परक्यांची गर्दी आणि आपल्या माणसांची पोकळी....!

परक्यांची गर्दी आणि आपल्या माणसांची पोकळी....!

काही माणसांच्या स्वभावात खोटं बोलण्याची एक अद्भुत कला असते. शब्दांची जादू, गोड बोलण्या मागची सफाई, बनावट भावनांचं आवरण आणि वेळे पुरतं दाखवलेलं प्रेम या सगळ्याच्या जोरावर ते आयुष्यभर परक्यांना खुश ठेवत राहतात. त्यांच्या आजूबाजूला नेहमीच माणसांची गर्दी असते. 

परके लोक त्यांना समजूतदार, प्रेमळ आणि परिपूर्ण मानतात. त्यांच्या बोलण्यात इतकी मोहकता असते की क्षणभर तरी समोरच्याला ते अगदी आपलेसे वाटतात. पण ही आपुलकी क्षणिक असते. ही परिपूर्णता केवळ बाह्य असते.दिसणारी, चमकणारी, पण आतून पोकळ आणि अस्थिर.

आपली माणसं मात्र वेगळी असतात. त्यांना शब्दांची गरज नसते; त्यांना भावनांची भाषा कळते. डोळ्यांत साचलेलं न बोललेलं दुःख, आवाजातली हलकीशी थरथर, आणि हसण्यामागचं गूढ मौन ते क्षणात ओळखतात. त्यांच्या नजरेतून खोटं कधीच सुटत नाही. 

कारण त्यांनी आपल्यावर मनापासून विश्वास ठेवलेला असतो, मनात अनेक अपेक्षा जपलेल्या असतात. म्हणूनच खोटं त्यांना अधिक खोलवर जखम करून जातं. परक्यांसमोर सहज निभावलेली अभिनयाची भूमिका आपल्या माणसांसमोर हळूहळू गळून पडते, आणि त्या क्षणी सत्य उघडं पडतं.

खोटं बोलणारा माणूस परक्यांसाठी नेहमीच उपलब्ध असतो. त्यांच्यासाठी वेळ असतो, गोड शब्द असतात, 

खोटं आपुलकीचं आश्वासन असतं. पण आपल्या माणसांसाठी मात्र वेळ कमी पडतो, समजून घेणं अपुरं राहतं आणि प्रामाणिकपणा कुठेतरी हरवून जातो. कारण परक्यांना खुश ठेवणं म्हणजे फक्त बोलणं असतं; पण आपल्या माणसांना जपणं म्हणजे स्वतःला उघडं पाडणं असतं.आपल्या कमतरता मान्य करणं, भीती स्वीकारणं आणि खरं रूप समोर ठेवणं असतं. आणि हे धैर्य खोटं बोलणाऱ्याला सहसा जमत नाही.

नाती खोट्यावर उभी राहत नाहीत. नात्यांचा पाया विश्वासावर उभा असतो, आणि खोटं हा त्या पायावरचा पहिला, खोल घाव ठरतो. आपल्या माणसांना गोड खोट्यांची झूल नको असते; कडू असलं तरी चालेल, पण सत्य हवं असतं. बनावट हसण्यापेक्षा मूक, शांत प्रामाणिकपणा त्यांना अधिक जवळचा वाटतो. म्हणूनच खोटं बोलत राहणारी माणसं हळूहळू आपल्या माणसांच्या आयुष्यातून निघून जातात.कोणताही गोंधळ न करता, पण कायमचं.

अशा माणसाचं आयुष्य बाहेरून यशस्वी, गजबजलेलं आणि आकर्षक दिसतं. त्यांच्या भोवती लोक असतात, कौतुक असतं, वाहवा असते. पण मनाच्या खोल कप्प्यात मात्र एक शांत, बोचरी एकटेपणाची वेदना असते. कारण ज्यांच्यासोबत खरं हसू फुटलं असतं, खरं रडणं शक्य झालं असतं, आणि ज्यांच्यासमोर कोणताही मुखवटा न घालता स्वतः होणं जमलं असतं.ती आपली माणसं केव्हाच दुरावलेली असतात.

शेवटी एकच गोष्ट स्पष्टपणे समजते.खोटं बोलून माणसं जमवता येतात, पण नाती कधीच जपता येत नाहीत. परक्यांची क्षणिक दाद मिळते, पण आपल्या माणसांचं निःस्वार्थ प्रेम हळूहळू निसटून जातं. आणि जेव्हा आयुष्याच्या कठीण क्षणी हात धरायला कोणीच उरत नाही, तेव्हा सगळ्यात मोठं, वेदनादायक सत्य समोर उभं राहतं.

खोटं बोलून कदाचित जग जिंकता येईल; पण मन कधीच जिंकता येत नाही. आणि ज्या आयुष्यात आपली माणसं नाहीत, त्या आयुष्यात मिळालेलं यश ही शेवटी अपूर्ण, पोकळ आणि एकटंच ठरतं.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा