पडल्यावर हात देणारे मोजकेच...!

पडल्यावर हात देणारे मोजकेच...!

या जगात वाट दाखवणारे अनेकजण असतात, पण त्या वाटेवर चालण्याचं धाडस मात्र आपल्यालाच करावं लागतं. आयुष्य हा असा प्रवास आहे जिथे प्रत्येक वळणावर सल्ले मिळतात, सूचना मिळतात, अनुभव सांगणारे लोक भेटतात. “असं कर”, “तसं करू नकोस”, “हा मार्ग योग्य आहे” असं सांगणारे अनेकजण असतात. पण या सगळ्या शब्दांच्या पलीकडे एक कठोर सत्य दडलेलं असतं.त्या वाटेवर पडायचं,थकायचं, घसरायचं आणि पुन्हा उभं राहायचं काम आपल्यालाच करावं लागतं. कारण आयुष्य कोणाच्याही शब्दांवर नाही, तर आपल्या पावलांवर चालत असतं.

चालताना आपण एकटेच असतो. आजूबाजूला गर्दी असते, ओळखीचे चेहरे असतात, पण तरीही मनाच्या आत एक एकटेपणाची शांत जाणीव असते. कारण प्रत्येकाचं दु:ख वेगळं असतं, प्रत्येकाची लढाई वेगळी असते. कुणालाही आपल्या मनातल्या वेदना पूर्णपणे समजत नाहीत. म्हणूनच वाट दाखवणारे असले, तरी चालणं आपल्यालाच शिकावं लागतं. पडायचं भीती न बाळगता पुढे जाण्याचं धाडस स्वतःमध्येच शोधावं लागतं.

आयुष्याच्या या प्रवासात पडणं अपरिहार्य आहे. कधी अपेक्षांवर पाणी फिरतं, कधी स्वप्नं तुटतात, कधी विश्वासाला तडा जातो. अशा क्षणी माणूस आतून खचतो. बाहेरून तो हसत असला, तरी मनाच्या खोलात वेदनांचा गाठोडा घेऊन चालत असतो. आणि दुर्दैवाने, अशा वेळी पडल्यावर हसणारे अनेकजण भेटतात. आपलं अपयश, आपली अडचण, आपली अशक्तता त्यांना आपल्या यशापेक्षा जास्त आकर्षक वाटते. टोमणे, कुजबुज, तुलना या सगळ्यांनी माणूस अधिकच एकटा पडतो.

पण याच गर्दीत काही मोजके चेहरे असे असतात, जे आपल्या पडण्यावर हसत नाहीत. ते आपल्याला दोष देत नाहीत, प्रश्न विचारत नाहीत. ते फक्त शांतपणे पुढे येतात आणि मदतीचा हात देतात. कधी शब्दांनी,कधी डोळ्यांतल्या विश्वासाने, तर कधी फक्त आपल्या सोबत उभं राहून. हेच असतात जिवलग. नात्याने असतीलच असं नाही, पण मनाने मात्र अगदी आपले असतात. ते आपल्या अश्रूंना कमजोरी मानत नाहीत, तर आपल्या वेदनांना समजून घेतात.

जिवलगांची खरी ओळख यशात होत नाही, ती अपयशात होते. जेव्हा सगळे दूर जातात, तेव्हा जे थांबतात तेच खरे आपले. जेव्हा सगळे हसतात, तेव्हा जे डोळ्यांत पाणी पाहतात तेच जिवलग. आयुष्याच्या लढाईत ते आपल्यासाठी तलवार उचलत नाहीत, पण आपल्याला ती उचलण्याचं बळ नक्की देतात. त्यांच्या एका शब्दात, एका स्पर्शात, एका उपस्थितीतही आयुष्य पुन्हा सावरायला लागतं.

म्हणूनच या जगात वाट दाखवणाऱ्यांची संख्या कितीही असली, तरी चालताना स्वतःवर विश्वास ठेवणं शिकावं लागतं. आणि पडल्यावर हसणाऱ्यांकडे दुर्लक्ष करून, मदतीचा हात देणाऱ्या जिवलगांना मनापासून जपावं लागतं. कारण आयुष्याच्या प्रवासात मार्ग बदलतात, माणसं बदलतात, पण जिवलगांचा आधारच आपल्याला पुन्हा पुन्हा उभं राहायला शिकवतो.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा