतःवर शंका घ्यावी लागते, आणि कधी एकटं चालण्याचं धैर्य दाखवावं लागतं.
कारण स्वतःचा मार्ग निवडणं म्हणजे नेहमीच सोपा मार्ग निवडणं नसतं.
गर्दीत मिसळणं खूप सोपं असतं…पण त्या गर्दीतही स्वतःची वेगळी ओळख टिकवणं हाच खरा संघर्ष आहे.
आणि हाच संघर्ष आयुष्याला अर्थ देतो.
आयुष्याच्या शेवटी, जेव्हा आपण मागे वळून पाहतो, तेव्हा आपल्याला किती लोकांनी ओळखलं हे आठवत नाही…तर आपण स्वतःला किती ओळखलं हे आठवतं.
एक साधा प्रश्न मनात उमटतो.“मी खरंच माझ्यासारखं जगलो का?”
जर त्या प्रश्नाचं उत्तर “हो” असलं…तर तेच खरं यश आहे.कारण त्या एका “हो” मध्ये आत्मिक शांतता असते, समाधान असतं, आणि आयुष्य जगल्याची खरी जाणीव असते.
म्हणूनच, नाव मोठं असण्यापेक्षा ते “खरं” असणं महत्त्वाचं आहे.ओळख प्रसिद्ध असण्यापेक्षा ती “स्वतःची” असणं महत्त्वाचं आहे.
कारण शेवटी,स्वतःची छोटीशी पण खरी ओळखच आयुष्याला सुंदर बनवते…आणि त्या अस्सलपणातच खऱ्या आनंदाचं, खऱ्या समाधानाचं आणि खऱ्या जगण्याचं गुपित दडलं आहे.
© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा