हट्ट फक्त आईपाशीच शोभतो….!


हट्ट फक्त आईपाशीच शोभतो….!

कदाचित हे वाक्य ऐकताना मनाला थोडं टोचेल. पण आयुष्याच्या वळणावर उभं राहून मागे वळून पाहिलं, तर जाणवतं.हट्ट करण्याचा खरा अधिकार फक्त आईपाशीच असतो.

लहानपणी आपण किती सहज हट्ट करायचो! खेळणी हवीत, चॉकलेट हवं, नवीन कपडे हवेत, किंवा फक्त तिच्या मांडीवर डोकं ठेवून झोपायचं आहे.हट्टाला कारण लागत नव्हतं. आणि गंमत म्हणजे, आईला ही आपल्या त्या हट्टाचा कधी कंटाळा आला नाही. उलट आपल्या हट्टात तिला आपलं बालपण दिसायचं, आपलं निरागस प्रेम दिसायचं.

आईपाशी हट्ट करताना आपल्याला कधी भीती वाटत नाही. कारण आपल्याला ठाऊक असतं.ती आपल्याला नाकारत नाही. ती रागावली तरी तिच्या रागातही माया असते. ती नाही म्हणाली, तरी त्या “नाही”मध्ये आपलं भलं दडलं असतं. तिच्यासमोर आपण स्वतःला पूर्णपणे मोकळं करू शकतो.कमकुवतपणा, रडणं,रुसणं सगळं.
पण जसजसं आपण मोठे होतो, तसतसं जग बदलतं. 

नात्यांचे अर्थ बदलतात. प्रत्येक गोष्ट पैशाने, प्रतिष्ठेने, स्वार्थाने मोजली जाते. अशा जगात जर आपण हट्ट केला, तर लोक त्याला निरागसतेचा भाग मानत नाहीत; ते त्याला मागणं समजतात… आणि मागणं म्हणजे भिकारीपण, अशी त्यांची धारणा असते.

इतरांकडे हट्ट केला, तर लोक आपल्याला समजून घेतीलच असं नाही. ते आपल्या गरजेकडे पाहतात, पण आपल्या भावनेकडे नाही. त्यांना आपली अपेक्षा दिसते, पण आपला विश्वास दिसत नाही. आणि मग एका क्षणी आपणच स्वतःला प्रश्न विचारतो.आपण इतके परावलंबी आहोत का?

खरं तर हट्ट हा स्वार्थ नसतो. हट्ट हा विश्वासाचा दुसरा चेहरा असतो. आपण जिथे हट्ट करतो, तिथे आपल्याला खात्री असते की समोरचा आपल्याला सोडून जाणार नाही. आई हे त्या विश्वासाचं शाश्वत प्रतीक आहे. तिच्या प्रेमाला अट नसते, सीमा नसते, अपेक्षा नसतात. म्हणूनच तिच्यापाशी केलेला हट्ट कधी भिकारीपण वाटत नाही.तो प्रेमाचा हक्क वाटतो.

आईच्या कुशीत आपण राजा असतो. तिच्या डोळ्यांत आपण जगातील सर्वात श्रीमंत व्यक्ती असतो. म्हणून तिच्यापाशी केलेली मागणी ही भिक नसते; ती आपुलकीची परंपरा असते. ती आपल्याला देताना स्वतःला कमी करत नाही, उलट समृद्ध करत असते.

जगात प्रत्येक नातं काही ना काही अपेक्षांवर उभं असतं. पण आईचं नातं फक्त प्रेमावर उभं असतं. म्हणूनच कदाचित हट्ट फक्त तिच्याचपाशी शोभतो. कारण तिच्या हृदयात आपल्या हट्टासाठी नेहमीच जागा असते.

आज आपण मोठे झालो आहोत. स्वावलंबी झालो आहोत. पण कधीतरी थकलो, हरलो, तुटलो… तर मन पुन्हा त्या जुन्या दारावर जाऊन थांबतं आईच्या दारावर. कारण तिथे हट्ट करण्यासाठी परवानगी लागत नाही; तिथे फक्त प्रेम लागतं.

म्हणूनच आयुष्यभर जर कुठे हट्ट करायचा असेल, तर तो आईपाशीच करा. कारण जग तुमच्या हट्टाला भिक समजेल, पण आई त्याला प्रेम समजेल… आणि प्रेम कधीच भिक नसतं. 

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा 

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल

इमेज
सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल जळगाव जिल्ह्यातील धरणगाव या लहानशा गावात मध्यमवर्गीय कुटुंबात जन्मलेले मा.नंदू हिरालाल चौधरी हे नाव आज गोसेवा आणि भारतीय गोवंश संवर्धन क्षेत्रात एक आदरयुक्त प्रेरणास्त्रोत ठरले आहे. शेतकरी वडिलांच्या कष्टात वाढलेले, साधेपणात संस्कारांचे बीज घेऊन मोठे झालेले मा.चौधरी यांनी आपल्या जीवनाची दिशा लहानपणातच निश्चित केली होती. त्यांचे बालपण कष्टमय होते. घरची आर्थिक परिस्थिती सर्वसामान्य असताना ही, त्यांनी शिक्षण आणि मातापित्यांच्या कर्तव्यांमध्ये संतुलन साधले. शेतीत आई-वडिलांना मदत करत, अभ्यास करत आणि आसपासच्या सामाजिक वास्तवाचा अभ्यास करत मोठे होत असताना त्यांच्या मनात एक दृढ संकल्प निर्माण झाला."घराच्या आणि समाजाच्या उन्नतीसाठी शिक्षणाशिवाय पर्याय नाही." मात्र शिक्षणाइतकाच त्यांच्या मनाचा एक कोपरा गोसेवेच्या पवित्र भावनेने व्यापलेला होता. गायीं विषयी त्यांना लहानपणापासून अपार प्रेम होते. त्यांच्या मनात गोमातेला केवळ जनावर न मानता, ती आपली माय आहे असा श्रद्धेचा भाव होता. गायत्री परिवाराचे बालवयातच लाभलेले संस्क...
अधिक वाचा

"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी यांची प्रेरणादायी वाटचाल"

इमेज
"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी  यांची प्रेरणादायी वाटचाल"  शेतीची माती, घामाने ओले झालेलं कपाळ आणि डोळ्यांत लपलेलं शिक्षणाचं स्वप्न ही प्रा. डॉ. अनंत लालचंद चौधरी यांची खरी ओळख. चोपडा येथील एका साध्या मध्यमवर्गीय शेतकरी कुटुंबात जन्मलेले डॉ. अनंत सर आज शिक्षणाच्या क्षेत्रात एक तेजस्वी दीपस्तंभ ठरले आहेत. घरात आर्थिक सुबत्तेपेक्षा मेहनत, शिस्त आणि मूल्यांचा वारसा मोठा होता. वडील शेतीमध्ये राबत आणि आई घरकामासह शेतीची जबाबदारी ही निभावत असे. अशा वातावरणात शिक्षणाला फारसा वाव नव्हता, पण डॉ. अनंत सरांनी लहानपणातच ठरवलं होतं."आपलं आयुष्य बदलायचं असेल तर शिक्षणाशिवाय दुसरा पर्याय नाही." आई-वडिलांच्या कामात मदत करत करतच त्यांनी आपलं शिक्षण पूर्ण केलं. अभ्यास, कष्ट आणि चिकाटी या त्रिसूत्रीवर विश्वास ठेवत त्यांनी जीवनाचा प्रवास सुरू केला. त्यांना लहानपणापासूनच शिक्षक होण्याची प्रबळ इच्छा होती. पुस्तकांची ओढ, विद्यार्थ्यांप्रती असलेली आत्मीयता आणि समाजासाठी काही तरी करण्याची प्रेरणा हे सारे गुण त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वात अगदी कोवळ्या वयातच रुजले ह...
अधिक वाचा

संकटांना सामोरे जाण्याची कला !

इमेज
संकटांना सामोरे जाण्याची कला – आत्मविश्वासाचा आणि धैर्याचा खरा परीघ आयुष्यात येणाऱ्या संकटांना घाबरून नव्हे, तर आत्मविश्वासाने आणि धैर्याने सामोरे जाण्याची खरी कला काय आहे, हे या भावनिक आणि हृदयस्पर्शी मराठी लेखातून जाणून घ्या. संकटांना सामोरे जाण्याची कला – आत्मविश्वासाचा आणि धैर्याचा खरा परीघ मित्रांनो, आयुष्य हे एक सुंदर प्रवास आहे, पण या प्रवासात काही वळणं अशी येतात, जिथे प्रकाश क्षीण होतो, आणि अंधार गडद होतो. हीच ती वेळ असते – संकटांची. ही संकटं आपल्या क्षमतेची, धैर्याची आणि संयमाची परीक्षा घेत असतात. पण खरा कलाकार तोच असतो, जो या अंधारातसुद्धा स्वतःचं प्रकाशपथ शोधतो. आपल्यापैकी प्रत्येकजण काही ना काही संकटांचा सामना करत असतो – कुणाचं नातं तुटतं, कुणाचा व्यवसाय बुडतो, कुणी जवळचं व्यक्ती गमावतो, तर कुणाच्या मनातले स्वप्नंच कोसळतात. पण एक सत्य आहे – संकटं ही टळत नाहीत, ती स्वीकारावी लागतात. आणि त्यांना सामोरं जाण्याची कला म्हणजेच आपलं खरं सामर्थ्य. कधी-कधी संकटं आपल्याला वाकवतात, पण मोडत नाहीत... माझ्या एका ओळखीचे, शांत स्वभावाचे एक गृहस्थ होते – विनायक काका. आयुष्याच्या...
अधिक वाचा