🌿 गरज संपली की आठवणी ही हरवतात !

🌿 गरज संपली की आठवणी ही हरवतात !

"आपली गरज जर कुणाला नसेल, तर त्या व्यक्तीची गरज आपल्याला असण्याची ही उरत नाही"हा सृष्टीचा नियम आहे.

एक क्षण डोळे मिटा आणि विचार करा.आयुष्यात कधी अशा वळणावर आलो आहोत का, जेव्हा आपण कोणासाठी तरी अत्यंत महत्त्वाचे होतो, पण आज त्या व्यक्तीसाठी आपलं अस्तित्व असो वा नसो, काहीही फरक पडत नाही?

हीच ती कटू पण अटळ वास्तविकता "आपली गरज जर कुणाला नसेल, तर त्या व्यक्तीची गरज कोणालाच राहत नाही."

प्रत्येक नात्याची सुरुवात हळुवार असते. आपल्याला वाटतं की आपण त्यांच्या जीवनाचा अविभाज्य भाग आहोत.त्यांच्या सुखात आनंदी होतो, दुःखात खांदा देतो, अश्रू पुसतो.त्यांच्या यशात टाळ्या वाजवतो, आणि अपयशात आधार देतो.पण एक दिवस असा येतो, जेव्हा त्यांना आपली गरजच उरत नाही.

तेव्हा आपोआप जाणवतं हे नातं आपुलकीचं नव्हतं, ही एक सोय होती.

गरज असते तेव्हाच प्रेम, काळजी, संवाद आणि जवळीक दिसते.गरज संपली, की सगळं हळूहळू मागे पडतं.संपर्क तुटतो, संवाद थांबतो आणि आपल्या नावाची ही आठवण त्यांच्या मनातून पुसून जाते.

ही वेदना शब्दांमध्ये मांडणं कठीण आहे.कारण काही नाती ही हातात हात देण्याची नसतात, ती फक्त गरजेची देवाणघेवाण असतात.

आपण अनेकदा गृहित धरतो "माझ्याशिवाय यांचं काही चालणार नाही."पण सत्य हेच की सृष्टी कुणासाठी ही थांबत नाही.

कोणी जर आपल्याला माणूस म्हणून नाही, तर उपाय म्हणून पाहात असेल,तर एकदा त्या समस्येवर तोडगा निघाला की, तो उपाय विसरणं हेच त्यांच्या सृष्टीचं उत्तर असतं.

अशा वेळी मनात प्रश्न उभा राहतो."मग आपणच चुकीचे होतो का? "उत्तर अगदी स्पष्ट आहे. "नाही."

आपण चुकीचे नव्हतो.फक्त त्यांच्या दृष्टीने आपण सहभाव नव्हतो, एक गरज होतो.

त्यांच्या दृष्टीने गरज संपली, म्हणजे आपल्याही

अस्तित्वाची गरज उरली नाही.पण यातून मिळणारी एक शिकवण अत्यंत मौल्यवान आहे.

जर आपली किंमत इतरांच्या गरजांवर आधारलेली असेल, तर विसरणं ही अपरिहार्य गोष्ट ठरते.

पण जर आपलं अस्तित्व स्वतःच्या जाणिवांवर आधारित असेल, तर कोणी ही आपल्याला विसरू शकत नाही.

जेव्हा जग आपल्याला विसरतं, तेव्हा स्वतःला आठवण करून द्या."मी आहे, कारण मी स्वतःसाठी आवश्यक आहे इतरांसाठी नव्हे."

कदाचित त्या व्यक्तीला तुमची गरज नसेल,

पण तुम्हाला स्वतःचं अस्तित्व समजणं आणि त्याचा स्वीकार करणं हाच खरा आत्मसन्मान आणि खऱ्या अर्थाने जगणं असतं.

शेवटी काय?

सृष्टी नियमाने चालते, पण माणूस मनाने जगतो.

जे हरवून गेलं त्यावर हळहळून काहीच मिळत नाही.

पण जे उरलं आहे त्यातूनच नवीन उभं करता येतं कारण आता आपण फक्त एक "गरज" नसून, एक अनुभव आहोत.आणि लक्षात ठेवा – अनुभव कधीच निरर्थक ठरत नाही.

हा ब्लॉग शोधा

खान्देश माझा

🌿 गरज संपली की आठवणी ही हरवतात !

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल

"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी यांची प्रेरणादायी वाटचाल"

संकटांना सामोरे जाण्याची कला !