नातं जपताना स्वतःला हरवू नका....!

नातं जपताना स्वतःला हरवू नका....!

आपण ज्या माणसांना मनापासून जपतो, त्यांच्याशी आपलं नातं फार नाजूक असतं. कारण त्या नात्यात अपेक्षा कमी आणि समर्पण जास्त असतं. आयुष्य हळूहळू शिकवतं की सर्वात खोल वेदना बाहेरून नाही, तर आतून आपल्या जवळच्यांकडूनच मिळतात. आपण जितकं जपतो, तितकंच आपलं मन उघडं पडतं; आणि जिथे मन उघडं असतं, तिथे दुखणंही खोलवर जातं.

जास्त मान दिला की समोरच्याला आपली किंमत कमी वाटू लागते, हे सत्य उशिरा कळतं. आपण आदर देतो, वेळ देतो, समजून घेतो.पण कधी कधी त्याची किंमत समोरच्याला सवय वाटू लागते. नातं टिकवण्यासाठी आपण स्वतःला झिजवत राहतो; आपली मते, आपली स्वप्नं, आपली शांतता हळूहळू बाजूला ठेवतो. पण ही झीज समोरच्याला जाणवत नाही, कारण त्याला आपल्या सहनशीलतेची सवय झालेली असते.

जपणं म्हणजे स्वतःला विसरणं नव्हे, हे समजायला अनुभव लागतो. आपण जितकं झुकतो, तितकं आपल्यावर चालणं लोकांना सोपं वाटतं. प्रेम करताना मर्यादा ठेवल्या नाहीत, तर अपेक्षा वाढतात.आणि अपेक्षा वाढल्या की निराशा अटळ होते. स्वतःचा आदर हरवून मिळवलेली माणसं कायमची राहत नाहीत; कारण जिथे आत्मसन्मान नसतो, तिथे नात्यालाही पाया नसतो.

आयुष्य शिकवतं की सगळ्यांसाठी सगळं होण्याच्या नादात आपण स्वतःचं अस्तित्व हरवतो. सतत देत राहिल्यावर हात रिकामे होतातच, पण मनही थकून जातं. हसत राहणं म्हणजे दुखत नाही असं नसतं; शांत राहणं म्हणजे सगळं सहन होतंय असंही नसतं. स्वतःला जपणं हा स्वार्थ नाही, ती गरज आहे.कारण स्वतःचा विचार न करणारा माणूस हळूहळू स्वतःलाच हरवतो.

नात्यात मोकळेपणा हवा, समजूत हवी, पण गुलामी नको. प्रेम म्हणजे बदलायला भाग पाडणं नव्हे; प्रेम म्हणजे जसं आहोत तसं स्वीकारणं. ज्यांना खरंच आपली किंमत असते, ते आपल्याला कमी पडल्याची जाणीव करून देत नाहीत, तर अधिक बळ देतात. ते आपल्या सीमांचा आदर करतात, आपल्या भावनांना जागा देतात.

म्हणून जगताना एकच लक्षात ठेवा.जपा सगळ्यांना, मनापासून जपा… पण स्वतःला विसरून नाही. कारण तुम्ही असाल, तरच नाती टिकतील; पण नाती असली म्हणून तुम्ही हरवू नका. स्वतःचा सन्मान जपणं हीच खरी प्रेमाची सुरुवात आहे. 

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा