पोस्ट्स

दुसऱ्याच्या चुकीची शिक्षा स्वतःला नको....!

इमेज
दुसऱ्याच्या चुकीची शिक्षा स्वतःला नको....! आपली चूक नसताना स्वतःला त्रास करून घेणं म्हणजे दुसऱ्याच्या चुकीची शिक्षा स्वतःलाच देणं असतं. हे वाक्य ऐकायला सोपं वाटतं, पण जगताना त्याची जाणीव फार उशिरा होते. मन संवेदनशील असतं तेव्हा ते इतरांच्या शब्दांना, वागणुकीला जास्त खोलवर घेतं. आणि मग नकळत आपण स्वतःलाच दोषी ठरवायला लागतो. खरं तर सगळंच आपल्या हातात नसतं. प्रत्येक माणूस, प्रत्येक नातं, प्रत्येक परिस्थिती आपल्या अपेक्षांप्रमाणे वागेलच असं नाही. हे स्वीकारणं कठीण असतं, पण हेच स्वीकारणं परिपक्वतेचं आणि शहाणपणाचं लक्षण आहे. लोक जेव्हा चुकीचं वागतात, तेव्हा त्या वागणुकीमागे आपला स्वभाव नसतो, तर त्यांच्या विचारांची मर्यादा असते. पण तरीही आपण आरशात पाहून स्वतःलाच प्रश्न विचारतो.“मी वेगळं वागायला हवं होतं का?” प्रत्येक गोष्टीसाठी स्वतःलाच जबाबदार धरणं मनाला हळूहळू थकवतं. आपण प्रामाणिक असतो, मनापासून वागतो, कुणाचं वाईट नको असतं.मग अशा वेळी मन शांत ठेवण्याचा हक्क आपलाच असतो. तरीही आपण तो हक्क स्वतःकडूनच हिरावून घेतो. सगळ्यांना समजावून सांगण्याच्या नादात आपण स्वतःला विसरतो. पण खरं सांगा...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

न बोललेल्या शब्दांत हरवलेली नाती...!

इमेज
न बोललेल्या शब्दांत हरवलेली नाती...! नाती सहसा एका दिवसात तुटत नाहीत. ती तुटतात हळूहळू… अगदी नकळत. मोठे वाद, जोराचे भांडण किंवा कठोर शब्द हे कारण नसतात; खरी सुरुवात होते ती दुर्लक्षातून. बोलणं कमी होतं, भेटी टाळल्या जातात आणि “नंतर पाहू” म्हणत भावना मागे ढकलल्या जातात. तेव्हाच नात्याच्या मुळाशी एक सूक्ष्म तडा जातो. अहंकार त्या तड्याला वाढवतो.“मला काय फरक पडतो” हे शब्द जरी सहज निघाले, तरी ते नात्यांवर खोल ओरखडे उमटवतात. संवाद थांबतो आणि त्या शांततेत गैरसमज आपोआप जन्म घेतात. न बोललेली दुःखं, न समजलेल्या भावना आणि अपूर्ण अपेक्षा या सगळ्यांचा भार नातं हळूहळू पेलू शकत नाही. जेव्हा समजून घेण्याऐवजी जिंकण्याची हाव लागते, तेव्हा प्रेम मागे पडतं. नातं मग स्पर्धा बनतं.कोण बरोबर, कोण चूक याचा हिशोब सुरू होतो. माफी मागणं कमीपणाचं नसतं, पण अहंकार ते मान्य करू देत नाही. “मीच का वाकायचं?” या एका प्रश्नात कितीतरी नाती अडकून पडतात. एकदा मनात अंतर पडलं की ते दिसत नसतानाही सतत जाणवत राहतं. समोर बसूनही दूर वाटणं, शब्द असूनही संवाद न होणं, आणि हसण्यातही पोकळपणा जाणवणं हेच त्या अंतराचं अस्तित्व ...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

हसऱ्या चेहऱ्यामागची फसवी साथ....!

इमेज
हसऱ्या चेहऱ्यामागची फसवी साथ....! आयुष्याच्या प्रवासात अनेक लोक आपल्या सोबत चालताना दिसतात. गर्दीत आपण कधी एकटे आहोत याची जाणीवही होत नाही. पण अनुभव सांगतो. सोबत असणं आणि खरी साथ देणं यात फार मोठा फरक असतो. काही माणसं बाहेरून इतकी आपलीशी वाटतात की त्यांच्या शब्दांवर, हसण्यावर, काळजीवर सहज विश्वास बसतो. पण त्या आपुलकीच्या आड स्वार्थाची थंड गणितं सुरू असतात. त्यांचं हसणं मनापासून नसतं, ते गरजेपुरतं असतं. त्यांचे शब्द गोड असतात, कारण त्यामागे भावना नसून उद्देश लपलेला असतो. काही चेहरे मुखवटे असतात, तर काही शब्द अलगद अडकवणारे सापळे. खोटी साथ कधीच थेट दुखावत नाही. ती आधी मनात घर करते. तुमचा विश्वास जिंकते, तुमच्या भावना ओळखते, तुमच्या कमकुवत जागा शोधते. त्यांना माहीत असतं. जवळीक जितकी वाढेल तितका घाव खोल बसेल. म्हणूनच ते जास्त गोड बोलतात, जास्त काळजी दाखवतात, कारण विश्वास हा त्यांचा सर्वात मजबूत शस्त्र असतो. अशा लोकांना तुमचं यश सहन होत नाही. कारण यश तुम्हाला स्वावलंबी बनवतं. पण तुमची कमजोरी त्यांना हवी असते कारण तिथेच त्यांचा फायदा असतो. तुमच्या मनात जागा मिळवणं हा त्यांचा पहिला...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

जनतेच्या हृदयात घर केलेलं नेतृत्व....!

इमेज
जनतेच्या हृदयात घर केलेलं नेतृत्व....! नेतृत्व म्हणजे केवळ पदाची उंची नाही, तर माणुसकीची खोली असते. जनतेच्या दुःखात धावून जाणं, त्यांच्या प्रश्नांना आपले मानून उत्तर शोधणं आणि कुठलाही भेदभाव न करता सर्वांना सोबत घेऊन चालणं.हेच खऱ्या नेतृत्वाचं लक्षण. अशा नेतृत्वाचं नाव म्हणजे मा. आबासो. पी. सी. पाटील साहेब. साहेब म्हणजे साधेपणा, स्पष्टपणा आणि संवेदनशीलता यांचं सुंदर मिश्रण. मोठं पद असून ही त्यांचं वागणं नेहमीच सर्वसामान्यांसारखं, आपुलकीनं बोलणं आणि प्रत्येकाला वेळ देणं यामुळेच ते “आपल्यातले” वाटतात. त्यांच्या चेहऱ्यावरचं हसू आणि मनातली माणुसकी अनेकांसाठी आधार बनली आहे. मा. शिक्षण व बांधकाम सभापती म्हणून त्यांनी जि. प. जळगावमध्ये शिक्षणव्यवस्था अधिक सक्षम करण्यासाठी, शाळांच्या भौतिक सुविधा वाढवण्यासाठी आणि विकासकामांना गती देण्यासाठी जे कार्य केलं आहे, ते दूरगामी परिणाम करणारे आहे. शिक्षण हेच समाजाचं भविष्य आहे, हा विचार त्यांनी कृतीतून दाखवून दिला. भाजपा जळगाव जिल्हा उपाध्यक्ष या भूमिकेतून त्यांनी संघटन मजबूत केलं, कार्यकर्त्यांना बळ दिलं आणि पक्षाला जनतेशी अधिक घट्ट जोडण्य...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

वागणूक कधीही खोटं बोलत नाही…..!

इमेज
वागणूक कधीही खोटं बोलत नाही…..! माणसाच्या आयुष्यात अनेक चेहरे भेटतात. काही हसरे, काही गोड बोलणारे, तर काही फारच आपुलकीने जवळ येणारे. पण या सगळ्या चेहऱ्यांच्या मागे दडलेली खरी ओळख शब्दांत नसते, ती असते वागणुकीत. कारण शब्द बोलताना माणूस सजग असतो, पण वागताना तो स्वतःला उघड करत असतो. बोलायला प्रत्येकजण गोड बोलतो. “तू माझा आहेस”, “मी नेहमी तुझ्यासोबत आहे” असे शब्द कानावर पडले की मनाला आधार मिळतो. पण शब्दांना वजन देणं जितकं सोपं असतं, तितकंच ते निभावणं कठीण असतं. वेळ आली की तीच माणसं बदललेली दिसतात. तेव्हा कळतं, की शब्द फक्त ऐकायला सुंदर होते, त्यामागे खरं मन नव्हतं. म्हणूनच फक्त बोलण्यावर कधीही विश्वास ठेवायचा नसतो. खरा माणूस ओळखायचा असेल तर तो अडचणीत कसा उभा राहतो, हे पाहिलं पाहिजे. तुमच्याकडे काहीच नसताना, तुम्हाला काहीच देता येत नसताना जो तुमच्यासोबत राहतो, तोच खरा आपला असतो. गरज नसताना जो जवळ असतो, तो नातं निभावत असतो. स्वार्थी माणूस उपयोग असेपर्यंतच गोड वागतो. तो तुमच्या यशात आनंदी दिसतो, पण अपयशात दुरावतो. काम संपलं की त्याची वागणूक थंड होते. हळूहळू शब्द आणि कृती यामधला फर...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

चाफलूसी करणारा माणूस…..!

इमेज
चाफलूसी करणारा माणूस…..! चाफलूसी करणारा माणूस समोर गोड बोलतो, पण त्या गोड शब्दांमध्ये माणुसकीपेक्षा स्वार्थ जास्त दडलेला असतो. त्याची भाषा मधाळ असते, वागणूक आपुलकीची वाटते, पण त्या आपुलकीला खोलवर मुळं नसतात. तो तुमचं कौतुक मनापासून करत नाही, तर स्वतःच्या फायद्याचा हिशेब मांडत असतो. म्हणूनच त्याच्या प्रत्येक वाक्यामागे एखादी अपेक्षा, एखादा हेतू शांतपणे लपलेला असतो. अशा लोकांना तुमची किंमत नसते, त्यांना फक्त तुमची गरज असते. तुम्ही उपयोगी आहात तो पर्यंत ते तुमच्या भोवती असतात, तुमचं महत्त्व वाढवतात, तुमच्या कानावर गोड शब्दांची बरसात करतात. पण ज्या दिवशी ती गरज संपते, त्या दिवशी त्यांचं बोलणं बदलतं, वागणूक बदलते आणि शेवटी ते आपोआप दूर जातात. ते निघून जातात तेव्हा फक्त एक पोकळी उरते.कारण आपल्याला कळतं की आपली साथ नव्हे, तर आपला उपयोगच महत्त्वाचा होता. चाफलूसी क्षणभर समाधान देते.मन सुखावतं, अहंकाराला थोडं बळ मिळतं. पण हे समाधान क्षणिक असतं.कारण जिथे खोट्या शब्दांचा आधार असतो, तिथे विश्वास टिकत नाही. विश्वास हा वेळ, प्रामाणिकपणा आणि कठीण प्रसंगातून तयार होतो.गोड बोलण्यातून नाही. ख...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

बोललेले शब्द आणि सोडलेली साथ....!

इमेज
बोललेले शब्द आणि सोडलेली साथ....! वेळ… तो थांबत नाही. आज जे आपल्यासोबत आहे, तेच उद्या वेगळं होऊन जाईल. आजच्या क्षणांची गोडी आपण अनुभवतो, पण तोच क्षण काळाच्या ओघात बदलतो, नवे रंग घेऊन येतो. माणसं येतात, जातात; नाती बदलतात, परिस्थिती बदलते… पण काही गोष्टी आहेत ज्या काळाच्या ओघानेही धुसर होत नाहीत. तुम्ही जे बोललेले शब्द, ते क्षणभरात आले तरी मनावर घर करतात. आनंदात दिलेले हास्य, दुःखात दिलेले आधाराचे शब्द, विश्वासाने दिलेले वचन हे शब्द फक्त ऐकले जात नाहीत, ते हृदयात जिवंत राहतात. आणि ज्या वेळी रागात किंवा विसराने एखादे शब्द उडतात, ती आठवणही काळानं मिटत नाही; ती मनात खोलवर ठसा उमटवते. साथ… ती फक्त शारीरिक उपस्थिती नाही, ती माणूस आपल्या आयुष्यात किती महत्वाचा होता याची जाणीव आहे. एखाद्या अडचणीच्या क्षणी दिलेली साथ, किंवा नुसती हसत हसत दिलेली वेळ, किंवा अचानक सोडलेली साथ ही सगळी आठवण जिवंत राहते. काही साथ आपल्या जीवनातून निघून गेली तरी ती हृदयात कायम राहते, कधी दुःख देते, कधी स्मित करून जाते. कदाचित म्हणूनच म्हणतात वेळ बदलतो, पण काही गोष्टी मनात कोरल्या जातात. आजची माया, आजचे शब्द...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

जवखेडे खुर्द : ऐतिहासिक व सामाजिक पार्श्वभूमी

इमेज
जवखेडे खुर्द : ऐतिहासिक व सामाजिक पार्श्वभूमी अंजनी नदीच्या काठावर वसलेले जवखेडे खुर्द हे गाव ऐतिहासिक, सामाजिक व सांस्कृतिक वारशाने समृद्ध आहे. निसर्गरम्य परिसर, सुपीक जमीन व मुबलक पाणी यांमुळे हे गाव प्राचीन काळापासून मानवी वस्तीला अनुकूल ठरले आहे. इ.स. १६१३ मध्ये जसवंतसिंह देवडा (देवरे) यांनी जवखेडे खुर्द येथे आगमन करून मारुती गढीची उभारणी केली व गावाची अधिकृत स्थापना केली. त्यापूर्वीही विविध समाजांचे लोक या परिसरात वास्तव्यास होते; मात्र त्यांची वस्ती स्थायी स्वरूपाची नव्हती. जसवंतसिंह यांच्या आगमनानंतर गावाला संघटित स्वरूप प्राप्त झाले. जवखेडे खुर्द हे गाव जसवंतसिंह यांना वतनदारी स्वरूपात प्राप्त झालेले होते, त्यामुळे हे गाव जिल्ह्यात जमीनदारीसाठी प्रसिद्ध झाले. एक काळ असा होता की येथील एक शेतकरी तब्बल दोन हजार एकर जमिनीचा शेतसारा भरत असे, ही बाब गावाच्या समृद्धीची साक्ष देणारी होती. शैक्षणिक क्षेत्रातही या गावाने आपली वेगळी ओळख निर्माण केली आहे. जुन्या काळात पुणे येथील फर्ग्युसन कॉलेजमध्ये भारताचे माजी पंतप्रधान पी व्ही नरसिंह राव यांच्या समकालीन शिक्षण घेतलेले  व...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

होतकरू मेहनतीचा विजय....!

इमेज
होतकरू मेहनतीचा विजय....! विशाल शिवनारायण पाटील यांना हार्दिक अभिनंदन! स्वप्न पाहण्याचे धाडस आणि ती पूर्ण करण्याची जिद्द असेल, तर परिस्थिती कितीही प्रतिकूल असली तरी यश दूर राहत नाही.हे पुन्हा एकदा सिद्ध करून दाखवले आहे एकलग्न, ता. धरणगाव येथील विशाल शिवनारायण पाटील यांनी. महावितरणमध्ये विद्युत सहाय्यक म्हणून कार्यरत असताना, आपल्या प्रामाणिक मेहनतीच्या जोरावर त्यांनी टेक्निशियन या पदावर निवड मिळवली आहे. हा केवळ पदोन्नतीचा टप्पा नाही, तर तो आहे अनेक वर्षांच्या कष्टांचा, संयमाचा आणि न डगमगणाऱ्या इच्छाशक्तीचा गौरव. सध्या रिंगणगाव येथे कार्यरत असलेले विशाल हे अत्यंत होतकरू व चिकाटीचे कर्मचारी म्हणून परिचित आहेत. घरची परिस्थिती बेताची होती. अडचणी होत्या, मर्यादा होत्या, पण मनात असलेली आशा आणि मेहनतीवरील विश्वास कधीच कमी झाला नाही. “आपण करून दाखवू शकतो” हा आत्मविश्वास त्यांनी कधीही सोडला नाही. आणि आज त्यांनी ते करूनच दाखवले आहे. दिवसभर कष्टाचे काम, जबाबदाऱ्यांचा ताण आणि तरीही स्वतःला पुढे नेण्याची सततची धडपड—हा त्यांचा रोजचा संघर्ष होता. कोणतीही गोष्ट सहज मिळाली नाही, पण त्यांनी प...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

गाईच्या पाच लिटरचा पैशांतून दिसलेली माणुसकी...!

इमेज
गाईच्या पाच लिटरचा पैशांतून दिसलेली माणुसकी...! आजच्या धावपळीच्या आणि स्वार्थी जगात जिथे माणुसकी, इमानदारी आणि विश्वास हळूहळू कमी होत चालला आहे, तिथे काही व्यक्ती अशा असतात की त्यांच्या वागण्यातून माणुसकी अजून जिवंत आहे याची खात्री पटते. बिलखेडे येथील सचिनभाऊ पाटील हे असेच एक प्रामाणिक, दिलदार आणि विश्वासू व्यक्तिमत्त्व आहे. बिलखेडे परिसरातील लोकांचे दूध संकलन करून ते जळगाव येथील विकास दूध डेअरी येथे नियमितपणे पोहोचवण्याचे काम सचिनभाऊ अतिशय जबाबदारीने करतात. हे काम करताना केवळ व्यवसाय म्हणून नाही, तर प्रत्येक शेतकरी, प्रत्येक दूध उत्पादक हा आपलाच माणूस आहे या भावनेने ते काम करतात. एका साध्या पण खूप मोठा अर्थ असलेल्या घटनेने त्यांच्या इमानदारीचा खरा चेहरा समोर आला. एका दिवसाचे गाईचे पाच लिटर दूधाचे पैसे मला मिळायचे होते. कोणतीही आठवण करून न देता, कोणताही आग्रह नसताना, सचिनभाऊंनी स्वतःहून फोन पे द्वारे ते पैसे मला घरपोच पाठवले. आजच्या काळात जिथे आपले हक्काचे पैसे मिळवण्यासाठीही मागण्या कराव्या लागतात, तिथे असा प्रामाणिक माणूस भेटणे हे खरंच भाग्याचे आहे. ही केवळ पैशांची बाब नव...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

शब्दांच्या तपश्चर्येला लाभलेला सन्मान....!

इमेज
शब्दांच्या तपश्चर्येला लाभलेला सन्मान....! प्रा. अरुण बाबारावजी बुंदेले यांचा साहित्यिक सन्मान साहित्य हे केवळ शब्दांचे जाळे नसते, तर ते समाजाच्या जिवंत वेदनांचे, आशेचे आणि परिवर्तनाच्या स्वप्नांचे प्रतिबिंब असते. अशा साहित्याची निष्ठेने साधना करणाऱ्या कवीला जेव्हा सन्मानाच्या शिखरावर स्थान मिळते, तेव्हा तो क्षण फक्त वैयक्तिक आनंदाचा राहत नाही.तो संपूर्ण साहित्यविश्वासाठी गौरवाचा ठरतो. अमरावतीच्या साहित्यिक वातावरणात असा एक अभिमानाचा क्षण अवतरला आहे. अमरावती येथील अभंगकार व साहित्यिक प्रा. अरुण बाबारावजी बुंदेले (अध्यक्ष कै. मैनाबाई बाबारावजी बुंदेले स्मृती प्रतिष्ठान) यांची श्री शिवाजी शिक्षण महाविद्यालय, अमरावती येथे दि. 10 व 11 जानेवारी 2026 रोजी संपन्न होणाऱ्या शिक्षक साहित्य संमेलनातील कवी संमेलनाच्या अध्यक्षपदी सर्वानुमते निवड करण्यात आली आहे. ही निवड म्हणजे त्यांच्या दीर्घकाळच्या साहित्यसेवेची, मूल्यनिष्ठ विचारांची आणि परिवर्तनवादी लेखनाची पावतीच आहे. ही निवड नुकत्याच अमरावती येथे पार पडलेल्या शिक्षक साहित्य संघ, महाराष्ट्र राज्य यांच्या राज्यस्तरीय सभेत जाहीर करण्या...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

आपली शर्यत ओळखा….!

इमेज
आपली शर्यत ओळखा….! आयुष्य म्हणजे एक अखंड शर्यत आहे असं आपण नेहमी म्हणतो.पण खरी शोकांतिका इथेच सुरू .आपण शर्यत धावतो, पण ती आपली आहे की नाही हे होते. तपासायलाच थांबत नाही. प्रत्येकजण धावत आहे. म्हणून आपणही धावतो, प्रत्येकजण जिंकायचा प्रयत्न करतो म्हणून आपणही जिंकायच्या मागे लागतो. पण या सगळ्यात एक प्रश्न कायम दुर्लक्षित राहतो.आपण कोण आहोत? आणि आपली खरी ताकद नेमकी कुठे आहे? घोडा आणि कुत्रा यांचं उदाहरण हे फार साधं वाटतं, पण त्यात आयुष्याचं खोल तत्त्व दडलेलं आहे. घोडा हा ताकदीसाठी,सौंदर्यासाठी,वेगासाठी आणि अभिमानासाठी ओळखला जातो. त्याची धाव ही केवळ स्पर्धा नसते, ती त्याच्या अस्तित्वाची घोषणा असते. पण तोच घोडा जर कुत्र्यांच्या शर्यतीत उतरला, तर तिथे त्याचं काय होईल? कदाचित तो जिंकेलही, पण तिथे त्याला घोडा म्हणून ओळख मिळेल का? नाही. तिथे तो फक्त नियमात बसणारा एक घटक ठरेल. त्याची ओळख, त्याचं वेगळेपण, त्याची अस्मिता हळूहळू पुसली जाईल. माणसाचं आयुष्यही यापेक्षा वेगळं नाही. प्रत्येक माणूस वेगळ्या क्षमतेनं, वेगळ्या स्वप्नांनी आणि वेगळ्या गतीनं जन्माला येतो. कुणी विचारांनी श्रीमंत असत...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

सायबर गुन्हेगारी विरोधी कार्यशाळेचे शास्त्री फार्मसी महाविद्यालयात आयोजन....!

इमेज
सायबर गुन्हेगारी विरोधी कार्यशाळेचे शास्त्री फार्मसी महाविद्यालयात आयोजन....! आजचे युग हे केवळ तंत्रज्ञानाच्या झपाट्याने होणाऱ्या प्रगतीचे नाही, तर सजगतेची, जबाबदारीची आणि सावधपणाची कसोटी पाहणारे युग आहे. एका छोट्याशा क्लिकने जग आपल्या हातात येते, पण त्याच क्लिक मागे दडलेला धोका अनेकदा आपल्या नजरेआड राहतो. या अदृश्य, पण गंभीर संकटाची जाणीव विद्यार्थ्यांच्या मनात खोलवर रुजवण्याचे मोलाचे कार्य शास्त्री फार्मसी महाविद्यालय, एरंडोल येथे आयोजित सायबर क्राईम विषयक कार्यशाळेमुळे घडून आले. दि. ०८ जानेवारी रोजी पार पडलेल्या या कार्यशाळेत एरंडोल पोलीस ठाण्याचे श्री.ललित नारखेडे व श्री. दीपक राजपूत यांनी विद्यार्थ्यांशी संवाद साधताना केवळ माहितीच दिली नाही, तर आपल्या अनुभवांच्या माध्यमातून वास्तवाचे भयावह चित्र उलगडून दाखवले. प्रत्यक्ष घडलेल्या सायबर गुन्ह्यांची उदाहरणे ऐकताना विद्यार्थ्यांच्या चेहऱ्यावर उमटलेली भीती, आश्चर्य आणि आत्मपरीक्षणाची भावना ही या कार्यशाळेची खरी फलश्रुती ठरली. “सायबर गुन्हे हे कुणाच्याही आयुष्यात कधीही घडू शकतात,” ही जाणीव मनाला चटका ...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

मानलेल्या नात्यांची खरी उंची....!

इमेज
मानलेल्या नात्यांची खरी उंची....! नातं फक्त रक्ताचा धागा नसतो, तर मनाच्या जोडणीचं, विश्वासाचं, आणि सोबत राहण्याचं प्रतीक असतं. आपल्याला अनेकदा वाटतं की रक्ताचे नाते म्हणजे आपुलकीची हमी, पण सत्य हे की रक्त फक्त नात्याची ओळख जोडते; त्यात प्रेम आणि समजूतदारपणा नसल्यास ते नाते फक्त नावापुरतं राहते. जेव्हा अपेक्षा तुटतात, जेव्हा जवळचे दूर जातात, तेव्हा वेदना प्रचंड वाटतात.अशावेळी मानलेली नाती आपल्यासाठी आभाळापेक्षा मोठी वाटतात. कारण ती नाती अधिकारात नाहीत,त्यात गरज आणि खरी ओळख असते. संकटात हात धरून उभं राहणं, दु:खात आपल्या बाजूला असणं हेच खरी नात्यांची कसोटी आहे. रक्त नातं जोडतो, पण विश्वास टिकवतो नातं.जे मनापासून सोबत असतात, ते आडनाव किंवा प्रतिष्ठेच्या बंधनात अडकत नाहीत; ते फक्त आधार देतात. स्वार्थ संपल्यावर रक्ताची नातीही बदलू शकतात.हे कटू सत्य आहे.  पण निस्वार्थी माणसं आपलं दुःख स्वतःचं मानतात, इतरांना त्रास देत नाहीत, फक्त हात धरतात, साथ देतात, आणि आपली माया उघड करतात.म्हणून नात्यांची मोजदाद रक्तावर नाही, तर वागणुकीवर करा. संकटात जो उभा राहतो, जो आपल्या वेदना सामायिक कर...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा

आपली चूक नसताना…..!

इमेज
आपली चूक नसताना…..! आपली चूक नसताना मनावर आलेलं ओझं फार वेदनादायी असतं. कारण ते ओझं आपण कमावलेलं नसतं, तरीही ते वाहावं लागतं. दुसऱ्याच्या चुकीमुळे मन दुखावलं जातं, पण शिक्षा मात्र आपण स्वतःलाच देतो. सतत स्वतःला प्रश्न विचारत राहतो. “आपणच काहीतरी चुकीचं केलं का?” या प्रश्नाचं उत्तर अनेकदा नाही असतं, तरीही मन मान्य करत नाही. सगळं आपल्या हातात नसतं, हे स्वीकारणं कठीण असतं. आपण प्रामाणिक राहिलो, मनापासून प्रयत्न केला, तरी समोरचा माणूस चुकीचं वागू शकतो. कारण लोकांचं वागणं आपल्या स्वभावावर नाही, तर त्यांच्या विचारांच्या मर्यादांवर अवलंबून असतं. कुणाची असुरक्षितता, कुणाचा अहंकार, कुणाचं अपूर्णपण याचा फटका आपल्या मनाला बसतो, आणि आपण स्वतःलाच दोष देऊ लागतो. हेच तर सर्वात मोठं दुःख असतं. प्रत्येक गोष्टीसाठी स्वतःलाच जबाबदार धरणं मनाला थकवतं. सतत स्वतःच्या चुका शोधणारा माणूस हळूहळू स्वतःवरचा विश्वास गमावतो. अपराधभावनेचं ओझं मनावर साचत जातं आणि शांतता हरवून बसते. पण आपण प्रामाणिक असू, मन स्वच्छ असेल, तर शांत राहण्याचा आपला पूर्ण हक्क असतो. शांत राहणं म्हणजे हार मानणं नाही; ते स्वतःच्या...
टिप्पणी पोस्ट करा
अधिक वाचा