इतका गर्व कशासाठी…..!

इतका गर्व कशासाठी…..!

माणूस जन्मतो तेव्हा त्याच्याकडे काहीच नसतं. संपत्ती नाही, पद नाही, प्रतिष्ठा नाही. आणि मरणानंतर ही काहीही घेऊन जात नाही. तरीही आपण अनेकदा आपल्या छोट्या-मोठ्या यशांवर गर्व करतो, आपल्या संपत्तीवर, आपल्या नावावर, आपल्या समाजातील स्थानावर. पण हे सारे तात्पुरते आहे. पैसा, पद, प्रतिष्ठा येतात आणि जातात, पण त्यातून निर्माण होणारा अहंकार कायम राहतो आणि आतून आपल्याला खाल्ला जातो.

मनात द्वेषभावना साठवणे म्हणजे स्वतःच्या जीवनावर जड ओझं टाकणे. आपण आपल्याच मनावर तुरूंग बांधतो. मीपणा वाढतो, नातं कमी होतात, माणूस एकटाच राहतो. आपल्यापेक्षा कोणी मोठं झालं की जळणं, आणि कोणी पडताना दिसलं की आनंद मानणं  ही मानसिक गरीबी आहे. अशी भावना फक्त आपल्याच हृदयाला जळवते आणि आयुष्याचे सौंदर्य हरवते.

आयुष्य खूपच थोडं आहे. काही क्षण, काही आठवणी, काही नाती. पण आपण त्यातला जास्त वेळ द्वेष, नाखुशी आणि अहंकारात घालवतो. दुसऱ्यांच्या यशावर डोके वाकवणे किंवा दुसऱ्यांच्या अपयशात आनंद मानणे  या सगळ्या गोष्टी माणूस म्हणून आपल्याला लहान करतात. उलट, ज्या माणसाने नम्रता ठेवली, त्याने दिलेली माया, केलेले प्रेम, त्या माणसाचं आयुष्य हलकं आणि सुंदर राहते.

गर्व कधीतरी माणसाला वर नेतो, पण तो वर जाण्याचा मार्ग पोकळ करतो. आपले काहीही निश्चित नाही, हे समजून घेतल्यास आपले वागणे आपोआप बदलते. माणूस म्हणून केलेल्या चांगल्या कर्मांची आठवण राहते, नाव नाही. शेवटी उरते ते फक्त दिलेली वागणूक, केलेले कर्म आणि माणुसकी.

त्यामुळे इतका मीपणा नको. हृदयात प्रेम ठेवा, मनात नम्रता ठेवा, वागण्यात सौजन्य ठेवा. हेच खरे श्रीमंतपण आहे. कारण संपत्ती आणि पद नंतर विसरलं जातं, पण माणुसकीची आठवण कायम राहते.

आयुष्य हे संक्षिप्त आहे, पण प्रेमाने, नम्रतेने, आणि माणुसकीने ते अमूल्य बनवता येते. इतका गर्व कशासाठी…

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा