स्वप्नांच्या रंगांनी भरलेले यशस्वी जीवन

स्वप्नांच्या रंगांनी भरलेले यशस्वी जीवन

रात्रभर डोळ्यांत स्वप्न घेऊन झोपायचं आणि सकाळी त्या स्वप्नांना सत्यात उतरवण्यासाठी जीव तोडून प्रयत्न करायचे—हेच माझं जगणं. माझ्या मनाच्या कॅनव्हासवर मी स्वप्नांचं एक सुंदर चित्र रंगवत राहतो. प्रत्येक रंगाला, प्रत्येक रेषेला माझ्या आशा, आकांक्षा आणि मेहनतीची किनार असते. आणि जेव्हा त्या स्वप्नांना वास्तवाचं रूप मिळतं, तेव्हा जणू माझं संपूर्ण अस्तित्व एका सुंदर संगीतात न्हाल्यासारखं वाटतं.

स्वप्नं पाहणं हे काही अवघड नसतं, पण ती पूर्ण करण्यासाठी उचललेलं प्रत्येक पाऊल, प्रत्येक संघर्ष आणि प्रत्येक वेदना ही त्या यशाच्या चित्रातले महत्त्वाचे रंग असतात. माझ्या वाटचालीत अनेक अडथळे आले, अनेकवेळा मी हरलो, अनेकदा डोळ्यांत पाणी आलं, पण कधीही थांबलो नाही. कारण मला ठाऊक होतं—या जगात कोणालाच सहजासहजी काही मिळत नाही. प्रत्येक जिंकलेली लढाई, प्रत्येक गाठलेलं यश ही माझ्या मेहनतीची पोचपावती होती.

माझं यश म्हणजे केवळ एक मिळालेलं बक्षीस नव्हतं, ते माझ्या आयुष्यभराच्या ध्येयाचा सुंदर आकार होता. ते माझ्या रात्री जागवलेल्या क्षणांचं, झरझर गळून गेलेल्या अश्रूंचं, जिद्दीने उभं राहून पुन्हा प्रयत्न करण्याच्या दुर्दम्य इच्छाशक्तीचं फलित होतं. कधी समाजाने हसत-हसत नकार दिला, कधी जवळच्या लोकांनीच पाठ फिरवली, पण माझ्या मनाने मात्र साथ सोडली नाही.

कधी-कधी रात्री मी स्वतःशी बोलत बसतो—"खरंच, हे स्वप्न मी पाहिलं होतं का? मी इथपर्यंत पोहोचेन यावर माझाच विश्वास बसत नव्हता." पण हो, मी पोहोचलो! कारण मी माझ्या प्रत्येक अपयशालाही जिंकायचं साधन बनवलं. लोक म्हणायचे, "हे तुला जमणार नाही!" आणि माझ्या मनात एक ठिणगी पेटायची—"का नाही जमू शकत?" आणि बस, त्या क्षणापासून माझं स्वप्नं एक वेगळं बळ घेऊन उभं राहायचं.

यशाचं हे चित्र जसं सुंदर आहे, तसंच ते संघर्षांच्या रेषांनी भरलेलं आहे. पण त्या प्रत्येक रेषेमध्ये एक कहाणी आहे—स्वतःवर ठेवलेल्या विश्वासाची, मेहनतीची आणि कधीही न हरवलेल्या जिद्दीची. आज जेव्हा मी मागे वळून पाहतो, तेव्हा मला दिसतो एक वेडा, हट्टी, आणि थोडासा अस्वस्थ तरुण जो फक्त स्वप्नांच्या मागे धावत राहिला. आज तोच तरुण त्याच स्वप्नांच्या रंगांनी स्वतःचं आयुष्य सजवताना पाहतो.

आणि या प्रवासात मला एक गोष्ट उमगली—यश कधीच बाहेरून मिळत नाही, ते आपल्याच आत असतं. फक्त त्याला आकार देण्यासाठी मनगटावर विश्वास ठेवावा लागतो, झोकून द्यावं लागतं आणि अपयशालाही हसत मिठी मारावी लागते. कारण शेवटी, स्वप्नांचं हे सुंदर चित्र आपल्यालाच रंगवायचं असतं!

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा