अपेक्षांपलीकडचं सुख....!

अपेक्षांपलीकडचं सुख....!

आयुष्य आपल्याला रोज काहीतरी शिकवत असतं. कधी माणसांच्या रूपात, कधी अनुभवांच्या, तर कधी न बोलता निघून जाणाऱ्या क्षणांच्या रूपात. पण सगळ्यात महत्त्वाचा धडा तोच असतो.जे आपल्या हिशोबात बसत नाही, त्याचा सतत विचार करून स्वतःला त्रास करून घेण्याची गरज नसते.

आपण अनेकदा असा गैरसमज करून घेतो की, आयुष्यात भेटलेली प्रत्येक गोष्ट आपल्यासाठीच असते. प्रत्येक नातं टिकायलाच हवं, प्रत्येक व्यक्ती आपल्या प्रवासाचा भाग असायलाच हवा. पण खरं पाहिलं तर काही वस्तू आपल्या उपयोगाच्या नसतात आणि काही माणसं आपल्या प्रवासाची नसतात. हे स्वीकारणं कठीण असतं, कारण आपलं मन आठवणींना घट्ट धरून ठेवतं. पण वास्तव स्वीकारल्याशिवाय शांतता मिळत नाही.

जिथे जुळवून घेण्यासाठी आपलीच किंमत कमी करावी लागते, जिथे आपलं मत, आपली भावना, आपला आत्मसन्मान बाजूला ठेवावा लागतो, तिथे थांबणं शहाणपणाचं ठरत नाही. कारण अशा ठिकाणी आपण हळूहळू आपल्याच अस्तित्वापासून दूर जातो. सगळ्यांना सोबत ठेवण्याच्या नादात आपण स्वतःलाच हरवतो, आणि शेवटी उरतं ते फक्त थकलेलं मन.

जी गोष्ट आपल्याला शांतता देत नाही, जे नातं मनात सतत अस्वस्थता निर्माण करतं, जे विचार आपली झोप हिरावून घेतात.ते हळूच बाजूला ठेवायला शिकायला हवं. हे सोपं नसतं. सोडताना मन दुखावतं, डोळे ओलावतात. पण लक्षात ठेवा, सोडणं म्हणजे अपयश नसतं. अनेकदा सोडणं म्हणजे स्वतःला वाचवणं असतं,स्वतःच्या मनाला मोकळा श्वास घेऊ देणं असतं.

आयुष्याचं गणित साधं ठेवलं की मनावरचा भार आपोआप कमी होतो. गरज नसलेल्या अपेक्षा, उगाचच धरून ठेवलेली नाती, आणि सतत “आपणच कमी पडलो” अशी भावना काढून टाकली की समाधान वाढतं. प्रत्येक निवड ही नकारात्मक नसते; काही निवडी स्वतःसाठी असतात.स्वतःच्या सुखासाठी, मानसिक आरोग्यासाठी, आणि आत्मसन्मानासाठी.

शेवटी आयुष्यात खरंच मौल्यवान काय आहे, तर ती आहे मनाची शांतता. पैसा, यश, लोक येतात-जातात; पण शांत मन असेल तरच आयुष्य जगल्यासारखं वाटतं. म्हणून जे आपल्या हिशोबात बसत नाही, ते प्रेमानं, समजुतीनं, आणि धैर्यानं सोडून द्या. कारण शांतता हीच खरी संपत्ती आहे… आणि ती जपणं हेच खरं शहाणपण आहे.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा