गोंगाटाविना जिंकलेली लढाई.....!

गोंगाटाविना जिंकलेली लढाई.....!

आयुष्याच्या रणांगणात प्रत्येकाला लढावं लागतं, पण प्रत्येक लढाईसाठी तलवार उचलणं गरजेचं नसतं. काही युद्धं शांततेत जिंकली जातात. गोंगाटात नाही, तर संयमात ताकद तयार होते. म्हणूनच कधी कधी जगाच्या नजरेतून थोडा काळ गायब होणं हे पराभवाचं लक्षण नसून, विजयाची तयारी असते.

शांत राहणं म्हणजे निष्क्रिय राहणं नाही. तो काळ असतो स्वतःशी प्रामाणिक संवाद साधण्याचा, आपल्या कमतरतांवर काम करण्याचा. इतरांना उत्तर देण्याआधी स्वतःला घडवण्याचा. या प्रवासात कुणी दखल घेत नाही, कौतुक मिळत नाही, पण आतून माणूस मजबूत होत जातो. जसं बी जमिनीत गाडलं जातं तेव्हा ते दिसत नाही, पण त्याच अंधारात त्याची मुळे खोलवर रुजतात.

बाहेरून शांत दिसणारा माणूस आतून कमजोर असतोच असं नाही. कधी कधी तो स्वतःच्या आतल्या वादळाला दिशा देत असतो. रागाला संयमात बदलत, शब्दांना कौशल्यात रूपांतरित करत, आणि उतावळेपणाला शहाणपणाची साथ देत. कारण जो आधीच सगळं उघड करतो, तो लढाईआधीच थकतो; पण जो शांत राहतो, तो योग्य क्षणासाठी स्वतःला साठवत असतो.

योग्य वेळेची वाट पाहणं ही भीती नसून समजूतदारपणा असतो. प्रत्येक पाऊल लगेच टाकायचं नसतं; काही पावलं वेळ पाहूनच टाकावी लागतात. कारण तयारी विना समोर जाणं म्हणजे स्वतःच्याच पराभवाला आमंत्रण देणं. आणि तयारीनंतर घेतलेली एक शांत चाल अनेकदा शब्दांपेक्षा जास्त बोलकी ठरते.

म्हणूनच, काही काळ दुर्लक्षित राहणं, शांत बसणं आणि स्वतःवर काम करणं हेच खरं धैर्य आहे. कारण इतिहास गोंगाट करणाऱ्यांनी नाही, तर शांतपणे स्वतःला घडवणाऱ्यांनी घडवलेला असतो. युद्धाची तयारी पूर्ण झाल्यावर बोलण्याची गरज उरत नाही.तेव्हा फक्त विजय स्वतः बोलतो.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा