शिखराची उंची आई-वडिलांच्या कुशीतूनच सुरू होते…

शिखराची उंची आई-वडिलांच्या कुशीतूनच सुरू होते…

आपल्यापैकी प्रत्येकाला आयुष्यात काहीतरी मोठं व्हायचं असतं. नाव कमवायचं असतं, पैसा मिळवायचा असतो, यशाचं शिखर गाठायचं असतं. आपण रात्रंदिवस झटतो, धडपडतो. आणि एक दिवस येतो, जेव्हा आपण त्या शिखरावर पोहोचतो. लोक टाळ्या वाजवतात, कौतुक करतात. आपणही मनात म्हणतो, “हो, मी काहीतरी करून दाखवलं!”

पण खरं सांगायचं तर त्या “मी”मध्ये एक “आपण” लपलेलं असतं…

आणि त्या “आपण”मध्ये सगळ्यात पहिलं नाव येतं — आई-वडिलांचं.

शाळेच्या पहिल्या दिवसाला रडणारं आपलं छोटं बोट घट्ट पकडून शाळेपर्यंत सोडणारे,

सकाळी उठून आपल्या डब्यात काय टाकायचं याचा विचार करणारे,

अभ्यास न समजला की पुन्हा पुन्हा समजावून सांगणारे,

आपल्या चुका समजून घेत प्रेमानं मागे उभे राहणारे…

हे सगळं करताना त्यांनी कधीही आपली काळजी किंवा थकवा दाखवला नाही.

आई… जी झोपताना आपल्या अंगावर चादर सावधपणे ओढून द्यायची,

वडील… जे नोकरीच्या मुलाखतीसाठी बाहेर पडताना आपल्या खांद्यावर विश्वास ठेवून हात ठेवायचे.

ते स्वतः झुकले, जेणेकरून आपण उंच उडी मारू शकू.

आज आपण जिथे आहोत, तिथं पोहोचवायला त्यांनी किती गोष्टी गमावल्या हे आपल्याला फारसं आठवत नाही.

आई अजूनही तिचं जुनं फाटलेलं शाल पांघरत असते,

कारण आपल्या ब्रँडेड स्वेटरच्या पाठीमागे तिचं गारठलेलं थंड शरीर असतं.

वडिलांनी आजवर स्वतःसाठी कधी नवा फोन घेतलेला नसेल,

पण आपल्यासाठी ते हसत हसत स्मार्टफोन घेतात.

कधी त्यांनी अन्नाचं ताट लांबवलं,

पण आपल्याला शिकवण्यासाठी क्लासचे फी भरली.

ते हे सगळं मोठ्यानं कधी सांगत नाहीत.

ते फक्त पाहत राहतात… आपल्यामध्ये त्यांचं स्वप्न फळफळतंय का?

आपल्या डोळ्यांत यशाचं तेज दिसलं, की त्यांचं हृदय भरून येतं.

त्यांचं समाधान आपल्या यशात गुंतलेलं असतं.

पण मग आपण शिखरावर पोहोचतो…

आणि हळूहळू आपल्यात काहीतरी गमावत जातं.

फोन उचलणं कमी होतं,

घरी जाणं कमी होतं,

संवाद फोटोंपुरता मर्यादित होतो…

आई अजूनही आपल्या लहानपणी घासलेलं पुस्तक जपून ठेवते.

वडील अजूनही गावात अभिमानानं सांगतात, “माझा मुलगा पेपरमध्ये आलाय!”

ते शब्दात काही म्हणत नाहीत,

पण त्यांच्या नजरेत, त्यांच्या शांत चेहऱ्यावर एक छोटीशी आशा असते —

“तो आमचं विसरणार नाही… तो परत येईल.”

हो, यश मिळालं — फार मस्त गोष्ट आहे.

पण माणूस म्हणून आपलं उभं राहणं हाच खरा विजय असतो.

आई-वडिलांना विसरून मिळवलेलं शिखर,

कधीच आपल्याला पूर्ण समाधान देऊ शकत नाही.

आज जर तुमचं आयुष्य उजळलं असेल,

तुमचं करिअर तेजाळलं असेल,

तर त्या उजेडातला पहिला दिवा त्यांच्या पाया पडून लावा.

कारण त्यांनीच तुमचं आकाश उजळवलं होतं —

तेव्हाही, जेव्हा तुम्हाला वाटत होतं की आता अंधार कधीच नाही संपणार.

आई-वडील म्हणजे आपल्या यशाचं मूळ असतात.

आणि मूळ घट्ट असेल, तरच झाड उभं राहू शकतं.

त्यांच्याविना कोणतंही शिखर तेवढंच अधुरं… आणि नीरस वाटतं.

त्यांना विसरू नका.

कारण तेच आहेत — ज्यांच्यामुळे तुम्ही आज "तुम्ही" आहात.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा