मनातील प्रश्न आणि नात्यांची खरी समज...!


मनातील प्रश्न आणि नात्यांची खरी समज...!

कधी कधी आयुष्यात एखादा छोटासा प्रसंग घडून जातो… एखादं वाक्य आपण बोलून जातो… आणि त्या क्षणानंतर आपलं मन मात्र शांत बसत नाही. मनात सतत एकच प्रश्न घुमत राहतो.“मी काही चुकीचं बोललो का?”
“माझ्या शब्दांनी समोरच्याला दुखावलं तर नाही ना?”

आपण त्या क्षणाकडे पुन्हा पुन्हा पाहू लागतो. आपल्या प्रत्येक शब्दाचा, प्रत्येक हावभावाचा, आपल्या आवाजाच्या सुराचाही विचार करत राहतो. कधी कधी तर इतका विचार करतो की नकळत स्वतःलाच दोष देऊ लागतो.

खरं पाहिलं तर अनेक वेळा समोरच्या व्यक्तीच्या मनात तसं काहीच नसतं. कदाचित ती व्यक्ती त्या प्रसंगाला विसरूनही गेलेली असते. पण आपण मात्र मनातल्या मनात त्या छोट्या गोष्टीचं मोठं ओझं बनवून बसतो. आपल्या मनातच अनेक अंदाज बांधतो आणि त्या अंदाजांच्या जाळ्यात स्वतःलाच अडकवून घेतो.

पण या सगळ्या विचारांच्या मागे एक खूप सुंदर सत्य दडलेलं असतं.

ज्याच्या मनात असा विचार येतो, ज्याला दुसऱ्याच्या भावनांची इतकी जाणीव असते, ते मन मुळात खूप कोमल आणि संवेदनशील असतं. दुसऱ्याच्या वेदनेची कल्पना ज्या मनाला होते, ते मन कधीही जाणूनबुजून कोणाचं वाईट करू शकत नाही. कारण त्या मनात माणुसकी जिवंत असते.

आजच्या जगात अनेक लोक स्वतःपुरताच विचार करतात. त्यांच्या शब्दांनी किंवा वागण्याने दुसऱ्याला त्रास होतोय का, याची जाणीवही त्यांना नसते. पण काही माणसं अशी असतात, जी बोलताना देखील विचार करतात. “माझ्या शब्दांनी कुणाचं मन दुखावलं जाईल का?”

ही त्यांची कमजोरी नसते… उलट हीच त्यांची खरी सुंदरता असते.

कधी कधी मात्र आपल्या मनातले अंदाज खरे नसतात. आपण मनातल्या मनात अनेक कल्पना करत राहतो, आणि त्या कल्पनांचं ओझं नकळत आपल्या मनावर साचत जातं. मनात एक अनामिक अपराधीपणाची भावना निर्माण होते.

पण खरंतर त्या ओझ्यापासून मुक्त होण्याचा मार्ग खूप साधा असतो.

कधीतरी शांतपणे, मनापासून समोरच्या व्यक्तीला विचारून पाहा."माझ्या बोलण्यामुळे किंवा वागण्यामुळे तुला काही त्रास झाला का?"

हा एक साधा प्रश्न अनेक गैरसमज दूर करू शकतो. अनेकदा समोरची व्यक्ती हसून म्हणते "अरे नाही रे, तसं काहीच नव्हतं!"

आणि त्या क्षणी लक्षात येतं की आपण ज्या गोष्टीचं ओझं दिवसेंदिवस मनावर वाहत होतो, ती गोष्ट खरंतर इतकी मोठी नव्हतीच.

स्पष्टपणे बोलण्यामध्ये एक विलक्षण ताकद असते. ते मन हलकं करतं, नात्यांमध्ये विश्वास वाढवतं आणि गैरसमजांच्या भिंती कोसळवून टाकतं.

म्हणून जर कधी तुमच्या मनात असा विचार आला की तुमच्यामुळे कुणाला त्रास झाला असेल, तर स्वतःला दोष देत बसू नका. त्या विचारामागची भावना समजून घ्या. कारण तो विचार तुमच्या मनात येतो, याचाच अर्थ तुमचं मन अजूनही जिवंत आहे… हळवं आहे… आणि दुसऱ्याची काळजी करणाऱ्या माणुसकीने भरलेलं आहे.

जगात हुशार माणसं खूप सापडतील…पण दुसऱ्याच्या भावनांचा विचार करणारी माणसं फार दुर्मिळ असतात.

आणि जर तुम्ही त्या लोकांपैकी एक असाल, तर लक्षात ठेवा.तुमच्या मनाची ही कोमलता हीच तुमची खरी ताकद आहे…कारण माणसाचं खरं सौंदर्य त्याच्या मनातच दडलेलं असतं.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा 

टिप्पण्या

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल

"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी यांची प्रेरणादायी वाटचाल"

संकटांना सामोरे जाण्याची कला !