जर त्याला आपण पसंत नसू तर…..!

जर त्याला आपण पसंत नसू तर…..!

जर त्याला आपण पसंत नसू, तर त्याच्याकडून अपेक्षा ठेवण्याचा अट्टहास कशासाठी? जिथे आपल्या अस्तित्वालाच किंमत नाही, तिथे आपली उपस्थिती प्रेम ठरत नाही.ती ओझं बनते. नात्यांमध्ये टिकून राहण्यासाठी फक्त भावना पुरेश्या नसतात; तिथे परस्पर आदर, ओढ आणि आपुलकी असावी लागते. नाहीतर त्या नात्याचं ओझं फक्त एकालाच वाहावं लागतं.

अपेक्षा या नात्यांना जोड देतात, पण त्या दोन्ही बाजूंनी असतील तरच.एकतर्फी अपेक्षा हळूहळू प्रेमाची गळचेपी करतात. आपण देत राहतो.वेळ, समजून घेणं, माफी, सहनशीलता आणि बदल्यात मिळतं फक्त दुर्लक्ष. अशा वेळी नातं आपल्याला जोडत नाही, तर आपल्याला स्वतःपासून दूर नेतं.

कुणाच्या आयुष्यात जबरदस्तीने जागा निर्माण करणं हे प्रेमाचं लक्षण नाही, ती असुरक्षिततेची खूण असते. जिथे आपल्याला थांबवण्यासाठी एक शब्दही बोलला जात नाही, एक पाऊलही उचललं जात नाही, तिथे वारंवार स्वतःला सिद्ध करत राहणं म्हणजे स्वतःच्या आत्मसन्मानालाच तडा देणं. प्रेम मागावं लागत नाही; जिथे प्रेम असतं, तिथे आपल्यासाठी आपोआप जागा तयार होते.

कधी कधी दूर जाण्याचा निर्णय कठीण असतो. आठवणी डोळ्यांत पाणी आणतात, मन प्रश्न विचारत राहतं. पण त्या वेदनांपेक्षा मोठं असतं ते स्वतःला वाचवल्याचं समाधान. कारण आपण जाऊ देतो तेव्हा समोरच्याला गमावल्याचं दुःख नसतं, तर स्वतःला हरवण्यापासून वाचवल्याचं भान असतं.

प्रत्येक नातं धरून ठेवण्यासारखं नसतं. काही नाती सोडून दिल्यावरच मन मोकळा श्वास घेतं. स्वतःला कमी लेखून मिळवलेलं प्रेम कधीच टिकत नाही, पण स्वतःची किंमत ओळखून स्वीकारलेला एकटेपणा खूप काही शिकवून जातो.स्वतःवर प्रेम करायला, स्वतःचा सन्मान जपायला आणि योग्य नात्यांची वाट पाहायला.

कारण शेवटी, ज्याठिकाणी आपल्याला निवडलं जात नाही, तिथे थांबणं हे प्रेम नसतं.ती स्वतःवर केलेली अन्यायाची सुरुवात असते. आणि स्वतःला वाचवणं, हाच खरा सन्मान.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा