आठवण हृदयस्पर्शी एक प्रवास....!

आठवण हृदयस्पर्शी एक प्रवास....!

आठवण म्हणजे नुसती स्मृती नव्हे, ती म्हणजे काळाच्या प्रवाहात हरवलेल्या क्षणांची जपलेली सावली… जी कुठल्या तरी निवांत क्षणी, एकटी असताना किंवा एखादं गाणं ऐकताना मनात हलकेच डोकावते… आणि मग मनात खोलवर उमटते एक हळवी लाट.

कधी एखाद्या गंधातून आठवण येते. जसं आईच्या पदराचा वास, किंवा आजोळी मिळणाऱ्या मातीचा खास गंध. त्या क्षणी आपण जणू पुन्हा लहान होतो, आईच्या कुशीत विसावतो, आजोबांच्या गोष्टींमध्ये हरवतो.

कधी एखादं गाणं ऐकलं, आणि आठवण आली त्या व्यक्तीची… जी आता आपल्या सोबत नाही, पण कधी काळी आपल्या प्रत्येक क्षणात होती. तिचं हसणं, बोलणं, रागवणं… सगळं आठवतं. मन गलबलून जातं. डोळे ओलावत जातात. पण तरीही त्या आठवणी हृदयात घट्ट धरून ठेवाव्याशा वाटतात.

आठवणी कधी हसवतात, तर कधी रडवतात. कधी त्या जगण्याला नवा अर्थ देतात, तर कधी आयुष्याच्या रिकाम्या जागा भरून काढतात. जणू त्या आठवणी म्हणजे आपल्या मनातली एक हळवी कविताच असते, जी आपणच लिहिलेली असते... आपल्या अनुभवांनी, आपल्या प्रेमानं, आपल्या हरवलेल्या क्षणांनी.

आठवणीत एक वेगळीच ताकद असते. ती आपल्याला त्या गोष्टींशी पुन्हा जोडते. जी कधीच परत येणार नाहीत, पण ज्यांच्या शिवाय आपण ‘आपण’ होत नाही. एखादा फोटो, एखादी गोष्ट, एखादं जुनं ठिकाण… आणि मग मनाच्या कपाटात साठवून ठेवलेल्या आठवणींचा एक एक पान उघडत जातं.

कधी कधी वाटतं आयुष्यभर फक्त हे क्षण साठवत राहावं… कारण आयुष्य कितीही बदललं, माणसं निघून गेली, वेळ निघून गेला… तरी आठवणी मात्र आपल्या सोबतच राहतात.

कारण शेवटी, आठवण म्हणजे प्रेमाची दुसरी बाजू असते… जी कधीच मरत नाही.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा