खान्देश माझा

🎓 नव्या प्रकाशाचा आरंभ : सौ. दीपा श्रीकांत काबरा यांचे प्रेरणादायी नेतृत्व 🎓 एरंडोलच्या शैक्षणिक क्षेत्रात एक नवीन पर्व सुरू झाले आहे. रा. ति. काबरे विद्यालयाच्या मुख्याध्यापकपदाची जबाबदारी सौ. दीपा श्रीकांत काबरा यांनी स्वीकारली आहे. शिक्षणाच्या या मंदिरात नवा दीप उजळला असून, तो ज्ञान, प्रेरणा आणि संस्कारांचा प्रकाश विद्यार्थ्यांच्या जीवनात आणणार आहे. ही जबाबदारी स्वीकारताना सौ. दीपा काबरा यांनी शिक्षणाच्या पवित्र ध्येयासाठी पूर्ण समर्पणाची भावना व्यक्त केली आहे. त्यांनी स्पष्ट सांगितले की, समर्थ शिक्षणाचा वारसा सक्षमपणे पुढे नेण्यासाठी त्या कटिबद्ध राहतील. योग्य व्यक्तींचे मार्गदर्शन, समाजाचे सहकार्य आणि शिस्तबद्ध शिक्षणपद्धती यांचा आधार घेत त्या विद्यार्थ्यांचे भविष्य उज्ज्वल करण्यासाठी सदैव प्रयत्नशील राहतील. शाळा म्हणजे केवळ अभ्यासाचे केंद्र नाही, तर ती विद्यार्थ्यांच्या स्वप्नांची जन्मभूमी असते. येथे फक्त पुस्तकी ज्ञान दिले जात नाही, तर आयुष्य जगण्याची शिकवण मिळते. सौ. दीपा काबरा या केवळ मुख्याध्यापिका नाहीत, तर विद्यार्थ्यांसाठी एक मार्गदर्शक, एक प्रेरणास्त्रोत आणि...

एक जिद्दी प्रवास: श्री. देविदास नामदेवराव गुजर यांना वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा! शेंदुर्णीच्या मातीत जन्मलेलं एक साधं, निरागस मूल. शेतकरी घरात जन्म घेतलेलं, कष्ट आणि संघर्षाचा वारसा लाभलेलं. लहानपणीच परिस्थितीचं कठोर वास्तव त्याच्या डोळ्यांसमोर आलं. वडिलांच्या खडतर श्रमांमध्ये त्याने भविष्याचा आरसाच पाहिला. शेतात घाम गाळणाऱ्या हातांना भविष्यात काहीतरी वेगळं घडवायचं होतं. परिस्थिती जरी साधी असली, तरी मनात मोठी स्वप्नं होती. शिक्षण हेच भविष्य उजळवणारं दीपस्तंभ आहे, हे त्याला लहानपणीच उमगलं. शाळेतलं शिक्षण पूर्ण करताना प्रत्येक क्षणी अडथळे होते. कधी आर्थिक टंचाई, कधी परिस्थितीची बंधनं, कधी समाजाच्या अपेक्षा—पण त्याने प्रत्येक संकटाला संधी मानलं. कष्टांची वीण घट्ट धरून पुढे निघाला. त्याच्या मनात एकच ध्यास होता—स्वतःसाठी, कुटुंबासाठी आणि समाजासाठी काहीतरी भव्य करायचं. शिक्षण पूर्ण झाल्यावर त्याने स्वप्नांना पंख देण्यासाठी मोठ्या शहराकडे वाटचाल केली. मुंबई—स्वप्नांची नगरी, पण इथे जगणं तितकंच कठीण. अनोळखी रस्ते, गर्दीच्या लाटा, स्पर्धेचं वादळ, पण त्याच्या मनात असलेल्या इच्छाशक्...

व्यक्तिमत्व विकास कार्यशाळा भाग ४५ "एक जिद्द, एक स्वप्न – जग बदलण्याची धग" रात्र कितीही गडद असली तरी सूर्योदय होतोच, काळोख कितीही दाट असला तरी एक नाजूकसा दीप तेवतोच. आणि माझ्या मनातही असाच एक दीप तेवत आहे—यशाचा, संघर्षाचा, जग बदलण्याच्या ध्यासाचा! हा प्रवास सोपा नाही, पण मी ठरवलं आहे—मी यशस्वी होणार, कारण माझं स्वप्न जग बदलण्याचं आहे. मी एका छोट्या गावात जन्मलो. घर साधं, परिस्थिती साधी, पण स्वप्न मात्र भव्य होती. आई-वडिलांचे डोळ्यांत माया होती, पण कपाळावर चिंता होती. कधी घरात पुरेसं अन्न नव्हतं, कधी शाळेची फी भरायला पैसे नव्हते, पण या साऱ्या संकटांपेक्षा मोठा होता तो माझा आत्मविश्वास. जेव्हा इतर मुलं खेळत होती, तेव्हा मी भविष्याचे स्वप्न विणत होतो. लोक म्हणायचे, "तुझ्या नशिबात काही मोठं नाही," पण मला माझ्या नशिबावर नव्हे, तर माझ्या मेहनतीवर विश्वास होता. गरिबीने मला झुकवलं नाही, तर मला अजून मजबूत केलं. परिस्थितीने मला कमकुवत केलं नाही, तर माझ्यातील जिद्द अधिक तीव्र केली. अनेक रात्री उपाशीपोटी काढल्या, अश्रूंना उशीसारखं कवटाळलं, पण कधीच माझ्या स्वप्नांना ...

भगवान मांगो महाजन – शून्यातून विश्व निर्माण करणारा कष्टकरी योद्धा धरणगावच्या सुपीक मातीत अनेक कष्टकरी जन्म घेतात, पण काही रत्न असे असतात की ते केवळ स्वतःला उंचावतात नाहीत, तर आपल्या कुटुंबालाही प्रकाशमान करतात. अशीच एक कष्टाळू, जिद्दी आणि परिश्रमशील व्यक्ती म्हणजे भगवान मांगो महाजन. गरीबीने झाकोळलेली स्वप्ने अनेकांना खचवतात, पण भगवान महाजन यांच्या बाबतीत मात्र हे उलट घडले. त्यांचे वडील एक साधे शेतकरी होते. शेतीच्या उत्पन्नावर घर चालवणे कठीण झाले म्हणून त्यांनी भाजीपाल्याच्या बाजारात हमाली करण्यास सुरुवात केली. सकाळी शेतात काबाडकष्ट करायचे आणि दुपारी बाजारात जड पोती उचलत संसाराचा गाडा पुढे ढकलायचा. घरातील परिस्थिती बघून लहानग्या भगवानच्या मनात ठाम निश्चय झाला – परिस्थिती बदलायचीच! स्वतःसाठीच नाही, तर आपल्या कुटुंबासाठीही. भगवान महाजन यांनी लहानपणापासूनच कष्टांची चव चाखली. त्यांनी शिक्षण पूर्ण केले, पण त्याचसोबत जीवनाचे मोठे धडे बाजारातील हमालीतून घेतले. शाळेच्या सुट्ट्यांमध्ये किंवा अभ्यासाच्या वेळेनंतर ते वडिलांसोबत बाजारात जाऊन भाजीपाल्याच्या गाड्या उतरवायचे. त्या हातांनी ...

शेती, माती आणि माणुसकीचा सुगंध – दादासो पी. जी. पाटील सर शेती हा केवळ व्यवसाय नाही, तर तो आपल्या मातीत रुजलेला एक संस्कार आहे. तो कष्ट, श्रद्धा आणि प्रेमाने बहरतो. आणि हेच संस्कार ज्यांच्या अंगी आहेत, असे दिलदार व्यक्तिमत्त्व म्हणजे दादासो पी. जी. पाटील सर. नोकरीच्या जबाबदाऱ्या सांभाळत असूनही ज्यांनी आपल्या मातीशी, आपल्या शेतीशी नाळ घट्ट जपली, असे ते एक खरे प्रगतिशील शेतकरी आहेत. आजच्या धावपळीच्या जगात अनेक जण नोकरी किंवा व्यवसायाच्या ओढीने शेतीपासून दूर जातात, पण सरांनी मात्र आपली मुळे कधीच सोडली नाहीत. त्यांनी आपल्या पारंपरिक शेतीला आधुनिक तंत्रज्ञानाची जोड देत, नवनवीन प्रयोग करत शेतीला एक वेगळी दिशा दिली. नोकरीच्या जबाबदाऱ्या निभावत असतानाही ते आपल्या जमिनीकडे तितक्याच आपुलकीने पाहतात. मातीचा गंध आणि शेतकऱ्याच्या कष्टाचे मोल त्यांना नेहमीच जाणवते.  सर फक्त उत्तम शेतकरीच नाहीत, तर माणुसकीच्या नात्याने समृद्ध असलेले एक दिलदार व्यक्तिमत्त्व आहेत. त्यांच्या वाणीमध्ये आपलेपणा आहे, त्यांच्या कृतीत मदतीचा हात आहे. शेतकऱ्यांचे प्रश्न, शेतीतील अडचणी यावर ते नेहमीच मार्गदर्शन ...

मैत्रीचा राजा आणि पत्रकारितेचा अभिमान – सुधीर भाऊ शिरसाठ मैत्री ही जगातील सर्वात सुंदर भावना आहे. ती निस्वार्थ असते, प्रेमळ असते आणि आयुष्यभर साथ देणारी असते. काही माणसं या मैत्रीच्या दुनियेत अशी असतात, ज्यांचा सहवास म्हणजे एक अनमोल संपत्ती मिळाल्यासारखं वाटतं. अशीच एक व्यक्ती म्हणजे प्रा. सुधीर शिरसाठ भाऊ, जे फक्त आमचे मित्रच नाहीत तर मैत्रीच्या दुनियेतील राजा माणूस आहेत. सुधीर भाऊ हे केवळ एक नाव नाही, तर एक प्रेरणा आहे. पत्रकारितेच्या क्षेत्रात त्यांनी स्वतःची एक वेगळी ओळख निर्माण केली आहे. समाजातील सत्य, न्याय आणि सामान्य जनतेच्या समस्या निर्भीडपणे मांडण्याची ताकद त्यांच्यात आहे. त्यांच्या लेखणीत सत्याची धार आहे, आवाजात आत्मविश्वास आहे, आणि विचारांमध्ये स्पष्टता आहे. त्यांच्यासोबतचे मैत्रीचे नाते रक्ताच्या नात्यांपेक्षा अधिक घट्ट आणि खोल आहे. संकटाच्या क्षणी आधार देणारा, दुःख वाटून घेणारा आणि आनंदाच्या क्षणी प्रत्येकाला सामील करून घेणारा असा हा मनमिळाऊ आणि प्रेमळ मित्र. माणसं जोडण्याची कला आणि नात्यांची वीण अधिक मजबूत करण्याची जादू हीच त्यांची खरी ताकद आहे. आजच्या धकाधकी...

"त्यांच्यासाठी तुम्ही नेहमीच लहानच राहाल…" शब्द कितीही मोठे झाले, व्यक्त होण्याचे मार्ग कितीही बदलले, जगाच्या कुठल्याही कोपऱ्यात पोहोचलात तरी त्यांच्या डोळ्यांत तुम्ही आजही तेच लहान मूल आहात, जे पहिल्यांदा त्यांच्या हातात आलं होतं… जे त्यांच्या कुशीत शांत झोपायचं, त्यांच्या आवाजाने हसायचं, त्यांच्या सहवासात वाढायचं… त्यांनी तुमच्या लहानग्या बोटांना धरून पहिलं पाऊल टाकायला शिकवलं. तुमच्या पहिल्या शब्दाने ते भारावले, तुमच्या पहिल्या हसण्याने ते हरखले, आणि पहिल्या धडपडीत त्यांचं काळीज थरारलं. आज तुम्ही मोठे झालात, जबाबदाऱ्या स्वीकारल्या, आयुष्यात पुढे निघून गेलात. पण त्यांच्यासाठी? त्यांच्या हृदयात? तुम्ही अजूनही तोच नाजूक जीव आहात, ज्याला लागलं तर धावत जाऊन उचलावं, ज्याला रडताना पाहून आपलं काळीज तुटावं, आणि ज्याचं हसू पाहून आपल्या जगण्याला अर्थ मिळावा… तुमच्या हाकेची वाट पाहणारे आजही तेच आहेत. फोन वाजला तरी धडधडत्या हृदयाने तुमचं नाव पाहतात, तुमचा आवाज ऐकला की क्षणभर त्यांच्या सगळ्या वेदना विसरतात. तुम्ही ‘आलोच’ एवढंच म्हटलं तरी त्यांच्या डोळ्यांत समाधानाची चमक येते...

दिलदार मनाचा दिलदार माणूस – आप्पा! शून्यातून विश्व निर्माण करणाऱ्या माणसांच्या गोष्टी ऐकल्या की मन भारावून जातं. काही जिद्दी माणसं असतात, जी परिस्थितीवर मात करून स्वतःचं अस्तित्व निर्माण करतात आणि समाजात एक आदर्श ठरतात. अशीच एक प्रेरणादायी व्यक्ती म्हणजे धिरेन्द्रभाऊ पुरभे, ज्यांना संपूर्ण परिसर आदराने "आप्पा" या नावाने ओळखतो. आज त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त त्यांचं जीवनप्रवास आठवला, की त्यांच्या कर्तृत्वाची झलक दिसते. ग्रामीण भागात जन्म, परिस्थिती अगदी साधी, पण मनात मोठी स्वप्नं होती. ते स्वप्नं पूर्ण करण्याची जिद्दही तितकीच मजबूत होती. कोणत्याही परिस्थितीत हार न मानता, आपलं वेगळं स्थान निर्माण करण्यासाठी त्यांनी कष्ट घेतले. आपल्या कर्तृत्वाने आणि कामाच्या जोरावर ते राज्याचे पाणीपुरवठा मंत्री तथा जळगाव जिल्ह्याचे पालकमंत्री नामदार गुलाबराव पाटील साहेब आणि प्रतापराव पाटील यांचे कट्टर समर्थक म्हणून परिचित झाले. आप्पा म्हणजे नुसते राजकीय कार्यकर्ते नाहीत, तर लोकांच्या सुख-दुःखात धावून जाणारे, मदतीचा हात पुढे करणारे एक दिलदार मनाचा माणूस आहेत. मैत्री निभवायची कशी, आपलेप...

आई-वडिलांचे प्रेम कधीही विसरू नका आई-वडील ही केवळ नाती नाहीत, तर त्याग, प्रेम, ममता आणि निःस्वार्थ कष्टांची जिवंत मूर्ती आहेत. आपल्या जन्मापासून आजपर्यंत त्यांनी आपल्यासाठी काय केलं नाही? पहिल्या रडण्याला हसू दिलं, पहिल्या पावलांना आधार दिला, प्रत्येक यशात आनंद साजरा केला आणि अपयशात धीर दिला. त्यांनी आपलं संपूर्ण आयुष्य आपल्या सुखासाठी झिजवलं, आपल्या स्वप्नांसाठी स्वतःच्या इच्छा बाजूला ठेवल्या. पण आपण मोठे झाल्यावर त्यांच्यासाठी किती वेळ देतो? त्यांचं दुःख समजून घेण्याचा प्रयत्न करतो का? आई ही केवळ एक व्यक्ती नसते, ती एक भावना असते. तिच्या मायेचा ओलावा जीवनभर पुरतो. आपण लहान असताना कितीही रडलो, हट्ट केला, त्रास दिला तरी तिने आपल्याला कधीही दूर लोटलं नाही. उलट आपले डोळे पुसले, मिठीत घेतलं. आपली प्रत्येक इच्छा पूर्ण करण्यासाठी स्वतःच्या गरजा दडपल्या. आपण झोपलो की ती आपल्या कपाळावर मायेची थाप देऊन झोपायची. आपण शाळेत जाताना स्वतः भुकेली राहून आपल्या हातात डब्बा द्यायची. आपण रागावले, चिडलो तरीही तिने आपल्यावरचं प्रेम कधीही कमी होऊ दिलं नाही. आज आपण मोठे झालो, आपले वेगळे विश्व तय...

व्यक्तिमत्व विकास कार्यशाळा भाग ४४    ध्येयाशी एकनिष्ठ… यशाच्या शिखराकडे! जीवन म्हणजे एक संघर्षमय प्रवास. या प्रवासात अनेक वळणं असतात, काही सोपी, काही अवघड, काही आनंददायक तर काही वेदनादायक. पण ज्या क्षणी माणूस स्वतःच्या ध्येयाशी एकनिष्ठ राहतो, त्या क्षणापासूनच त्याचा यशाकडे प्रवास सुरू होतो. माझं यश, माझं ध्येय – आणि त्यासाठी मी सदैव तयार आहे! लहान असताना स्वप्नं पाहणं सहज होतं, पण ती पूर्ण करण्यासाठी जिद्द, कष्ट आणि आत्मविश्वास असावा लागतो. माझं बालपण साधं होतं, पण विचार मोठे होते. खूप वेळा स्वप्नं बघितली, पण ती प्रत्यक्षात आणण्याचं धैर्य लागतं. मीही एक दिवस ठरवलं – “माझ्या स्वप्नांचा पाठलाग मीच करायचा, कोणत्याही परिस्थितीत थांबायचं नाही!” ध्येयाच्या मार्गावर चालताना कितीदा तरी अडथळे आले, संकटं आली, कधी कधी वाटलं की सर्व काही संपलंय. पण मग आठवलं, यशस्वी लोक कधीही परिस्थिती समोर झुकत नाहीत. त्यांनी संघर्षाला मिठी मारली, अपयशाकडून धडे घेतले आणि यशाकडे वाटचाल केली. मी ही ठरवलं – “मी अपयशाला शरण जाणार नाही, कारण माझा विश्वास माझ्या कष्टांवर आहे!” रात्रंदिवस मेहनत घेतल...

आई-वडिलांशिवाय आयुष्य: वाऱ्याच्या भरवशावर उडणारे पान आयुष्य म्हणजे सुख-दुःख, चढ-उतार, हसू आणि आसवांचे एक जुळवाजुळी असलेले नातं. पण हे सगळं अनुभवताना कोणीतरी आपल्या पाठीशी असावं लागतं. जेव्हा एखाद्या झाडाला मजबूत मुळे असतात, तेव्हा कितीही वादळे आली, तरी ते झाड उन्मळून पडत नाही. पण जर मुळेच नसतील, तर ते झाड कधीही कोसळू शकतं. हाच नियम आपल्या जीवनालाही लागू होतो. आई-वडिलांशिवाय आयुष्य म्हणजे वाऱ्यावर उडणाऱ्या पानासारखं – कुठं वाहून जाईल, याचा काही नेम नाही. आई-वडील म्हणजे आपल्या आयुष्याची खरी संपत्ती. पैसा, प्रतिष्ठा, यश, सगळं कमावता येतं, पण आई-वडिलांचं प्रेम, त्यांचा सहवास, त्यांचं अस्तित्व पुन्हा मिळवता येत नाही. त्यांच्या प्रेमाचे ओलावेदार हात जेव्हा आपल्या डोक्यावर असतात, तेव्हा जगातील कोणताही वादळ आपल्या आयुष्याला हलवू शकत नाही. पण एकदा का ते हात सुटले, की माणूस कितीही मोठा असला, तरी तो आतून कोसळतो. लहान असताना जेव्हा आपण पहिलं पाऊल टाकायचं धाडस करतो, तेव्हा आई आपल्या दोन्ही हातांनी आपल्याला सावरत असते. पडलो, तरी ती तिथेच असते, आपल्याला उचलायला. जेव्हा पहिल्यांदा शाळेत जा...

भागनाथ बाबांची अद्वितीय शक्ती: एक सिद्ध पुरुषाची गाथा धरणगाव तालुक्यातील जांभोरे हे गाव केवळ एक साधं गाव नाही, तर भक्ती आणि इतिहासाने समृद्ध असलेलं पवित्र स्थळ आहे. या गावाची ओळख आजही एका सिद्ध पुरुषामुळे आहे – भागनाथ बाबा. त्यांच्या नावाचा जरी उच्चार केला तरी भक्तांच्या मनात श्रद्धेचा एक नवा दीप उजळतो. भागनाथ बाबा हे केवळ संत नव्हते, तर नाथ संप्रदायाचे सिद्ध पुरुष होते. ते या परंपरेतील ते बाबा होते, ज्यांनी आपल्या तपश्चर्येने आणि सिद्धीने भक्तांच्या हृदयात अढळ स्थान निर्माण केलं. त्यांच्या जीवनातील अनेक चमत्कार लोकांनी अनुभवले आहेत, आणि म्हणूनच आजही त्यांची आठवण भक्तिभावाने घेतली जाते. या गावात अनेक संत होऊन गेले, पण भागनाथ बाबांची कथा वेगळी होती. त्यांच्या शक्ती, त्याग, आणि समाजासाठी केलेल्या कार्यामुळे ते आजही श्रद्धेने पूजले जातात. भागनाथ बाबांचे जीवन चमत्कारांनी भरलेलं होतं. त्यांच्या नावाशी अनेक रहस्यकथा आणि भक्तांच्या अनुभूती जोडलेल्या आहेत. असं म्हणतात की भागनाथ बाबा इतके सिद्ध होते की त्यांनी स्वतःच्या शरीराचे तुकडे करून परत जोडले. ही गोष्ट ऐकायलाही अकल्पनीय वाटते,...

व्यक्तिमत्व विकास कार्यशाळा भाग ४४    ध्येयाशी एकनिष्ठ… यशाच्या शिखराकडे! जीवन म्हणजे एक संघर्षमय प्रवास. या प्रवासात अनेक वळणं असतात, काही सोपी, काही अवघड, काही आनंददायक तर काही वेदनादायक. पण ज्या क्षणी माणूस स्वतःच्या ध्येयाशी एकनिष्ठ राहतो, त्या क्षणापासूनच त्याचा यशाकडे प्रवास सुरू होतो. माझं यश, माझं ध्येय – आणि त्यासाठी मी सदैव तयार आहे! लहान असताना स्वप्नं पाहणं सहज होतं, पण ती पूर्ण करण्यासाठी जिद्द, कष्ट आणि आत्मविश्वास असावा लागतो. माझं बालपण साधं होतं, पण विचार मोठे होते. खूप वेळा स्वप्नं बघितली, पण ती प्रत्यक्षात आणण्याचं धैर्य लागतं. मीही एक दिवस ठरवलं – “माझ्या स्वप्नांचा पाठलाग मीच करायचा, कोणत्याही परिस्थितीत थांबायचं नाही!” ध्येयाच्या मार्गावर चालताना कितीदा तरी अडथळे आले, संकटं आली, कधी कधी वाटलं की सर्व काही संपलंय. पण मग आठवलं, यशस्वी लोक कधीही परिस्थिती समोर झुकत नाहीत. त्यांनी संघर्षाला मिठी मारली, अपयशाकडून धडे घेतले आणि यशाकडे वाटचाल केली. मी ही ठरवलं – “मी अपयशाला शरण जाणार नाही, कारण माझा विश्वास माझ्या कष्टांवर आहे!” रात्रंदिवस मेहनत घेतल...

बाप – त्यागाची सावली ! "बाबा, तुम्ही माझ्यासाठी काय केलं?" हा प्रश्न विचारायची वेळ कधीच येऊ नये, कारण ज्या क्षणी आपण स्वतः कमावायला लागतो, त्या क्षणीच उत्तर मिळतं. लहानपणी आपल्या डोक्यावर असलेली त्याची सावली आपल्याला फक्त सुरक्षिततेची जाणीव करून देते, पण त्या सावलीमागचं झळाळतं ऊन आपल्याला कधीच दिसत नाही. बाप म्हणजे काय असतं, हे त्याच्या आयुष्यभराच्या संघर्षाच्या प्रत्येक पावलांमध्ये दडलेलं असतं. घरातली सुखसोयी, शाळेची फी, कपडे, खेळणी, जेवण, औषधं – या सगळ्या गोष्टी सहज मिळतात असं वाटतं, पण त्यासाठी बापाने स्वतःच्या गरजा किती वेळा नाकारल्या असतील, याचा आपण विचारच करत नाही. लहानपणी आपण हट्टाने काहीतरी मागतो, आणि ते आपल्याला मिळतं. पण कधी विचार केला का, की ते आणताना बापाने स्वतःसाठी काही घेतलं का? आपल्या आनंदासाठी त्याने स्वतःच्या गरजा किती वेळा बाजूला ठेवल्या असतील? बाजारात गेल्यावर आपण महागड्या वस्तू निवडतो, पण आपला बाप नेहमी स्वस्त वस्तू घेतो. आपण पावसाळ्यात छानसं छत्री घेऊन हिंडतो, पण आपला बाप ओले कपडे घालून घरी पोहोचतो. आपण थंडीच्या दिवसात गरम ब्लँकेटमध्ये झोपतो,...

संघर्षातून उभा राहिलेला 'वीबा' ब्रँड – विराज बहल यांची प्रेरणादायी कहाणी स्वप्न, ध्येय आणि अपार मेहनत हेच यशाचे खरे सूत्र असते. पण त्या यशाच्या वाटेवर किती काटे असतात, हे त्या प्रवासातच कळते. विराज बहल यांची कहाणी ही अशाच एका संघर्षाची आहे, जिथे यशाचा सोपा मार्ग नव्हता, पण जिद्दीने आणि कष्टाने त्यांनी आपले नशीब बदलले. लहानपणापासून विराज बहल यांना खाद्यप्रक्रिया उद्योगाची आवड होती. वडिलांचा व्यवसाय पाहून त्यांच्यातही या क्षेत्रात काहीतरी मोठे करण्याची इच्छा निर्माण झाली. मात्र, वडिलांनी त्यांना एक अट घातली – आधी स्वतःच्या पायावर उभे राहा. म्हणूनच त्यांनी मरीन इंजिनिअरिंगमध्ये शिक्षण घेतले आणि चांगली नोकरी मिळवली. पण मन मात्र उद्योगाच्या दिशेनेच खेचले जात होते. स्वप्नांच्या दिशेने पहिले पाऊल टाकत असताना त्यांनी हॉटेल व्यवसाय सुरू केला. मात्र, पाच वर्षांतच मोठे आर्थिक नुकसान सहन करावे लागले. सर्व संपल्यासारखे वाटले, पण कधीही हार न मानणाऱ्या विराज बहल यांची जिद्द अजूनही जिवंत होती. व्यवसाय सुरू करण्याचा निर्धार पक्का होता, पण भांडवल नव्हते. अशा कठीण परिस्थितीत त्यांच्या...

 "आई-बाप म्हणजे देवाचे रूप; त्यांना कधीही दुःख देऊ नका" आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यावर आपल्याला जो आधार मिळतो, तो आपले आई-बाबांपासूनच. आई-वडील हे आपल्या जीवनातील सर्वात मोठे देवता असतात. त्यांचा दिलेला त्याग, कष्ट आणि प्रेम अनमोल असतो. त्यांना कधीही दुःख देणे म्हणजे आपल्या जीवनातील सर्वात मोठ्या आशीर्वादाला कधीच दुर्लक्ष करणे. आपल्याला जेव्हा सर्व काही गहाळ होईल, तेव्हा जेव्हा जगाशी आपले संबंध तुटलेले असतील, तेव्हा आपल्या आई-वडिलांचा आधारच एकटा उरेल. आई-बाप हे त्या शुद्ध आत्म्यांचे रूप असतात जे आपल्याला या पृथ्वीवर आणतात. त्यांचा निःस्वार्थ प्रेम आपल्या अस्तित्वाचा आधार बनतो. आपण लहान असताना, ते आपली काळजी घेतात. त्यासाठी त्यांनी रात्रीचे दिन करून आपल्या सुखासाठी थोड्या थोड्या गोष्टींमध्येच आनंद शोधला. आपले लहानसे दुखणे त्यांच्या ह्रदयाला किती वेदना देऊन जाते, ते कधीच आपल्या मनात समजू शकत नाही. तुम्ही जरा मोठे होत जाता, तुम्ही तुमच्या जीवनाच्या स्वप्नांमध्ये गुंतलेले असता, पण तुमच्याशी असलेला कडवा शब्द, जरा कठोर वागणूक, आणि थोडे ओशाळलेले वर्तन, हे सर्व तुमच्या आई-...

व्यक्तिमत्व विकास कार्यशाळा भाग ४३ अपयशाच्या वादळातून यशाच्या शिखराकडे! जीवन म्हणजे संघर्षांचा अखंड प्रवाह. प्रत्येक व्यक्तीच्या वाट्याला यश येतेच, पण त्या आधी अपयशाच्या कठीण वाटे वरून जावे लागते. काही जण अपयशाने खचून जातात, तर काही जण त्यालाच प्रेरणास्थान मानून पुढे जातात. मात्र, मी ठरवले आहे—मी यशस्वी होणारच, कारण अपयश मला घाबरवत नाही! अपयश म्हणजे थांबणे नव्हे, तर नव्या यशाच्या प्रवासाची सुरुवात आहे. जेव्हा एखादी योजना अयशस्वी होते, तेव्हा ती पूर्णतः संपते असे नाही; ती पुन्हा नव्या जोमाने आणि अधिक चांगल्या पद्धतीने करण्याची संधी असते. जीवनात प्रत्येक टप्प्यावर अडथळे येतात, पण ते आपली क्षमता आजमावण्यासाठीच असतात. लहान मूल जेव्हा पहिल्यांदा चालायला शिकते, तेव्हा कित्येक वेळा पडते. मात्र, तरी ही ते पुन्हा उठून चालू लागते. त्याला पडण्याची भीती वाटत नाही, कारण त्याचा विश्वास असतो की तो चालायला शिकेल. मग आम्ही मोठ्यांनी ही तसेच का करू नये? जेव्हा एखादी गोष्ट मनापासून साध्य करायची असते, तेव्हा येणाऱ्या अपयशाला पराभव मानायचे नसते, तर ती आपल्या ध्येयाच्या दिशेने टाकलेली एक पायरी स...

आई-वडिलांचे ऋण: प्रेमाची परतफेड अपुरीच राहते... आई-वडील… हे दोन शब्द उच्चारले तरी मन एक वेगळ्याच भावनेत हरवून जाते. त्यांच्या अस्तित्वाशिवाय आपलं काहीही अस्तित्व नाही. जन्मापासून ते शेवटच्या श्वासापर्यंत आई-वडील आपल्या लेकरांसाठी झटत असतात. आईच्या वात्सल्याच्या सावलीत आणि वडिलांच्या कष्टाच्या आधारावरच लेकरं मोठी होतात. आईच्या कुशीत लहानाचे मोठे झालेल्या मुलांना तिच्या मायेचा गंध आयुष्यभर विसरता येत नाही. वडिलांच्या जबाबदारीच्या छायेत वाढलेला मुलगा मोठा होऊन स्वतःच्या पायावर उभा राहतो, पण कधी कधी त्याला हेच विसरायला होतं की, ज्यांनी त्याला चालायला शिकवलं, त्यांनी आता त्याच्या आधाराची गरज आहे. आई म्हणजे त्याग, माया आणि प्रेम यांचं मूर्त स्वरूप. तिचं संपूर्ण आयुष्य मुलांसाठीच समर्पित असतं. ती स्वतःच्या वेदना मनात दडवते, स्वतःच्या सुखाचा विचार न करता लेकरांच्या भविष्यासाठी झटत राहते. तिच्या हसऱ्या चेहऱ्यामागे कितीही अश्रू असले, तरी ती मुलांसमोर कधीही व्यक्त करत नाही. मुलांच्या यशातच तिला समाधान मिळतं आणि त्यांच्या दुःखात तिचं मन तुटून जातं. वडील म्हणजे एक आधारस्तंभ. ते कधी स्वत...

संघर्षातून उभा राहिलेला यशाचा दीपस्तंभ – विक्रम पै जीवनात यशस्वी होण्यासाठी चिकाटी, आत्मविश्वास आणि जिद्द या गुणांची आवश्यकता असते. अपयश हा शेवट नसतो, तर तो केवळ पुढच्या मोठ्या यशाची नांदी असते. विक्रम पै हे त्याचं जिवंत उदाहरण आहेत. सहा वर्षांत पाच व्यवसाय बुडाले, दोन कोटींचं नुकसान सहन करावं लागलं, शारीरिक त्रास सोसावा लागला, मित्रांनी साथ सोडली, समाजाने टोमणे मारले… पण तरीही त्याने हार मानली नाही. आणि आज? तो दररोज दीड लाख रुपये कमवणारा यशस्वी उद्योजक आहे. विक्रमने मोठ्या आत्मविश्वासाने आपल्या व्यावसायिक प्रवासाची सुरुवात केली, पण नियतीनं त्याला सतत नवीन अडथळ्यांच्या चक्रव्यूहात टाकलं. एकामागून एक पाच व्यवसाय अपयशी ठरले. आर्थिक संकट इतकं गहिरं झालं की त्याच्याकडे फक्त चार हजार रुपये शिल्लक होते. कर्मचाऱ्यांना पगार देण्यासाठीही पैसे नव्हते. लोकांनी हसू केले, “हा एलन मस्क बनायचा प्रयत्न करतोय!” असं म्हणून टोमणे मारले. या कठीण काळात शरीरानेही त्याला साथ सोडली. अपार तणाव आणि सततच्या संघर्षामुळे त्याला लकवा झाला. एका बाजूला प्रचंड आर्थिक संकट, तर दुसऱ्या बाजूला शारीरिक दुर्बलत...

"बापाचं हसू"  बाप म्हणजे फक्त एक शब्द नव्हे, तर एक भावना आहे. तो एक अशी व्यक्ती आहे, जी स्वतःच्या सुखाचा विचार न करता, मुलांच्या भविष्यासाठी आयुष्यभर कष्ट करते. बाप म्हणजे एक ढाल, जी कुटुंबाच्या संरक्षणासाठी नेहमी तयार असते. आईच्या प्रेमाचा पाऊस जसा मुलांना आनंद देतो, तसाच बापाचा आधार मुलांना सुरक्षिततेची भावना देऊन जातो. बापाच्या हसण्यामागे कितीतरी कष्ट, दुःख आणि त्याग दडलेला असतो. तो स्वतःच्या इच्छा मुरडून घेतो, स्वतःच्या स्वप्नांना मागे टाकतो आणि फक्त मुलांच्या उज्ज्वल भविष्यासाठी जगतो. त्याच्या डोळ्यांमध्ये जेव्हा तुमच्या यशाचा आनंद दिसतो, तेव्हा त्या आनंदामागे वर्षानुवर्षांची मेहनत लपलेली असते. तो मोठ्याने हसतो, पण त्या हसण्यामागे कित्येक रात्रीच्या जागरणाचा इतिहास असतो. बाप स्वतःसाठी काहीही मागत नाही. त्याचं एकमेव स्वप्न असतं – त्याच्या मुलांनी यशस्वी व्हावं, स्वतःच्या पायावर उभं राहावं आणि आयुष्यातल्या प्रत्येक आव्हानाला सामोरं जावं. सकाळपासून रात्रपर्यंत तो कष्ट करतो, घर चालवतो, मुलांच्या गरजा भागवतो आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर हसू आणण्यासाठी सतत प्रयत्नशील अस...

व्यक्तिमत्व विकास कार्यशाळा भाग ४२ "मेहनतीचा विश्वास" नोकरी मिळवण्यासाठी प्रयत्न करत असताना, अनेकदा असं झालं की अंतिम टप्प्यावर जाऊन संधी निसटली. पण मी कोणालाही दोष दिला नाही. उलट, मी अधिक मेहनतीने तयारी केली. मी स्वतःला पुन्हा पुन्हा सिद्ध करण्यासाठी सज्ज केलं. लोक म्हणायचे, "तुझ्या नशिबात चांगली नोकरी नाही," पण मी हसत उत्तर द्यायचो, "मेहनतीने ही नशीब घडवलं जातं." आज जेव्हा मी माझ्या प्रवासाकडे पाहतो, तेव्हा मला जाणवतं की, जर मी नशिबाच्या भरवशावर राहिलो असतो, तर कदाचित मी अजून ही तिथेच असतो, जिथे काही वर्षांपूर्वी होतो. पण मेहनतीने माझं नशीब बदललं. धीरूभाई अंबानी एका छोट्या खोलीत राहायचे, पण त्यांच्या मेहनतीने त्यांना भारतातील सर्वात मोठ्या उद्योगपतींपैकी एक बनवलं. डॉ. ए.पी.जे. अब्दुल कलाम हे पेपर विकायचे, पण त्यांच्या मेहनतीने त्यांना देशाचा राष्ट्रपती बनवलं. हे सगळे लोक नशिबाच्या आधारावर मोठे झाले नाहीत, तर त्यांनी आपल्या मेहनतीच्या जोरावर स्वतःचं नशीब घडवलं. आज जर तुम्ही कठीण परिस्थितीत असाल, तुम्हाला अपयश आलं असेल, संधी सुटल्या असतील, तरीह...

"स्वप्नांची मुशाफिरी : आईच्या मातीची परतफेड" काही माणसं संघर्षाशी जुळवून घेत नाहीत, तर त्याच्यावर मात करून आपलं नशिब स्वतः घडवतात. गरिबीच्या सावलीत वाढलेला मुलगा, जो रात्री उपाशीपोटी झोपायचा, त्याने आपल्या जिद्दीच्या जोरावर अब्जाधीश उद्योजक होण्याचा प्रवास केला. हा प्रवास अशोक खाडे यांचा आहे—एका सामान्य मजुराच्या घरात जन्मलेल्या मुलाचा, ज्याने आपल्या जिद्दीच्या बळावर संपूर्ण जगाला दाखवून दिलं की मेहनतीला पर्याय नाही. अशोक खाडे यांचं बालपण सांगली जिल्ह्यातील पेड गावात अतिशय हलाखीच्या परिस्थितीत गेलं. वडील चर्मकार होते, आई आणि बहीण शेतमजुरी करायच्या. घरात दोन वेळचं अन्न मिळवणं ही कठीण होतं. शिक्षणाची आवड असूनही परिस्थितीमुळे अनेकदा उपाशी झोपण्याची वेळ आली. पण वडिलांचे शब्द त्यांच्या मनात कायम घर करून होते—"गरिबी ही जन्माला येताना मिळते, पण ती घेऊन मरणं ही आपल्या हातात असतं." याच विचारांनी प्रेरित होऊन अशोक खाडे यांनी शिक्षणाची कास धरली. शाळा सोडावी लागू नये म्हणून त्यांनी तासगावच्या बोर्डिंगमध्ये राहून शिक्षण घेतलं. तिथे ही परिस्थिती फारशी वेगळी नव्हती. कध...

आई : देवाने दिलेली जिवंत माया ! "देव प्रत्येकाच्या सोबत राहू शकत नव्हता, म्हणून त्याने आई निर्माण केली." या एका वाक्यात संपूर्ण सृष्टीचा सारांश सामावलेला आहे. आई ही केवळ जन्म देणारी स्त्री नाही, ती एक अशी शक्ती आहे जी आपल्या मायेने, त्यागाने आणि अथक परिश्रमाने संपूर्ण कुटुंबाला एकत्र ठेवते. जगातील प्रत्येक व्यक्तीसाठी त्याच्या जीवनातील सर्वोच्च स्थान असणारी व्यक्ती म्हणजे आई. बाळाच्या जन्मापासून ते त्याच्या संपूर्ण जीवनप्रवासात आई त्याचा पहिला आधारस्तंभ असते. तिचं हसू म्हणजे बाळासाठी सुरक्षिततेची जाणीव असते, तर तिचे अश्रू म्हणजे काळजी आणि अपार प्रेमाची साक्ष असते. ती बाळाला चालायला शिकवते, त्याच्या पहिल्या शब्दांसाठी त्याला प्रेरित करते आणि त्याचं आयुष्य घडवण्यासाठी स्वतःच्या अस्तित्वाचा संपूर्ण त्याग करते. आईच्या प्रेमाची खोली मोजता येणार नाही, तिच्या त्यागाचं वर्णन करता येणार नाही. एक नवजात बालक स्वतःच्या जन्माच्या वेदना विसरून फक्त आईच्या कुशीत विसावतो. ती त्याच्या प्रत्येक हालचालीकडे लक्ष ठेवते, त्याच्या प्रत्येक इच्छेला समजून घेते आणि त्याला काही कमी पडू नये ...

व्यक्तिमत्व विकास कार्यशाळा भाग ४१ स्वतःवर विश्वास : यशाची गुरुकिल्ली माणसाच्या जीवनात विश्वास हा अत्यंत महत्त्वाचा आधार असतो. मात्र, हा विश्वास इतरांवर ठेवण्यापेक्षा स्वतःवर ठेवला, तर कोणती ही गोष्ट अशक्य वाटत नाही. जिथे बाकीचे हार मानतात, तिथे आत्मविश्वास असलेला माणूस जिंकतो. कारण तो स्वतःवर दृढ विश्वास ठेवून पुढे जाण्याची जिद्द बाळगतो. स्वतःवर विश्वास ठेवणे म्हणजे आपल्या क्षमतांवर, प्रयत्नांवर आणि मेहनतीवर निष्ठा ठेवणे होय. बाहेरचे जग काही ही म्हणो, पण मनात ठाम विश्वास असेल, तर अशक्य वाटणाऱ्या गोष्टी सहज शक्य होतात. यशस्वी आणि सामान्य लोकांमधला सर्वात मोठा फरक हाच असतो—स्वतःवर असलेला आत्मविश्वास! यशाच्या वाटेवर अनेक अडथळे येतात—अपयश, समाजाची टीका, परिस्थितीचा संघर्ष—परंतु जो स्वतःवर विश्वास ठेवतो, तो कधी ही थांबत नाही. कधी कधी तो अपयशाच्या छायेत पडतो, पण पुन्हा उभा राहतो. त्याला हे ठाऊक असते की, "मी प्रयत्न करत आहे, म्हणजे मी जिंकणारच!" स्वतःवर विश्वास असेल, तर माणूस कोणती ही कठीण गोष्ट साध्य करू शकतो. थॉमस एडिसन यांना हजारो वेळा अपयश आले, पण त्यांनी हार मानली ...

दिलदार मित्रांचा दिलदार मित्र – सरपंच स्व.विशाल (भिकू) चव्हाण  काही माणसं आपल्या जीवनाचा अविभाज्य भाग बनून जातात. त्यांच्या सहवासाने आयुष्य उजळतं, आणि त्यांची अनुपस्थिती ही जाणवत राहते. जांभोरे, तालुका धरणगाव येथील स्वर्गीय विशाल चव्हाण, उर्फ भिकू, हे असेच एक हृदयाच्या जवळचं व्यक्तिमत्त्व होतं. प्रेमळ स्वभाव, मदतीसाठी सदैव तत्पर आणि सर्वांना आपलंसं करणारी त्यांची वृत्ती आजही प्रत्येकाच्या मनात जिवंत आहे. विशाल चव्हाण हे केवळ नाव नव्हतं, तर ते एक भावना होती. त्यांच्या आठवणींचा एक मोठा दरवाजा उघडला, की आठवतो माणसं जोडणारा, हसतमुख, दिलदार मित्र. कोणतीही अडचण असो, संकट असो, भिकू दादा कधीही मागे हटत नव्हते. त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाची एक जादू होती – ज्यामुळे ते लोकांच्या मनात कायमचे घर करून गेले. तरुणांचा ते विशेष लाडके होते. त्यांचं प्रेम आणि आपुलकी हीच त्यांची खरी ओळख होती. संपूर्ण तालुक्यात त्यांना "भिकू" या प्रेमळ नावाने ओळखलं जायचं. हे नाव म्हणजे फक्त एक ओळख नव्हती, तर त्यामागे एक विश्वास, एक अतूट नातं होतं. त्यांचा मोठा परिवार हा त्यांच्या घरापुरता सीमित नव्हता, त...

शेतीत नवसंकल्पना रुजवणारे प्रगतिशील शेतकरी – दिनेश गुजर "शेती ही केवळ व्यवसाय नसून, ती एक संस्कृती आहे, एक जीवनशैली आहे!" या विचारांना आपल्या परिश्रमाने साकार करणारे जांभोरे गावातील प्रगतिशील शेतकरी दिनेश गुजर हे आधुनिक काळातील एक प्रेरणादायी व्यक्तिमत्त्व आहेत. शेतीत नव्या तंत्रज्ञानाचा स्वीकार, नवकल्पना आणि जिद्द यांच्या जोरावर त्यांनी आपल्या क्षेत्रात उल्लेखनीय यश मिळवले आहे. दिनेशभाऊंनी पारंपरिक शेतीला आधुनिक तंत्रज्ञानाची जोड देत जलसंधारण, सेंद्रिय शेती आणि ठिबक सिंचनासारखे प्रयोग यशस्वी केले. त्यांच्या मार्गदर्शनामुळे अनेक शेतकऱ्यांनी उत्पादन वाढवले आणि शेतीला नवा आयाम दिला. फक्त स्वतःपुरते मर्यादित न राहता, त्यांनी इतर शेतकऱ्यांना प्रगतीसाठी प्रेरित केले. समाजहितासाठी त्यांची समर्पित वृत्ती, मदतीचा हात आणि मृदू स्वभाव यामुळे ते गावातील प्रत्येकाच्या मनात विशेष स्थान निर्माण करू शकले. आज त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त त्यांना उत्तम आरोग्य, दीर्घायुष्य आणि सतत यशाच्या वाटचालीसाठी हार्दिक शुभेच्छा! "मातीशी नाळ जोडलेल्या हातांनी जेव्हा नव्या प्रयोगांची आस धरली,...

बाप : कधीही न संपणारा मार्गदर्शक रस्ता ! बाप म्हणजे केवळ जन्मदाता नव्हे, तर तो एक असा आधारस्तंभ असतो, जो मुलांच्या सुखासाठी स्वतःच्या प्रत्येक इच्छा-आकांक्षांचा त्याग करतो. त्याचं अस्तित्व म्हणजे प्रेम, त्याग आणि जबाबदारी यांचा उत्कृष्ट संगम. आई जशी मुलांना मायेच्या कुशीत वाढवते, तशीच बापाची भूमिका त्यांना जीवनाची खरी किंमत शिकवण्यात महत्त्वाची असते. बापाचं प्रेम कधीच उघड दिसत नाही, ते शब्दांपेक्षा कृतीतून व्यक्त होतं. तो मुलांसाठी सतत झटत असतो, त्यांच्यासाठीच जगत असतो. बाप म्हणजे एक असा मार्ग आहे, जो कधीच संपत नाही. लहानपणी मुलं त्याच्या आधाराने उभं राहतात, चालायला शिकतात, पुढे जीवनाच्या प्रवासात यशस्वी होण्यासाठी त्याच्याच संस्कारांचं पाठबळ मिळवत राहतात. जेव्हा एखाद्या चिमुकल्याने पहिल्यांदा उभं राहण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा बापानेच त्याचा नाजूक हात धरून त्याला चालायला शिकवलं. त्याच्या प्रत्येक डगमगणाऱ्या पावलाला आधार दिला. पुढे जसजसं मूल मोठं होत गेलं, तसतसं बापाने आपला हात मागे घेतला, पण त्याची सावली मात्र मुलाच्या पाठीशी कायम राहिली. बापाचं जीवन म्हणजे त्यागाची मूर्ती...

व्यक्तिमत्व विकास कार्यशाळा भाग ४०   स्वप्न माझं अस्तित्व ! स्वप्नं म्हणजे काय? काहींना ती फक्त रात्री डोळे मिटल्यावर दिसणाऱ्या काल्पनिक चित्रांसारखी वाटतात, तर काहींसाठी ती फक्त बोलण्यापुरती असतात. पण माझ्यासाठी स्वप्नं म्हणजे माझी खरी ओळख, माझं अस्तित्व! मी ज्या दिवशी पहिलं स्वप्न पाहिलं, त्याच दिवशी मला समजलं की हे फक्त स्वप्न नाही, तर माझ्या आयुष्याचा मार्ग आहे. पण जगाने मात्र वेगळंच केलं… काहींनी प्रोत्साहन दिलं, तर काहींनी फक्त हसून दुर्लक्ष केलं. "तू हे नाही करू शकत," "हे अशक्य आहे," "तुझी स्वप्नं खूप मोठी आहेत"—असे शब्द नेहमी ऐकायला मिळाले. पण मी थांबलो नाही, कारण मला माहीत होतं की माझी स्वप्नं फक्त कल्पना नाहीत, तर ती माझ्या भविष्याची बीजं आहेत. लोक माझ्यावर हसले, टोमणे मारले, पण मी प्रत्येक वेळी अधिक ताकदीने उभा राहिलो. कारण माझ्या स्वप्नांवर कोणी हसलं तरी त्यांची किंमत कमी होत नाही. उलट, मी जेव्हा माझ्या स्वप्नांचा पाठलाग करत राहिलो, तेव्हा माझी ओळख अधिक ठळक होत गेली. मी किती ही अडथळे आले तरी लढायचं ठरवलं. कारण मला माहीत होतं – जर मी...

चहाच्या एका कपातून उभा राहिलेला स्वप्नांचा डोंगर! व्यवसाय करणारे अनेक असतात, पण काही लोक असे असतात जे केवळ व्यवसाय करत नाहीत, तर व्यवसाय घडवतात. अनुभव दुबे हे त्याच ध्येयवेड्या लोकांपैकी एक. अवघ्या तीन लाख रुपयांत सुरू केलेला चहाचा स्टॉल आज तब्बल १५० कोटी रुपयांची उलाढाल करणाऱ्या ‘चाय सुट्टा बार’ या प्रसिद्ध ब्रँडमध्ये रूपांतरित झाला आहे. मात्र, या यशामागे केवळ संधी नव्हती, तर अपार कष्ट, समर्पण आणि दुर्दम्य इच्छाशक्ती होती. अनुभव दुबे हे मध्य प्रदेशातील रेवा जिल्ह्यातील. त्यांना मोठ्या शिक्षणसंस्थेत जाऊन उच्च शिक्षण घेण्याची इच्छा होती. त्यांनी यूपीएससी परीक्षेचाही प्रयत्न केला, मात्र यश मिळाले नाही. अनेकांसाठी असे अपयश आयुष्यभराचा धक्का असतो, पण अनुभवसाठी ते नव्या संधीचं दार ठरलं. स्वतःला प्रश्न विचारला—"माझी खरी आवड नेमकी कोणती?" आणि उत्तर मिळालं—उद्योजकता. २०१६ मध्ये त्यांनी आपल्या मित्रासोबत भागीदारी करत व्यवसाय सुरू करण्याचा निर्णय घेतला. त्यासाठी त्यांच्याकडे केवळ तीन लाखांची बचत होती. मोठ्या उद्योगाची स्वप्ने बघणाऱ्या अनुभवने सुरुवात मात्र एका साध्या चहा स्...

दादासाहेब गौरव (सनी) जाधव – संघर्षातून साकारलेले स्वप्न यशस्वी जीवनाची वाट ही सहजसोप्या मार्गाने जात नाही. मोठी स्वप्ने पाहण्याइतकेच ती सत्यात उतरवण्याचे धैर्य आणि जिद्द असावी लागते. कठोर मेहनत, सातत्य, संयम आणि नवे काही शिकण्याची वृत्ती हीच यशाची खरी गुरुकिल्ली आहे. अशाच एका जिद्दी आणि कष्टाळू उद्योजकाची ओळख म्हणजे दादासाहेब गौरव (सनी) जाधव. एरंडोल नगरीतील हा तरुण आपल्या शांत, संयमी आणि अभ्यासू स्वभावामुळे ओळखला जातो. स्वतःच्या कल्पकतेच्या जोरावर आणि अथक परिश्रमाने त्यांनी स्वतःचे स्वतंत्र स्थान निर्माण केले आहे. त्यांनी केवळ स्वतःसाठीच प्रगती साधली नाही, तर इतरांसाठीही रोजगाराच्या संधी उपलब्ध करून दिल्या आहेत. त्यांच्या कार्याची छाप आता फक्त स्थानिक पातळीपुरती मर्यादित नाही, तर सातासमुद्रापारही पोहोचली आहे. गौरव (सनी) जाधव यांचा प्रवास संघर्षमय होता. बालपणापासूनच मोठी स्वप्ने पाहण्याची त्यांची हिंमत होती आणि त्यासाठी ते झटत राहिले. उद्योग क्षेत्रात यश मिळवण्यासाठी केवळ कल्पना पुरेशी नसते, त्यासाठी परिश्रम आणि योग्य नियोजन महत्त्वाचे असते. कोणतीही गोष्ट सहज मिळत नाही, हे ज...

शास्त्री फार्मसी महाविद्यालयात शिवस्वराज्याचा जागर – राज्यस्तरीय पोवाडा स्पर्धेने भरले अभिमानाचे रंग शूरवीरांचा गजर, रणझुंजारांचा जयघोष आणि छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या पराक्रमाची गाथा…! अशा उत्साही वातावरणात शास्त्री इन्स्टिटयूट ऑफ फार्मसी, पळसदळ-एरंडोल येथे दि.19 फेब्रुवारी 2025 रोजी शिवजयंतीचा सोहळा थाटात साजरा झाला. छत्रपतींच्या शौर्यगाथेला उजाळा देणाऱ्या राज्यस्तरीय पोवाडा स्पर्धेने या सोहळ्याला एक वेगळेच तेज प्राप्त झाले. स्वराज्यासाठी आयुष्य वेचणाऱ्या शिवरायांना मानाचा मुजरा करत या भव्य सोहळ्याला अनेक मान्यवरांनी उपस्थिती लावली. एरंडोल मतदारसंघाचे लोकप्रिय आमदार दादासो अमोल चिमणरावजी पाटील, युवासेनेचे जिल्हाप्रमुख श्री.मनोजदादा पाटील (पेहलवान), डी. डी. एस. पी. महाविद्यालयाचे अध्यक्ष दादासो अमित पाटील, माजी नगराध्यक्ष श्री. रमेशसिंग परदेशी, माजी नगरसेवक दादासो डॉ.सुरेश पाटील आदी मान्यवरांनी आपल्या प्रेरणादायी विचारांनी उपस्थितांना भारावून टाकले. सकाळी छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या महाआरतीने कार्यक्रमाची सुरुवात झाली आणि क्षणात वातावरण शिवमय झाले. महाराष्ट्राच्या कानाकोपऱ...