जखमी पावलांतून उमललेली इमानदारी....!

जखमी पावलांतून उमललेली इमानदारी....!

काटे त्यांच्याच पायात रुततात जे अनवाणी चालतात. कारण त्यांनी खोट्याचं पादत्राण घातलेलं नसतं. त्यांच्या पावलांना संरक्षण नसतं, पण त्यांच्या मनाला खोटेपणाचं ओझंही नसतं. ते चालतात उघड्या जमिनीवर, वेदना सहन करत, पण मान खाली न घालता. कारण त्यांना माहीत असतं.जखमा शरीरावर होतात, पण खोटेपणा आत्म्याला जखमी करतो.

इमानदारीनं वागणारा माणूस नेहमीच सोप्या वाटेवर नसतो. त्याचा मार्ग काट्यांनी भरलेला असतो. तो प्रत्येक टोचणी अनुभवतो, प्रत्येक वेदना सहन करतो. कारण त्याच्याकडे लपवण्यासाठी काहीच नसतं. त्याचं आयुष्य उघडं असतं.मनासारखंच पारदर्शक. म्हणूनच त्रास त्यालाच होतो, आरोप त्याच्यावरच येतात, आणि प्रश्नही त्यालाच विचारले जातात.

सरळ माणूस सगळं सहन करतो. तो गप्प राहतो, कारण त्याला भांडण नको असतं. तो माघार घेतो, कारण त्याला कोणाला दुखवायचं नसतं. पण त्याचा हा संयम कमकुवतपणाचं लक्षण नसतं; ती त्याच्या अंतःकरणातली ताकद असते. फसवणूक करणारे सुखात चालतात, मऊ चपलांतून, पण त्यांची पावलं कधीच ठाम नसतात. कारण त्यांना माहीत असतं.ही जमीन आपली नाही.

प्रामाणिक माणूस मात्र जखमा सोसतो, रक्ताळलेले पाय घेऊनही पुढे चालत राहतो. कारण त्याची वाट बदलणं म्हणजे स्वतःशीच गद्दारी करणं असतं. त्याचा आत्मसन्मान त्याच्यासोबत चालत असतो.कोणत्याही पादत्राणापेक्षा मजबूत, कोणत्याही आधारापेक्षा विश्वासार्ह.

इमानदारीचा मार्ग सोपा नसतो. अनेकदा तो एकाकी असतो, अंधारात हरवलेला वाटतो. पण हाच मार्ग मनाला खरी शांतता देतो. जखमा सगळ्यांना दिसतात, टोचलेल्या पायांची वेदना जाणवते, पण त्या जखमांमागची ताकद फार थोड्यांना कळते. काट्यांवर चाललेला माणूस पुढे जाऊन पाय मजबूत करतो. वेदना त्याला तोडत नाहीत, तर घडवत जातात.

त्रास सहन करणारा माणूस आतून घडत जातो. तो संवेदनशील बनतो, समजूतदार होतो. वेळ आल्यावर तोच माणूस इतरांसाठी आधार बनतो.कारण त्याला वेदनेची भाषा समजलेली असते. इमानदारी उशिरा फळ देते, पण ते फळ कायमस्वरूपी असतं. त्याची चव वेळेनं वाढत जाते.

म्हणूनच अनवाणी चालणं वेदनादायक असलं तरी माणूस म्हणून उंच ठेवणारं असतं. कारण काटे पायात रुततात, पण आत्मा कधीच झुकत नाही. आणि शेवटी, जखमांनी भरलेले पायच खऱ्या अर्थाने आयुष्याचा खडतर पण सुंदर प्रवास पूर्ण करतात.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा