शब्दांविना मिळणारा आधार....!

शब्दांविना मिळणारा आधार....! 

कधी कधी आयुष्यात असे क्षण येतात, जेव्हा शब्दांची गरजच उरत नाही. मन खूप थकलेलं असतं, भावनांचा पूर आत उसळत असतो, आणि अशा वेळी एखादी व्यक्ती शांतपणे येते… तुमच्या जवळ बसते… आणि नकळत तुमच्या खांद्यावर डोकं टेकवते. त्या क्षणी ती काही बोलत नाही, पण तिच्या त्या एका कृतीत विश्वास, आपलेपणा आणि सुरक्षिततेची भावना भरलेली असते.

खरं सांगायचं तर, यापेक्षा मोठं प्रमाणपत्र माणसाच्या चांगुलपणाचं दुसरं कोणतं असू शकतं?

या जगात अनेक लोक भेटतात काही ओळखीचे, काही जवळचे, काही फक्त नावापुरते. पण काही माणसं अशी असतात ज्यांच्याजवळ गेलं की मनाला शांतता मिळते. त्यांच्या बोलण्यात, त्यांच्या वागण्यात आणि त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वात एक वेगळाच सुगंध असतो.माणुसकीचा, समजुतीचा आणि निरपेक्ष आपलेपणाचा.

अशी माणसं स्वतःचं चांगुलपण कधीच मिरवत नाहीत. ते मोठमोठ्या गोष्टी करत नाहीत, मोठे दावे करत नाहीत. पण त्यांच्या साध्या उपस्थितीतही लोकांना आधार मिळतो. कारण ते ऐकून घेतात, समजून घेतात आणि कोणताही स्वार्थ न ठेवता दुसऱ्याच्या वेदनेला थोडीशी जागा देतात.

जेव्हा एखादी व्यक्ती तुमच्याकडे भावनिक होऊन येते, तुमच्यासमोर आपलं मन मोकळं करते, तेव्हा ती तुम्हाला एक अदृश्य सन्मान देत असते. ती सांगत असते की “तुमच्यावर विश्वास ठेवता येतो… तुमच्यासमोर मी माझ्या खऱ्या भावना लपवण्याची गरज नाही.”

माणूस चांगला आहे हे सिद्ध करण्यासाठी शब्दांची गरज नसते. कोणीतरी तुमच्याकडे येऊन आपल्या अश्रूंना वाट करून देत असेल, आपल्या मनातील ओझं हलकं करत असेल, तर तेच तुमच्या चांगुलपणाचं सर्वात जिवंत उदाहरण असतं.

कारण आयुष्यात शेवटी लोकांना आठवतात त्या मोठ्या गोष्टी नाहीत…आठवतात ते असेच छोटे छोटे क्षण 

जिथे कुणीतरी त्यांच्या वेदनेत शांतपणे सोबत उभं होतं,

जिथे कुणीतरी काहीही न बोलता त्यांना समजून घेत होतं.

आणि जर एखाद्याला वाटत असेल की “तुझ्या जवळ बसलं की मनाला शांतता मिळते,”तर समजून घ्या.

तुमच्या व्यक्तिमत्त्वात खरोखरच माणुसकीचा एक सुंदर सुगंध आहे.जो शब्दांनी नाही, तर मनांनी अनुभवला जातो.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा