"संघर्षाचा सोनेरी किरण"

"संघर्षाचा सोनेरी किरण"

रात्र गडद होती. काळोख एवढा दाट होता की त्यातून प्रकाशाचा एक किरणसुद्धा वाट काढू शकत नव्हता. माझ्या जीवनाचंही तसंच काहीसं चित्र होतं. वाटचाल सुरू होती, पण मार्ग स्पष्ट नव्हता. प्रत्येक पावलागणिक संघर्ष होता, वेदना होत्या, अपयशाचा अंधार होता. पण मनात कुठेतरी एक आशेचा निखार पेटलेला होता.

लहानपणापासून मला शिकायचं होतं, मोठं व्हायचं होतं, स्वतःचं अस्तित्व निर्माण करायचं होतं. पण परिस्थिती माझ्या विरोधात होती. कधी हातात पुस्तके असायची, तर कधी उपाशी पोट. कधी स्वप्नं मोठी असायची, तर कधी खिशात एक रुपयासुद्धा नसायचा. जगणं म्हणजे रोजचं रणांगण झालं होतं. प्रत्येक क्षणी संघर्ष, प्रत्येक क्षणी नवा अडथळा. समाज हसला, नातेवाईकांनी थट्टा केली, काहींनी स्वप्न बघण्याआधीच फोल ठरवलं.

रस्त्याच्या एका टोकाला उभा राहून मी विचार करायचो – "मी असाच हरवून जाणार का?" पण नाही, मी हरायचं नव्हतं. मला चालायचं होतं, पुढे जायचं होतं. डोळ्यात अश्रू आले तरी पुसून टाकायचं होतं. तहान लागली तरी तोंडात वाळूचा कण टाकून तग धरायचा होता.

आणि मग मी मनाशी पक्कं ठरवलं, मी थांबणार नाही. माझ्या वेदनांना, माझ्या अपयशांना, माझ्या संघर्षांना मीच उत्तर द्यायचं होतं. अंधाराला भेदून सूर्याची वाट मोकळी करायची होती. एक दिवस आला, जिथे मी यशाच्या उंबरठ्यावर उभा होतो. स्वप्न सत्यात उतरत होतं, यशाचे फुलं माझ्या पायाशी लोळण घेत होते.

पण हे यश सहजासहजी मिळालं नव्हतं. त्यासाठी असंख्य रात्र जागून काढल्या होत्या, प्रत्येक वेदना मनाशी घट्ट धरून ठेवली होती. आयुष्याने मला कितीही ठोसे दिले, तरी मी मागे हटलो नाही.

आज मी जे काही आहे, ते त्या कठीण प्रवासामुळे आहे. हा प्रवास मला घडवणारा होता, माझं अस्तित्व उभं करणारा होता. मी कित्येकदा थकलो, कोसळलो, पण पुन्हा उभा राहिलो. कारण माझ्यासाठी माझं यश अमूल्य होतं. ते फक्त पैसे, प्रतिष्ठा, किंवा नावासाठी नव्हतं – ते त्या प्रत्येक वेदनेचं उत्तर होतं, त्या प्रत्येक अपमानाला दिलेलं प्रत्युत्तर होतं.

माझा प्रवास कठीण होता, पण माझं यश अमूल्य आहे. कारण ते माझ्या प्रत्येक अश्रूच्या थेंबाने, माझ्या प्रत्येक घामाने आणि माझ्या अथक परिश्रमाने फुललेलं होतं. आज मी कुठेही असलो, कितीही उंच स्थानी पोहोचलो, तरी त्या दिवसांना विसरणार नाही – जेव्हा माझ्याकडे फक्त आशा होती आणि जिद्द होती.

माझ्या प्रवासात मला जे शिकायला मिळालं, ते एकच – अडथळे येतात, संकटं येतात, पण माणूस ठरवलं तर काहीही करू शकतो. तुम्हीही ठरवा, झुंज द्या, लढा. कारण प्रवास जितका कठीण, तितकं यश अमूल्य!

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा