स्वप्नांची वाट,कर्तृत्वाची साथ...!

स्वप्नांची वाट,कर्तृत्वाची साथ...!

जगात प्रत्येकजण बोलत असतो. काही लोक कौतुक करतात, काही लोक टीका करतात, तर काही जण फक्त शांतपणे हसतात. पण त्या हसण्यातही काही न बोललेले अर्थ दडलेले असतात. या सगळ्या गोंगाटात मी मात्र एक निर्णय घेतलाय.कोण काय म्हणतं, कोण काय विचार करतं याने मला काही फरक पडणार नाही. कारण माझं आयुष्य त्यांच्या शब्दांनी नव्हे, तर माझ्या प्रयत्नांनी, माझ्या कर्तृत्वाने घडतं.

लोकांची मतं हवेसारखी असतात. क्षणभर वाहून येतात आणि पुढच्याच क्षणी नाहीशी होतात. पण माझं स्वप्न, ते या क्षणभंगुर गोष्टींपेक्षा खूप खोल आहे; ते माझ्या आत्म्याशी घट्ट जोडलेलं आहे. त्यांच्या नजरेत मी अपूर्ण असेन, कमी पडणारा असेन, पण माझ्या दृष्टीने मी एक प्रवासी आहे.जो स्वतःचं ध्येय गाठण्यासाठी रात्रंदिवस झगडत आहे. माझ्या प्रत्येक पावलामागे मेहनत आहे, संघर्ष आहे आणि स्वतःवरचा विश्वास आहे.

लोक हसतील, "तो नाही करू शकत", "ती कशी करेल?" असे प्रश्न उभे करतील. पण त्यांना काय ठाऊक की, मी माझ्या जखमांनाही प्रेरणेचं रूप दिलं आहे. माझ्या वेदना माझ्या ताकदीचा भाग झाल्या आहेत. माझ्या अपयशांनी मला मोडलं नाही, तर त्यांनीच मला उभं राहायला शिकवलं. प्रत्येक ठेच, प्रत्येक अपयश, प्रत्येक निराशा ह्याच माझ्या वाढीच्या पायऱ्या ठरल्या.

हो, मी चुका केल्या आहेत. पण त्या चुका माझ्या शिकवणी ठरल्या. त्या मला अधिक जबाबदार, अधिक प्रगल्भ बनवत गेल्या. मी अनेक वेळा पडलो, परंतु प्रत्येक वेळी उठलो. कारण मला ठाऊक आहे.माझं स्वप्न हे फक्त एक इच्छा नाही, ते माझं सत्य आहे, माझं अस्तित्व आहे. आणि एक दिवस जेव्हा माझं यश उगवेल, तेव्हा आज ज्यांनी माझ्यावर शंका घेतली, त्यांच्या शब्दांचं अस्तित्व त्या प्रकाशात विरून जाईल.

मी आजही शांत आहे, कारण मला माहित आहे.वेळ आल्यावर माझं कर्तृत्वच बोलेल. लोकांच्या शब्दांना उत्तर देण्यात मला आता रस नाही, कारण मला माहीत आहे की, कृतीपेक्षा प्रभावी उत्तर दुसरं काहीच नसतं. मी कोणाचं अनुकरण करत नाही, कारण माझा प्रवास माझ्या स्वतःच्या पावलांनी रेखाटला आहे. माझा मार्ग कठीण आहे, पण तो माझा आहे.आणि हाच त्याचा सर्वात मोठा अभिमान आहे.

लोक कदाचित माझं नाव विसरतील. पण माझं काम, माझं कर्तृत्व, माझा प्रयत्न त्यांना नेहमी आठवण करून देईल की मी होतो.असा माणूस, ज्याने टीकेच्या आवाजावर स्वतःच्या जिद्दीचा सूर ऐकला. ज्याने इतरांच्या शंका आणि उपहास यांना उत्तर म्हणून स्वतःच्या यशाची कहाणी घडवली.

माझं अस्तित्व कोणाच्या मान्यतेवर अवलंबून नाही. कारण जर माझ्या कर्तृत्वाला लोकांची परवानगी लागली असती, तर कदाचित आजपर्यंत मी थांबलो असतो. पण मी थांबलो नाही, कारण माझं अस्तित्व हे माझ्या कर्तृत्वावर उभं आहे. मी माझ्या आयुष्याचा कारागीर आहे, माझ्या यशाचा निर्माता आहे. माझ्या स्वप्नांना आकार देणारा मीच आहे.आणि म्हणूनच कोण काय म्हणतं, कोण काय विचार करतं, याने मला फरक पडत नाही.

या जगात प्रत्येकाला आपलं काहीतरी साध्य करायचं असतं. पण सगळ्यांकडे त्यासाठी लागणारी जिद्द, चिकाटी आणि आत्मविश्वास नसतो. मी मात्र ठरवलं आहे.परिस्थिती काहीही असो, अडथळे कितीही असोत, लोक काय बोलले तरी मी माझ्या ध्येयाच्या दिशेने चालत राहणार. कारण मला माहीत आहे, थांबलेला प्रवासी गंतव्य गाठत नाही. संघर्ष हा माझ्या प्रवासाचा भाग आहे, पण त्याच संघर्षात माझं सामर्थ्य दडलेलं आहे.

आज मी शांत आहे, संयमी आहे, कारण मला माहित आहे की माझ्या प्रयत्नांचा दिवस नक्की उगवेल. माझ्या मेहनतीचं फळ नक्की मिळेल. जेव्हा ते यश दिसेल, तेव्हा लोकांनाही जाणवेल की हा प्रवासी फक्त चालत नव्हता.तो त्याच्या स्वप्नांच्या दिशेने उडत होता.

माझं अस्तित्व कोणाचं आशीर्वाद मागत नाही, ते माझ्या कर्मावर विश्वास ठेवतं. माझ्या कर्तृत्वानेच मी माझं नाव घडवणार आहे. कारण अखेरीस, लोक शब्द विसरतात, टीका विसरतात, पण कर्तृत्व विसरत नाहीत.

माझं अस्तित्व कोणाच्या मान्यतेवर नाही,

माझं अस्तित्व माझ्या कर्तृत्वावर आहे.

आणि म्हणूनच कोण काय म्हणतं, कोण काय विचार करतं, याने मला फरक पडत नाही.कारण मी माझ्या स्वप्नांच्या दिशेने चाललो आहे...आणि थांबणार नाही कधीच नाही!

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा