ज्यांना आपण हवे असतो...

ज्यांना आपण हवे असतो...

काही व्यक्ती आपल्या आयुष्यात अनमोल ठेवा ठरतात. त्यांचं अस्तित्वच आपल्याला जगण्यासाठी आधार देतं. अशा व्यक्ती आपल्या आयुष्याचं अविभाज्य अंग बनण्याची तीव्र इच्छा बाळगतात. त्यांचं आपल्यावरचं प्रेम अगदी निःस्वार्थ, निर्मळ असतं, आणि त्यांच्या प्रत्येक कृतीत आपल्याबद्दलची आपुलकी आणि काळजी दिसून येते.

ही ती माणसं असतात जी आपल्या सुखदुःखात नेहमीच सोबत असतात. त्यांना आपल्याशी संवाद साधायला नेहमीच उत्सुकता असते. त्यांचं काम कितीही महत्त्वाचं असलं तरीही ते आपल्यासाठी वेळ काढतात. आणि कधी वेळ मिळाला नाही, तरीही त्यांच्या शब्दांत एक प्रामाणिकपणा जाणवतो – "मी काम आटपून आलो, नंतर बोलू." अशा वाक्यांतून त्यांच्या आपुलकीचा ओलावा प्रतीत होतो.

अशा व्यक्तींना आपल्या भावनांचा खूप आदर असतो. त्या आपल्याला महत्त्व देतात, आपल्या विचारांना समजून घेतात. आपलं मन मोकळं करण्यासाठी त्या केवळ ऐकतच नाहीत, तर आपल्या प्रत्येक शब्दाचा अर्थ समजून घेत, त्यातून सकारात्मक दृष्टिकोन निर्माण करण्याचा प्रयत्न करतात. त्या नुसतं बोलत नाहीत, तर आपल्याला खरंच समजून घेतात.

परंतु, दुर्दैवाने, अशा माणसांचं महत्व आपण अनेकदा ओळखत नाही. त्यांच्या कृतींमागचं निःस्वार्थ प्रेम आणि जिव्हाळा आपण कधी दुर्लक्षित करतो. गैरसमज, अहंकार किंवा आपल्या दैनंदिन व्यस्ततेमुळे त्यांचं अस्तित्व आपल्याला क्षणभर विसरलं जातं. आणि अशा व्यक्ती गमावल्यावर त्यांच्या आयुष्यातल्या स्थानाचं महत्व खऱ्या अर्थाने समजतं.

जर आपल्या आयुष्यात अशा प्रकारची माणसं असतील, तर त्यांचं मोल ओळखा. त्यांच्या भावनांचा आदर करा. त्यांच्या सोबतीने जपलेले क्षण आपल्या आठवणींच्या खजिन्यात साठवा. त्यांचं अस्तित्व हीच आपली खरी संपत्ती आहे.

ज्यांना आपण हवे असतो, ती माणसं आपल्या आयुष्यातील सावलीदार वृक्षासारखी असतात. त्यांच्या छायेत आपल्याला सुरक्षिततेची भावना मिळते. त्यांच्या प्रेमाचा ओलावा कधीच कमी होत नाही. फक्त आपण त्यांना वेळोवेळी समजून घेण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे.

अशा माणसांचं आपल्याबरोबर असणं म्हणजेच आपल्यासाठी नशिबाचा आशीर्वाद आहे. त्यांच्या अस्तित्वाचा सन्मान करा, त्यांच्या प्रेमाला जपा. कारण, त्यांच्या निःस्वार्थ प्रेमाने आणि आधारानेच आपलं आयुष्य अधिक सुंदर, अर्थपूर्ण आणि आनंदमय होतं.

© शब्दांकन: दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा