वृद्धांच्या नजरेतला देव...!

वृद्धांच्या नजरेतला देव...!

आजच्या या झपाट्याने बदलणाऱ्या जगात माणूस प्रगतीच्या नावाखाली दिवसेंदिवस धावू लागला आहे.

त्याच्याकडे गाडी आहे, घर आहे, मोबाईल आहे, पद आहे. पण मनःशांती मात्र हरवली आहे.आधुनिक जीवनशैलीत विश्रांती म्हणजे आता एक कप कॉफी, मोबाईलचा प्रकाशमान पडदा आणि काही तास बाहेरचा सत्संग इतकंच उरलं आहे.परंतु कधी आपण स्वतःला विचारलं आहे का खरा सत्संग नेमका कुठे आहे?

तो मोठ्या प्रवचनांमध्ये नाही, तो मंदिराच्या घंटानादातही नाही…तो आपल्या घरातच आहे.आपल्या वृद्धांच्या सान्निध्यात.

वृद्धापकाळ म्हणजे दुर्बलतेचा काळ नाही,तर तो आयुष्याच्या ज्ञानाचा, अनुभवाचा आणि संयमाचा सुवर्णकाळ आहे.त्यांच्या केसांतील पांढऱ्या रेषा या वयाच्या नव्हे, तर आयुष्यभराच्या संघर्षांच्या, त्यागाच्या आणि प्रेमाच्या ओळी आहेत.त्यांच्या चेहऱ्यावर उमटलेली प्रत्येक सुरकुती म्हणजे एक अनुभवाची नोंद आहे.आणि आपण मात्र म्हणतो. “आमच्याकडे वेळ नाही.”

पण त्यांच्या दृष्टीने आपला तो “थोडासा वेळ” म्हणजे आयुष्याचा प्रसाद असतो.आपण त्यांच्याशी काही क्षण जरी बसलो, तरी त्या क्षणांत त्यांना आयुष्याचे सारे दुःख विसरायला होतं.कारण त्या शांततेत, त्या सोबत

बसण्यात, एक अदृश्य ऊब, एक न बोललेलं प्रेम दडलेलं असतं.

वृद्धांसोबत बसल्यावर बोलणं कमी होतं, पण विचार मात्र खूप वाढतात.त्यांच्या नजरेतून आयुष्याचं तत्त्वज्ञान झळकतं,त्यांच्या हातातली थरथरणारी ऊब अनुभवताना आपल्याला आयुष्याचं मूल्य जाणवतं,आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर उमटलेलं समाधान पाहताना आपण स्वतःला अधिक समृद्ध समजतो.

त्यांच्या सहवासात बसल्यावर नकळत आपल्यात संयम जागा घेतो,त्यांच्या गोष्टींमधून सहिष्णुतेचा अर्थ समजतो,

त्यांच्या शांततेतून क्षमेचा सुवास येतो,आणि त्यांच्या अनुभवातून नात्यांचं खरं मोल कळतं.

ते कुठले प्रवचन देत नाहीत,पण त्यांच्या प्रत्येक श्वासात, त्यांच्या प्रत्येक नजरेत, त्यांच्या प्रत्येक हास्यात जीवनाचं सार दडलं आहे.तेवढ्याशा भेटीत, त्या थोड्याशा

संवादात, आपण न सांगता “आपलंपण” देतो.

आणि त्यांना तेवढ्यानेच खूप बरे वाटते.

आजच्या घडीला आपण मोठमोठ्या प्रवचनांना, साधनांना, ध्यानशिबिरांना जातो,पण खऱ्या मनःशांतीचा स्पर्श आपल्याला घरात मिळू शकतो.त्या वृद्धांच्या पायाशी, त्यांच्या प्रेमळ स्पर्शात, त्यांच्या आशीर्वादाच्या सावलीत.

कधी त्यांच्या शेजारी शांतपणे बसा, काही बोलू नका.

फक्त त्यांच्या डोळ्यांत बघा. तिथं तुम्हाला आयुष्याचं संपूर्ण तत्त्वज्ञान सापडेल.कधी त्यांच्या हातात हात घ्या, त्यांना एक स्मित द्या. ते स्मित त्यांच्या आयुष्याचं औषध ठरतं.

बाहेरचा सत्संग हा शब्दांचा असतो,पण घरातला सत्संग हा भावनांचा, प्रेमाचा आणि अनुभवाचा असतो.तिथं वाणीपेक्षा नजरेचा संवाद मोठा असतो,आणि त्या नजरेतून जे शिकायला मिळतं, ते कोणत्याही ग्रंथात मिळत नाही.

म्हणूनच, बाहेरच्या सत्संगाला जाण्यापूर्वी थोडं थांबा.

घरातील आजीच्या मांडीजवळ किंवा बाबांच्या खुर्ची जवळ बसा.थोडं ऐका, थोडं जाणून घ्या, आणि थोडं नजरेतून प्रेम द्या.कारण त्या क्षणांत तुम्ही जाणाल.

खरा सत्संग म्हणजे प्रवचन नव्हे, तो माणुसकीचा अनुभव आहे.त्या क्षणांत आपण देवाजवळ जातो,कारण वृद्धांच्या नजरेतच तर देवाचा आशीर्वाद दडलेला असतो. 

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा