नियतीचा अटळ हिशोब......!

नियतीचा अटळ हिशोब......!

नियती कुणालाच वाचवत नाही.हे वाक्य ऐकायला जरी कठोर वाटत असलं, तरी आयुष्याच्या प्रवासात त्याची सत्यता वारंवार सिद्ध होत जाते. माणूस कितीही हुशार असो, कितीही यशस्वी दिसत असो, पण कर्माच्या पलीकडे जाण्याची ताकद कुणातच नाही. कारण नियती पाहत असते.शांतपणे, संयमाने आणि अचूकपणे.

आयुष्यात काही लोक पुढे जाताना नाती मागे सोडतात. भावना ओझं वाटू लागतात, विश्वास अडथळा वाटतो. अशा वेळी ते यशस्वी झाल्यासारखे भासतात. चेहऱ्यावरचं बनावटी हसू, समाजात मिळणारी प्रतिष्ठा आणि वरवरचं सुख पाहून अनेक जण त्यांच्यावर विश्वास ठेवतात. पण हे सगळं फक्त बाह्य आवरण असतं. आतमध्ये मात्र आत्मा अस्वस्थ असतो, कारण ज्याने कुणाचं मन दुखावलं आहे तो माणूस स्वतःशी कधीच प्रामाणिक राहू शकत नाही.

आयुष्याचा हिशोब लगेच मांडला जात नाही. कारण वेळ हीच खरी न्यायाधीश आहे. ती कुणाच्या बाजूने उभी राहत नाही, तर सत्याच्या बाजूने उभी राहते. आज ज्या भावना दुर्लक्षित केल्या जातात, त्याच भावना उद्या जखम बनून उभ्या राहतात. आज पायदळी तुडवलेला विश्वास उद्या प्रश्न विचारतो आणि त्या प्रश्नांची उत्तरं कारणांनी देता येत नाहीत.

माणूस ज्या वर्तनाने जगतो, त्याच वर्तनाची सावली त्याच्या मागे कायम असते. ती सावली कधी दिसत नाही, कधी जाणवत नाही,पण ती कधीच सुटत नाही. विश्वासघाताचं यश हे उधार असतं.क्षणभर चमकतं, पण टिकत नाही आणि जेव्हा त्याची परतफेड होते, तेव्हा ती नेहमी व्याजासकटच होते.

नियती दरवाजा ठोठावताना मोठा गजर करत नाही. ती शांतपणे येते, पण तिचा ठोका खोलवर बसतो. त्या क्षणी पद, पैसा, प्रतिष्ठा काहीच कामी येत नाही. तेव्हा फक्त आठवतं आपण कुणाशी कसं वागलो,कुणाच्या भावनांना किंमत दिली आणि कुणाला गृहित धरलं.

म्हणूनच यशाच्या शिखराकडे जाताना माणूसपण हरवू नका. पुढे जाताना मागे राहिलेल्या माणसांच्या मनातली वेदना विसरू नका. कारण शेवटी नियतीचा हिशोब अटळ असतो.आणि तो फक्त यशाचा नसतो, तर माणुसकीचा असतो.

आज जर प्रामाणिकपणे, संवेदनशीलतेने आणि माणूस म्हणून जगायला शिकलो, तर उद्याच्या हिशोबाची भीती उरत नाही. कारण नियती कठोर असली, तरी ती न्यायी आहे.आणि न्याय नेहमी कर्मावरच आधारलेला असतो.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा