अशी कमवा ओळख की नाव आपोआप मोठं होईल.....!

अशी कमवा ओळख की नाव आपोआप मोठं होईल.....!

माणूस जन्माला येतो तेव्हा त्याला दोन गोष्टी सहज मिळतात.रूप आणि नाव. रूप हे निसर्गाची देणगी असते, तर नाव आई-वडिलांनी प्रेमाने दिलेली ओळख असते. परंतु या दोन्ही गोष्टी माणसाला जन्मतः मिळालेल्या असल्या, तरी त्या त्याची खरी ओळख बनत नाहीत. माणसाची खरी ओळख घडते ती त्याच्या कष्टातून, त्याच्या स्वभावातून आणि सर्वांत महत्त्वाचं म्हणजे त्याने आयुष्यात केलेल्या कर्मातून.

रूप हे क्षणभंगुर असतं. काळाच्या प्रवाहात ते बदलत जातं. आज सुंदर वाटणारा चेहरा उद्या सुरकुत्यांनी झाकला जाऊ शकतो. शरीराची ताकदही काळाबरोबर कमी होत जाते. पण माणसाने केलेली चांगली कर्मं मात्र काळाच्या ओघात कधीच नष्ट होत नाहीत. ती लोकांच्या मनात, आठवणींमध्ये आणि इतिहासात कायमची कोरली जातात. म्हणूनच म्हणतात रूपाने नाही, तर कर्माने सुंदर व्हावं.

खऱ्या अर्थाने मोठा तोच ठरतो, ज्याची ओळख त्याच्या कामातून निर्माण होते. अशा लोकांना स्वतःची स्तुती करण्याची गरज पडत नाही. कारण त्यांच्या कार्याची साक्ष समाज स्वतः देत असतो. जेव्हा एखाद्या व्यक्तीचं काम बोलू लागतं, तेव्हा त्याला स्वतःची ओळख करून देण्याची गरज उरत नाही. लोक त्याला त्याच्या नावाने नाही, तर त्याच्या कार्याने ओळखू लागतात.

कर्मातून निर्माण झालेली ओळख ही केवळ प्रसिद्धी नसते. प्रसिद्धी कधीही येते आणि जाते. पण कर्मातून मिळणारा आदर मात्र कायमस्वरूपी असतो. तो पैशाने विकत मिळत नाही, तो दिखाव्याने मिळत नाही. तो मिळवण्यासाठी लागते प्रामाणिक मेहनत, संयम आणि सातत्य. अनेक वेळा मेहनतीचं फळ लगेच मिळत नाही. कधी कधी प्रयत्न असूनही अपयश येतं. पण ज्या व्यक्तीचा विश्वास आपल्या कर्मावर असतो, ती व्यक्ती कधीच थांबत नाही. कारण तिला माहीत असतं की आज न दिसणारी मेहनत उद्या नक्कीच ओळख निर्माण करेल.

इतिहास साक्षी आहे की अनेक महान व्यक्तींनी प्रसिद्धीचा विचार न करता फक्त आपलं कर्तव्य प्रामाणिकपणे पार पाडलं. त्यांनी आपल्या कामातून अशी छाप निर्माण केली की आजही लोक त्यांच्या नावाचा उच्चार आदराने करतात. त्यांची खरी संपत्ती ही त्यांची कीर्ती नव्हे, तर त्यांनी कमावलेला लोकांचा विश्वास आणि सन्मान आहे.

म्हणूनच आयुष्यात एक गोष्ट नेहमी लक्षात ठेवावी.नाव मोठं करण्यासाठी धावू नये, तर काम मोठं करण्यासाठी प्रयत्न करावेत. कारण जेव्हा काम मोठं होतं, तेव्हा नाव आपोआप मोठं होतं. अशी कर्मं करावीत की लोक तुमचं नाव ऐकून तुमचं काम आठवतील आणि तुमचं काम पाहून तुमचं नाव आदराने घेतील.

खरं तर माणूस या जगातून एक दिवस निघून जातो, पण त्याने केलेली चांगली कर्मं मात्र कायम जिवंत राहतात. म्हणूनच जीवनात असं नाव कमवा की लोक तुमच्या नावावरून तुमच्या कामाची नाही, तर तुमच्या कामावरून तुमच्या नावाची ओळख सांगतील. कारण शेवटी रूप नाही, संपत्ती नाही, तर माणसाच्या चांगल्या कर्मांची ओळखच त्याला अमर बनवते.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा