खान्देश माझा

जीवन म्हणजे साधना – आदरणीय अण्णासाहेब बाजीराव बाबांना वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा काही व्यक्ती आपल्या आयुष्याच्या नुसत्या उपस्थितीनेच घराला, गावाला आणि मनाला एक विलक्षण शांतीची, सोज्वळतेची आणि समाधानाची अनुभूती देतात. त्या व्यक्ती खूप बोलत नाहीत, पण त्यांचं आयुष्यच एक जिवंत ग्रंथ असतं. त्यांच्या कृती, विचार, आणि साध्या राहणीमधूनच एक जीवनपाठ मिळतो. अशीच एक तेजस्वी, सुसंस्कारित, हसतमुख आणि ज्ञानी जीवनवृत्ती असलेली व्यक्ती म्हणजे आण्णासाहेब बाजीराव बाबा. आज त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त केवळ शब्दांनी शुभेच्छा देणं पुरेसं वाटत नाही, कारण त्यांचं संपूर्ण आयुष्य हे केवळ एका व्यक्तीचं नव्हे, तर अनेकांच्या आयुष्याला दिशा देणारं आहे. त्यांची तपश्चर्या, त्यांची साधना, आणि त्यांच्या प्रत्येक कृतीमागे असलेला अध्यात्माचा गहिवर हे सगळंच मनाला नम्र करतं. अण्णासाहेबांनी आयुष्य म्हणजे केवळ श्वास घेणं नाही, तर एक नित्य साधना आहे, हे जगासमोर जणू स्वतःचं जीवन उभं करून दाखवलं. त्यांनी धर्म, श्रद्धा, सेवा आणि समर्पण यांचं नातं मनोमन स्वीकारलं. कोणता ही आडंबर न करता, त्यांनी अत्यंत शांततेने, सौम्यत...

"आईवडिलांशिवाय घर म्हणजे केवळ चार भिंती" घर म्हणजे केवळ भिंतींची रचना नाही, ते म्हणजे भावना, मायेचं छप्पर आणि आधाराचं पाऊलवाट. या घराचं खरं सौंदर्य जर काही असेल, तर ते आई-वडिलांच्या अस्तित्वामुळेच. आई म्हणजे घराचा आत्मा जी संपूर्ण घराला आपुलकीने, प्रेमाने आणि निस्वार्थ मायेने गुंफते. आणि वडील म्हणजे घराचा कणा  जे आपल्या कष्टाने, त्यागाने आणि न बोलता झेललेल्या जबाबदाऱ्यांनी संपूर्ण घराला स्थिर ठेवतात. आईचा श्वास घरभर दरवळतो. ती सकाळपासून रात्रीपर्यंत सतत कर्तव्य करीत असते, काहीही अपेक्षा न ठेवता. तिच्या कुशीत घराचं सुख निवांत झोपलेलं असतं. ती थोडी रागावते, थोडी हसते, पण प्रत्येक भावनेत तिची माया असते. आई घरात नसेल तर सगळं ओकेबोके वाटतं. घरात जेवण तयार नसेल, पण आई जर बाजूला असेल, तर पोट भरल्यासारखं वाटतं. आणि दुसरीकडे, वडील जे बहुतेक वेळा शांत असतात. त्यांची माया जरा वेगळी असते. ती उघड दिसत नाही, पण खोलवर रुजलेली असते. ते घरासाठी राबतात, चालतात, कधी थकतात, कधी हरतातसुद्धा... पण घरातल्या कुणालाही त्याची जाणीव होऊ देत नाहीत. ते एकट्याने दुःख पचवतात, आणि हसत हसत कुटुंब...

"विज्ञानाची पालवी साळवेच्या शाळेत" २८ जुलै २०२५… एक साधी सकाळ, पण साळवे गावासाठी ही सकाळ खास होती. या दिवशी मारवड विकास मंच आणि मिलके चलो असोसिएशन, अमळनेर यांच्या सौजन्याने साळवे इंग्रजी विद्यालय आणि कनिष्ठ महाविद्यालयात एक अद्वितीय, प्रेरणादायी आणि हृदयाला स्पर्श करणारा उपक्रम राबवला गेला. डॉ. ए. पी. जे. अब्दुल कलाम फिरती विज्ञान प्रयोगशाळा. या प्रयोगशाळेच्या आगमनाने जणू ज्ञानाचा सूर्य या गावात उगवला होता. विद्यार्थ्यांचे डोळे आश्चर्याने विस्फारले होते. आज विज्ञान केवळ पुस्तकात नव्हते, ते त्यांच्या हातात होतं… त्यांच्या डोळ्यांसमोर प्रयोगांचं जिवंत रूप होतं. या कार्यक्रमाच्या प्रमुख शिल्पकारांमध्ये होते प्रकल्प संचालक श्री विनायक पाटील आणि प्रमुख मार्गदर्शक श्री अतुल सैंदाने. त्यांनी इयत्ता ८ वी ते १० वीच्या विद्यार्थ्यांसोबत जे संवाद साधले, जे मार्गदर्शन केलं, ते केवळ माहितीपुरतं मर्यादित नव्हतं. त्या मागे होती जिज्ञासेला पेटवणारी ऊर्जा. श्वसन संस्था, संवेग, ऊर्जेचे रूपांतरण, साधा दोलन ही विज्ञानातील अवघड वाटणारी उपकरणं त्यांनी इतक्या सोप्या आणि अनुभ...

"शब्दापेक्षा कृती मोठी – आदर्शवत जीवन जगणारे आबासाहेब" धरणगाव तालुक्यातील सामाजिक, शैक्षणिक आणि राजकीय क्षेत्रात एक अत्यंत आदरणीय नाव म्हणजे आदरणीय आबासाहेब सी.के. पाटील. आज त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त त्यांच्या कार्याचा, त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा आणि त्यांच्या दिलदारपणाचा आठवणींनी भरलेला एक भावनिक क्षण अनुभवतो आहोत. विचारांनी स्पष्ट, मनाने विशाल आणि कृतीत नेहमी सजग असलेले आबासाहेब म्हणजे एका शांत, संयमी, अभ्यासू आणि कधीही कोणावरही रागावणार नाहीत अशा सहृदय व्यक्तिमत्त्वाचं दर्शन. त्यांचं जीवन म्हणजे एका शिस्तबद्ध प्रवासाची गाथा. कुठला ही गाजावाजा न करता, कुठलाही दिखावा न करता ते आपल्या कर्तृत्वातून समाजाला दिशा देत आले आहेत. त्यांचं शिक्षणातील योगदान केवळ संस्थाचालक म्हणून मर्यादित नाही, तर ते एक वैचारिक मार्गदर्शक आहेत. प्रा. तात्यासाहेब व्ही. जी. प्राथमिक विद्यालय, इंदिरा गांधी माध्यमिक व कनिष्ठ महाविद्यालय आणि आदर्श शिक्षण संस्था यामधून हजारो विद्यार्थ्यांचे भवितव्य घडवताना त्यांनी शिक्षणाचं खरं स्वरूप जगासमोर मांडलं. शिक्षक लोकशाही आघाडीचे सचिव म्हणून त्यांचं क...

भावपूर्ण श्रद्धांजली – अजातशत्रू नारायण नाना यांना अखेरचा सलाम शेंदुर्णी गावात आज एक वेदनेची सावली पसरली आहे. प्रत्येक चेहरा शांत आहे, प्रत्येक मन हलकंसं झालं आहे. गावाने आज आपला आधारवड गमावला आहे. अजातशत्रू, शांत, पण आक्रमक विचारांचा लढवय्या नेता, श्री नारायण नामदेव गुजर उर्फ नारायण नाना यांचं आज रात्री वृद्धापकाळाने निधन झालं. वयाच्या ७९व्या वर्षी त्यांनी अखेरचा श्वास घेतला आणि संपूर्ण शेंदुर्णी गावाला आठवणींच्या अश्रूंमध्ये भिजवून गेले. नारायण नाना हे केवळ एक नाव नव्हतं, ते एक भाव होतं, एक उपस्थिती होती. ज्यांनी संपूर्ण आयुष्य माणसांसाठी, समाजासाठी आणि गावासाठी वाहिलं. त्यांचं व्यक्तिमत्त्व हे अत्यंत लोभस होतं. शांत, संयमी आणि गोड बोलणं ही त्यांची ओळख. पण गरज पडल्यावर अन्यायाविरुद्ध कधीही आवाज न दबवणारे, आक्रमक आणि ठाम भूमिका घेणारे हेच नाना एक अद्वितीय संतुलन. गुजर समाजामध्ये त्यांचं स्थान निर्विवाद होतं. ते महाराष्ट्र राज्याचे जलसंपदामंत्री ना. गिरिशभाऊ महाजन यांचे कट्टर समर्थक, भाजपचे माजी शहराध्यक्ष, माजी उपसरपंच, फ्रुटसेल सोसायटीचे माजी संचालक आणि सलग चार वेळा ग्राम...

विद्यार्थ्यांच्या हृदयात लोकशाहीची पहिली पालवी...! धरणगाव शहरातील सुवर्ण महोत्सव शाळा म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या महात्मा फुले हायस्कूलच्या प्रांगणात, २५ जुलै २०२५ रोजी एक आगळावेगळा आणि स्मरणीय लोकशाहीचा उत्सव पार पडला. निमित्त होतं शालेय मंत्रिमंडळ निवडणुकीचं. विशेषत्व म्हणजे ही निवडणूक पार पडली आधुनिक तंत्रज्ञानाच्या साहाय्याने, म्हणजेच मोबाईल व टॅबवर ‘ईव्हीएम अ‍ॅप’च्या माध्यमातून. या उपक्रमातून विद्यार्थ्यांना केवळ मत देण्याचा अनुभव नव्हता, तर लोकशाही मूल्यांची सखोल ओळखही मिळाली. प्रत्यक्ष निवडणूक प्रक्रियेत सहभाग घेताना, त्यांनी जबाबदार नागरिक म्हणून स्वतःला अनुभवण्याची पहिलीच संधी मिळवली. या अभिनव उपक्रमामागे शाळेतील शिक्षकांचे मार्गदर्शन आणि तालुक्याचे तहसीलदार महेंद्र सूर्यवंशी यांची प्रेरणादायी उपस्थिती होती. त्यांच्या प्रोत्साहनामुळे कार्यक्रमाला एक वेगळंच अधिष्ठान लाभलं. कार्यक्रमाची सुरुवात सुसंगत आणि प्रभावी प्रास्ताविकाने झाली, जे प्रा. एस. व्ही. आढावे यांनी सादर केलं. कार्यक्रमाचे अध्यक्षस्थान भूषवले मुख्याध्यापक जे. एस. पवार यांनी, जे स्वतः या निवडणु...

"संघर्षातून उभं राहिलेलं दीपस्तंभ – अनिल महाजन" एरंडोलच्या मातीमध्ये रुजलेलं एक स्वप्न शांत, साधं आणि माणुसकीच्या गंधाने भारलेलं. या मातीच्या कुशीत, एका सर्वसामान्य कुटुंबात जन्म झाला अनिल केशव महाजन त्यांचे वडील शेती करणारे, हातात कुदळ, कपाळावर घाम आणि मनात फक्त एक इच्छा आपल्या मुलाचं आयुष्य आपल्या पेक्षा थोडं अधिक चांगलं व्हावं. परिस्थिती फारशी साथ देणारी नव्हती. शिक्षण अपुरं राहिलं, पण शिकण्याची आणि उभं राहण्याची जिद्द कधी ही मागे फिरली नाही. कारण, जे शालेय शिक्षणात मिळालं नाही, ते आयुष्याच्या शाळेत त्यांनी दररोज शिकून घेतलं. आज जेव्हा आपण श्री मंगलम स्टाईल्स या नावानं एरंडोलमध्ये विश्वासाचं प्रतीक पाहतो, तेव्हा त्या मागे उभं असतं. एका माणसाचं आयुष्यभराचं प्रामाणिक श्रम, संघर्ष आणि माणुसकीचं बळ. हे यश कुठल्या ही राजकीय किंवा आर्थिक पाठबळावर उभं राहिलेलं नाही, हे उभं राहिलंय फक्त आणि फक्त मेहनतीच्या आधारावर. अनिलभाऊ महाजन म्हणजे केवळ व्यवसायिक नाहीत, ते माणसांना समजून घेणारे, त्यांना मदतीचा हात देणारे, आणि प्रत्येकाला आपल्या यशाच्या प्रवासात सामावून घेणारे एक ...

"संघर्षाशिवाय यशाचं दार उघडत नाही" यश म्हणजे काय? चमचमीत गाड्या, मोठ्या घरातलं आयुष्य, की लोकांच्या टाळ्यांनी भारलेलं नाव? खरं पाहिलं, तर यशाचं खरं रूप फार साधं असतं. स्वतःला सिद्ध करणं, स्वप्नांना प्रत्यक्षात आणणं, आणि मागे वळून पाहिल्यावर मनात समाधान असणं. पण आजच्या या झपाट्यानं चाललेल्या जगात यशाचं अर्थही बदलू लागलाय. पटकन मिळालं पाहिजे, झटक्यात यावं, एक रात्रीत प्रसिद्ध व्हावं, असा अट्टाहास! आणि म्हणूनच शॉर्टकटच्या वाटा शोधणाऱ्यांची संख्या दिवसेंदिवस वाढत चाललीय. पण हे कोणीच लक्षात घेत नाही की, या शॉर्टकटच्या रस्त्यांवरून चालताना आपण आपली खरी किंमतच हरवून बसतो. आपण प्रत्येकजण एखाद्या पायऱ्यांवरून वर चढतोय, पण त्या प्रत्येक पायरीला आपलं काहीतरी गमावून मिळालेलं असतं. रात्रभर अभ्यास करणाऱ्या विद्यार्थ्याच्या डोळ्यांखालची काळी वर्तुळं, ट्रेनिंगमध्ये घाम गाळणाऱ्या खेळाडूच्या शरीरावर पडलेल्या खपल्या, आणि रोज हातात केवळ १० रुपये घेऊन मोठं स्वप्न पाहणाऱ्या एका गरिबाच्या चेहऱ्यावरचा आत्मविश्वास हे असतं खऱ्या यशाचं इंधन. हे यश मिळवण्यासाठी कोणत्याच शॉर्टकटने मदत केली ना...

“जाणून घ्या त्यांच्या थकलेल्या पावलांची कहाणी…” आपल्या आयुष्यात जर कोणी खऱ्या अर्थाने देवाचे मूर्तस्वरूप असेल, तर ते म्हणजे आपले आई-वडील. त्यांच्या अस्तित्वामुळेच आपण या जगात उभे आहोत, चालत आहोत, शिकत आहोत, आणि उंच भरारी घेण्याची स्वप्ने पाहत आहोत. दुर्दैवाची गोष्ट अशी की, जसे जसे आपण मोठे होत जातो, तसतसे त्यांच्या त्यागाची, श्रमांची जाणीव आपल्याला कमी होत जाते. आई म्हणजे प्रेम, माया आणि त्यागाचा मूर्तिमंत अविष्कार. ती आपल्या स्वतःच्या इच्छा-आकांक्षा बाजूला ठेवून पूर्णपणे मुलांच्या भल्यासाठी जगते. ती रात्रंदिवस अविरतपणे कष्ट करत असते — कधी आपल्या भुकेला आवर घालत, कधी आपल्या थकव्यावर मात करत. तिच्या मनात सतत एकच विचार असतो. “माझी मुलं सुखी, आनंदी आणि सुरक्षित असावीत.” कधी जेवताना आपलं अर्धवट ताट बाजूला ठेवत, “माझं झालं ग, तू खा,” असं म्हणणारी आई… कधी आपल्या आवडीचा पदार्थ उरला नाही म्हणून मनातल्या मनात हळहळणारी आई… कधी स्वतःचं दुखणं लपवून आपल्या चेहऱ्यावर हास्य उमटवणारी आई… हा त्याग केवळ आईच करू शकते. तिच्या शांत डोळ्यांच्या आड लपलेला भावनाांचा समुद्र आपल्याला कधी जाणवतही नाह...

  "शाळेच्या पायऱ्यांवर उमललेली माणुसकीची फुलं…" धरणगावच्या मातीला शिक्षणाच्या सुगंधाने पुन्हा एकदा नवा गंध लाभला… महात्मा फुले हायस्कूलच्या पवित्र आवारात आज आनंदाचा, समाधानाचा आणि माणुसकीच्या प्रेमाचा वसंत फुलला. महाराष्ट्र राज्याचे पाणीपुरवठा तथा स्वच्छता मंत्री नामदार गुलाबरावजी पाटील साहेब यांच्या वाढदिवसानिमित्त शिवसेना परिवाराने जे शैक्षणिक साहित्य वाटपाचं पवित्र कार्य केलं, ते केवळ कागदावरचे कार्यक्रम नव्हते… ते होती आयुष्य घडवण्याची एक शांत, पण ठाम सुरावट! पी.डी. पाटील यांच्या सुरेल शब्दांनी या कार्यक्रमाची सुरूवात झाली आणि एका साध्या शाळेच्या कट्ट्यावर शिक्षणाच्या आशेचा दिवा उजळून निघाला. शाळेचे मुख्याध्यापक जे.एस. पवार अध्यक्षस्थानी बसले होते आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर दिसत होतं, त्या मदतीचा भारावलेला अभिमान. कार्यक्रमात उपस्थित शिवसेनेचे उपजिल्हाप्रमुख पी.एम. पाटील, गटनेते पप्पूदादा भावे, शहर प्रमुख विलास महाजन, राष्ट्रीय चर्मकार संघाचे प्रदेशाध्यक्ष भानुदास विसावे, माजी उपनगराध्यक्ष विजय महाजन, धरणगाव तालुका अधिकृत पत्रकार संघाचे शहराध्यक्ष बाळू जाधव, महें...

“गुरूंच्या चरणी कृतज्ञतेची भेट : एक प्रेरणादायी पर्व” शाळा… ही केवळ भिंतींची रचना नसते. ती आठवणींचं घर असतं. ती संस्कारांचं मंदिर असतं. आणि आज या मंदिरात पुन्हा एकदा श्रद्धेची आणि ऋणानुबंधाची दिवे लागले होते. जशी आषाढीच्या महिन्यात वारकऱ्यांना पंढरीच्या माऊलीची ओढ असते, तशीच ओढ पी. आर. हायस्कूलच्या माजी विद्यार्थ्यांच्या मनात जागृत झाली होती. ही फक्त शाळेची पायरी नव्हती… ही आपल्या आयुष्याच्या पाया बनलेली जागा होती. एसएससी १९९७ च्या बॅचच्या माजी विद्यार्थ्यांनी आपल्या सर्व जबाबदाऱ्यांच्या व्यापातून वेळ काढून शाळेच्या अंगणात पावलं टाकली. त्यांचा हेतू होता आपल्या शाळेला काहीतरी परत देण्याचा… त्या ऋणाची जाणीव जिवंत ठेवण्याचा. मा. मुख्याध्यापक मेजर डी. एस. पाटील सरांना त्यांनी सप्रेम नमस्कार करत विनंती केली. "आम्हाला यंदा मार्च २०२५ च्या गुणवंत आणि किर्तिवंत विद्यार्थ्यांचा सत्कार करायचा आहे." सरांच्या डोळ्यांतून अभिमान ओसंडून वाहत होता. सरांनी आनंदाने परवानगी दिली आणि मग सुरू झाला त्या दिवसाचा भावनिक प्रवास. प्रथम क्रमांकासाठी ५० ग्रॅम चांदीचं पदक, द्वितीयसाठी ३० ग्रॅ...

मनापासून शुभेच्छा… एक खास माणसासाठी…! धरणगावच्या गल्लीबोळात जेव्हा संध्याकाळी खवय्यांची पावलं आपसूक वळतात… जेव्हा छोट्या गाड्यावरून केवळ चव नाही तर प्रेम देखील मिळतं… तेव्हा त्या सगळ्या गोड आठवणींचं एकच नाव आठवतं  राकेश आप्पा देशमुख! आज त्यांचा वाढदिवस… फक्त तारखांचा खेळ नाही हा… हा दिवस आहे मेहनतीचा सन्मान होण्याचा… माणुसकीच्या झाडाला फुलं फुलण्याचा… आणि एक प्रेमळ हसऱ्या चेहऱ्याला आभाळभर शुभेच्छा देण्याचा. एक साधी सुरुवात… पाणीपुरीच्या गाड्यापासून सुरू झालेला हा प्रवास… पण हळूहळू धरणगावच्या प्रत्येक घरात एक गोड आठवण होऊन रुजलेला प्रवास… गुरुकृपा पाणीपुरी आणि दाबेली या नावाखाली फक्त पदार्थ नाही मिळाले, तर प्रेम, आपुलकी आणि समाधान देखील मिळालं. खवय्यांसाठी ती जागा पोटभर जेवणाची नसून मनभर समाधानाची बनली. खाऊ गल्लीच्या अध्यक्ष पदावरून आप्पांनी हा संदेश दिला. व्यवसाय ही एक गरज असते, पण माणूसपण ही खरी ओळख असते. आप्पाच्या चेहऱ्यावरचं हसणं… त्यांच्या मनातली माया… आणि प्रत्येकाला आपलंसं करून टाकणारा बोलणं… हेच आप्पांचं खरं वैभव. आज राकेश आप्पांचा वाढदिवस… या दिवशी फक्त मेणबत्त्...

एक हरवलेली वस्तू… आणि सापडलेली माणुसकी! एरंडोल… हे गाव फक्त नकाशावर नाही, तर माणुसकीच्या नकाशावरही उजळून निघालंय. जेव्हा प्रत्येकजण आपल्या स्वार्थात बुडालेला दिसतो, तेव्हा एरंडोलच्या बस आगारातून माणुसकीचा एक सुंदर संदेश पसरला… एक हरवलेला मोबाईल आणि एक सापडलेला प्रामाणिकपणा! १८ जुलै २०२५ चा दिवस. नाशिक-धरणगाव १३२८ क्रमांकाच्या बसमध्ये पारोळा ते शेळावे फाटा हा प्रवास प्रवासी सुरेश रामदास नावडे करत होते. प्रवासात नकळत त्यांचा मोबाईल सीटखाली पडला… आणि बस थेट एरंडोल आगारात पोहोचली. मोबाइल हरवल्याचं त्यांना उशीराच लक्षात आलं. काळजी, चिंता आणि हतबलतेचा डोंगर त्यांच्यावर कोसळला होता. पण त्याच दिवशी, एरंडोल बस आगारात रोजच्या कामात गुंतलेले कर्मचारी एस.टी. शेख यांच्या नजरेस तो मोबाईल पडलेला दिसला. क्षणभर कोणालाही मोह होऊ शकतो… पण माणूस म्हणून खरी ओळख तेव्हा पटते जेव्हा एखादी वस्तू सापडल्यावर ‘ही माझी नाही’ हे सांगण्याचं धाडस दाखवलं जातं. शेख यांनी तेच केलं… मोबाईल सरळ सुरक्षा रक्षक सोनार यांच्या हवाली केला. मोबाईल कोणाचा आहे? कोणी शोधत असेल का? त्याच्या मागे कुणाचं महत्त्वाचं आयुष्य ...

खरंच देशातून भ्रष्टाचार संपला का? खरंच... देश बदलत आहे का? खरंच आपल्या देशातून भ्रष्टाचार नष्ट झालेला आहे का? हा प्रश्न केवळ शब्दांचा खेळ नाही, तर तो प्रत्येकाच्या अंत:करणात खोलवर झिरपलेली वेदना आहे, एक सल आहे. ज्या देशासाठी आपल्या पूर्वजांनी स्वातंत्र्याच्या आशेवर हसत-हसत बलिदान दिलं, त्याच देशात आज एखाद्या सरकारी कार्यालयाच्या पायरीवर उभं राहिल्यावर कुणा मोठ्या माणसाच्या ओळखीची गरज भासावी, एखाद्या फोन कॉलच्या कृपेमुळेच एखादं काम व्हावं, ही खंत मनाला घेरून टाकते. कधीकाळी आपल्या आईने घरात शिकवलेलं असायचं  “बाळा, कधीही कुणाचं वाईट करू नकोस. कुणालाही पैसे न देता, नेहमी प्रामाणिक राहा.” पण आज तीच आई, बँकेत अर्ज घेऊन गेलेल्या आपल्या मुलाला म्हणते “थोडं काही दिलं तरी चालेल ग... फक्त काम लवकर झालं पाहिजे.” हे बोलताना तिच्या चेहऱ्यावर ना अपराधाची भावना असते, ना अभिमान... असतो फक्त एक थकवा  व्यवस्थेचा, वर्षानुवर्षे आलेल्या अनुभवाचा आणि त्या प्रामाणिकपणावर वेळोवेळी बसलेल्या फटक्यांचा. पिढ्यांमध्ये फरक एवढाच झालेला आहे. पूर्वी भ्रष्टाचार लपूनछपून होत असे, आता तो उघडपणे, बिनध...

दिलदार मनाचा दिलदार माणूस – अशोक भाऊ मोरे कधी कधी माणसाच्या चेहऱ्यावरच आपुलकीचं तेज असतं, त्याच्या शब्दांमध्ये मायेचा स्पर्श असतो आणि त्याच्या वागणुकीत एक असा विश्वास असतो की जो प्रत्येक ह्रदयाला भिडतो. अशोक भाऊ मोरे हे त्याच दिलदार मनाच्या, प्रेमळ स्वभावाच्या माणसांचं सुंदर उदाहरण आहेत. त्यांच्या हास्यात एक निरागसता आहे, त्यांच्या डोळ्यात माणुसकीचं खोल समुद्र आहे आणि त्यांच्या मनात प्रत्येकासाठी आपुलकीचा अथांग सागर आहे. कोणत्याही संकटात धीर देणारा, प्रत्येकाच्या पाठीशी उभा राहणारा आणि कायम मदतीला धावून जाणारा हा माणूस म्हणजे आपल्या गावाचा, आपल्या समाजाचा खरा हिरा. कधी कुणी काही मागितलं नाही तरी पुढे येऊन मदतीचा हात देणं, कोणाचं दु:ख पाहिलं की ते स्वतःचं मानून दूर करण्याची तळमळ, आणि कोणाच्या आनंदात जीव ओतून सहभागी होणं… अशोक भाऊंच्या रक्तात माणुसकीचं जिवंत नातं वाहतंय. त्यांचा प्रत्येक दिवस दुसऱ्यांसाठी जगण्यात जातो. प्रत्येक भेटीत ते एक हसरी आठवण सोडून जातात, आणि प्रत्येक क्षणी त्यांची सज्जनता मनाला भावून जाते. अशा माणसांसोबत वेळ घालवणं म्हणजे आयुष्याच्या एका सुंदर आठवणीचा...

संघर्षातून यशाकडे उंच भरारी — तेजश्री आणि यश यांची प्रेरणादायी गाथा कधी कधी आयुष्य एका क्षणात बदलून टाकतं… काहीजण त्या बदलासमोर झुकतात तर काही जण त्या बदलाला संधी बनवतात. आज आपल्यासमोर उभे राहिलेले दोन तेजस्वी चेहरे म्हणजे तेजश्री बिर्‍हाडे आणि यश गौतम सोनवणे… त्यांनी आयुष्याच्या अडथळ्यांवर स्वप्नांची पताका रोवली आहे. गरिबी ही त्यांच्या आयुष्यात अडथळा ठरली नाही, उलट तीच त्यांच्या संघर्षाची खरी मशाल ठरली. तेजश्री… ज्याच्या बालपणीच वडिलांचं छत्र हरपलं… गरिबीचा तडाखा असह्य होता, पण तिच्या आईने हार मानली नाही. दिवसाला दहा ठिकाणी धुणीभांडी करून पोट भरत होती आणि मुलीच्या स्वप्नांचंही पोषण करत होती. एका आईच्या डोळ्यात असलेली आशा तेजश्रीच्या डोळ्यात स्वप्न बनून झळकत होती. आईच्या तुटपुंज्या कमाईतून शिकणं… हे एक दिवास्वप्नच वाटलं असतं, पण तेजश्रीने ते प्रत्यक्षात आणलं. आज ती शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात पोहोचली आहे. तिच्या प्रत्येक यशामागे तिच्या आईचे घामाचे थेंब आहेत, तिच्या संघर्षाच्या जिद्दीची शिदोरी आहे.  दुसरीकडे… यश गौतम सोनवणे. वडील रिक्षा चालवत, सकाळपासून रात्रीपर्यंत रस...

एक मुलगी, एक स्वप्न, आणि यशाची उंची....! कधी कधी एखादं यश केवळ एक परीक्षा पास केल्याने नव्हे, तर त्यामागे दडलेल्या झगड्यामुळे, संयमामुळे आणि न डगमगता उभं राहण्याच्या वृत्तीमुळे मोठं वाटतं. अशाच एका यशोगाथेची नायिका म्हणजे वृषाली ललित ललवाणी. श्रीरामपूर येथील मूळची आणि सध्या जळगावमध्ये स्थायिक झालेली वृषाली ही श्रीमती मदनबाई कचरदास ललवाणी यांची नात आणि श्री. ललित ललवाणी व सौ. सविता ललवाणी यांची गुणवंत कन्या. तिच्या यशामागे कितीतरी वर्षांचा संघर्ष, न थांबता केलेली मेहनत, आणि प्रत्येक अडचणीला संधीमध्ये बदलण्याची मानसिकता आहे. चार्टर्ड अकाउंटंट (CA) ही परीक्षा केवळ अभ्यास करून पास होणारी नसते. ती मानसिक ताकद, वेळेचं व्यवस्थापन, अपयशातून उभं राहण्याची तयारी आणि सातत्याची कसोटी असते. वृषालीने हे सगळं लीलया पेललं आणि आज ती एक प्रमाणित चार्टर्ड अकाउंटंट म्हणून आपल्यासमोर उभी आहे. या प्रवासात तिच्या आयुष्यात काही ठराविक व्यक्तींचे योगदान मोलाचे ठरले. सीए अनिल कोठारी, सीए रविंद्र पाटील आणि श्री. एस. आर. गोहिल या तज्ञ मार्गदर्शकांनी केवळ विषय शिकवला नाही, तर आत्मविश्वास दिला, संकटांवर...

मनातला नेता – निलेशआबा......! धरणगाव नगरीतील राजकारण, जनसामान्यांचे भावविश्व आणि युवकांच्या मनातील प्रेरणास्थान म्हणजे निलेशआबा चौधरी. एक असे नाव, ज्याचा उच्चार होताच गावकऱ्यांच्या चेहऱ्यावर आपुलकीचे, विश्वासाचे आणि प्रेमाचे हास्य फुलते. एक असे व्यक्तिमत्त्व, जे केवळ राजकीय पदांपुरते मर्यादित नाही, तर हक्काने जनतेच्या अंतःकरणात स्थान मिळवून बसले आहे. आज त्यांचा वाढदिवस... ही एक साधी तारीख नाही, तर त्यांच्याच कार्याची, तळमळीची, माणुसकीच्या वाटेवर चाललेल्या त्यांच्या झिजेची एक जिवंत आठवण आहे. हा दिवस म्हणजे संघर्ष, कर्तृत्व आणि लोकसेवेच्या निखळ भावनेला वंदन करण्याचा दिवस आहे. त्यांनी नगराध्यक्षपद भूषवताना केलेली कर्तव्यनिष्ठ कामगिरी, घेतलेले दूरदृष्टीचे निर्णय आणि राबवलेली उपक्रमशील योजना आज ही धरणगावच्या प्रत्येक गल्लीत, प्रत्येक मनात जिवंत आहे. त्यांच्या लोकप्रियतेचं खरं कारण हे केवळ पद नव्हे, तर त्यांच्या मनात असलेली जनतेविषयीची अपार आपुलकी, सेवाभाव आणि माणुसकीची भावना आहे. "आरोळी मारताच होकारा देणारा नेता" ही उपाधी त्यांना सहजासहजी मिळालेली नाही. व्यासपीठावर उभं...

एक दिलदार मनाचा दोस्त – गजेंद्रभाऊ परदेशी मित्र म्हटलं की डोळ्यांसमोर काही ठराविक चेहरे येतात… पण काही चेहरे असतात, जे हृदयात घर करून राहतात. अशाच एक दिलदार मनाच्या, शब्दाला जागणाऱ्या, वेळप्रसंगी खंबीरपणे उभ्या राहणाऱ्या माणसाचं नाव म्हणजे गजेंद्रभाऊ परदेशी. गजेंद्रभाऊ हे नाव घेताच अनेक आठवणींनी मनात गर्दी होते. एखाद्याचं दु:ख समजलं की तो स्वतःच्या मनात ते सामावून घेतो, एखाद्याच्या डोळ्यात अश्रू दिसले की स्वतःच्या डोळ्यांत ओल घेऊन त्या अश्रूंना शब्द देतो. कोणी मदतीसाठी हाक मारली की "माझं आहे" म्हणत पहिला उभा राहतो. तो फक्त मदतीला धावून येणारा नाही, तर मनात कायम चांगुलपणा बाळगणारा "भला माणूस" आहे. शब्द दिला की त्याला प्राणपणाने पाळतो. आणि प्रसंगास अनुसरून जशाला तसं उत्तर द्यायला मागे पुढे न पाहणारा पण तरीही मनात कुठलाही अहंकार नसलेला, नम्र पण ठाम असा व्यक्तीमत्व! त्याचं हसणं देखील मनात शांतता देतं. आणि रागावला तर समोरच्याला ही आरसा दाखवतो.पण त्याच्या रागामागेही खूप प्रेम असतं, आपलेपणाची चीड असते. आज गजेंद्रभाऊ परदेशी यांच्या वाढदिवसाचं निमित्त आहे, पण खरं...

लोकशाहीत जनतेचा आवाज एवढा दुर्लक्षित का? गावाच्या चौकात विस्मरणात गेलेली ती निवडणुकीची पोस्टर्स आज ही तशीच लटकलेली आहेत. त्या वरील रंग उडालेला आहे, पण आशा मात्र अजून ही कोपऱ्यात कुठे तरी टिकून आहे.गहिरी, थकलेली आणि खिन्न झालेली. त्या भिंतींवर लिहिलेली वचने उतरून गेली आहेत, पण त्यांची आठवण डोळ्यासमोरून जात नाही. "तुमच्यासाठी काम करणार", "सर्वांना न्याय मिळेल"हे शब्द होते, पण आज न्याय कोणाला ही मिळतो का, हा प्रश्न विचारायला ही लोक घाबरू लागले आहेत. शाळेत शिकवतात, लोकशाही म्हणजे लोकांची, लोकांसाठी, लोकांनी चालवलेली सत्ता. पण दिवसागणिक एक प्रश्न मनात खोलवर रुतत जातो.जर लोकशाही खरोखरच लोकांसाठी असेल, तर त्या लोकांचाच आवाज इतका क्षीण का भासतो? तो कुठेच पोहोचत नाही, की केवळ ऐकल्यासारखं दाखवून दुर्लक्षित केला जातो? गावातले सखाराम अण्णा आज ही सकाळी रेडिओ लावतात, सरकारबद्दलच्या बातम्या ऐकतात. डोकं हलवत एकच वाक्य उच्चारतात, “आता तरी काहीतरी सुधारेल.” पण त्यांचं घर आज ही पूर्वीचंच घरा समोरचं गटार तसंच वाहतं, रात्री वीज नसते, आणि हातात असते एकच जुनी, फाटकी वहि. हीच त...

विठ्ठलनामात रंगले धरणगाव – आषाढी एकादशी निमित्त भक्तीमय फराळ सेवा! धरणगाव प्रतिनिधी – आषाढी एकादशी... पंढरपूरच्या वारीचा दिवस, विठुरायाच्या दर्शनाची ओढ, भक्तीने न्हालेलं वातावरण आणि मनात साचलेली श्रद्धा. अशा पावन दिवशी धरणगावातील मोठा माळी वाडा परिसरातील मढी येथील स्वयंभू महादेव मंदिरात, भक्तिभाव व सेवाभाव यांचा सुंदर संगम पाहायला मिळाला. पंचक्रोशीतील श्रद्धास्थान म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या या मंदिरात, यंदा ही आषाढी एकादशी निमित्त उपवास फराळ वाटपाचा कार्यक्रम अत्यंत भक्तिपूर्वक व सेवाभावी वातावरणात पार पडला. जे भक्त प्रत्यक्ष पंढरपूर वारीस जाऊ शकत नाहीत, त्यांच्यासाठी येथेच 'विठ्ठल-विठ्ठल' चा गजर, विठ्ठलनामाचा अखंड जयघोष, आणि भावनांच्या लाटा उसळत होत्या. या वातावरणामुळे उपस्थित भाविकांना पंढरपूरच्या वारीचीच अनुभूती लाभली. दिवंगत शांताबाई व जगन्नाथ खंडू वाघ यांच्या पुण्यस्मरणार्थ, श्री. योगेश व राहुल रमेश वाघ यांच्या मित्रपरिवाराच्या पुढाकाराने या उपक्रमाचे संपूर्ण नियोजन करण्यात आले होते. हा उपक्रम केवळ धार्मिक नव्हता, तर एक सामाजिक जबाबदारी आणि भावनेतून साकारलेली सेवा...

राज्यात, जिल्ह्यात, तालुक्यात, गावात… दारू आणि तो… गावाच्या वेशीवरून आत पाऊल टाकलं की एक वेगळीच शांतता आपल्याला कुशीत घेते. ती शांतता निसर्गाची नसते, ती असते एका हरवलेल्या आयुष्याची, एका अबोल वेदनेची, आणि एका चेहर्‍यामागे लपलेल्या अंधाराची… गावातल्या त्या बोळातून चालत गेलं की दिसतं एक कुजलेलं घर, भिंती झडलेल्या, खिडक्या अधांतरी, आणि दरवाज्यावर कुणीच टकटक करत नाही… कारण तिथे राहतो तो. कधी काळी अंगावर जरीचा शर्ट घालणारा, गावातल्या भोंडल्यात तबला वाजवणारा, वडाच्या पारावर कविता वाचणारा तो… आता फक्त एक सावली झालाय. त्याच्या चेहर्‍यावरच्या रेषा सांगतात की एक काळ होता, जेव्हा तो घरातल्या सगळ्यांचा आधार होता. पण आता त्याच्या नजरेत फक्त रिकामी पोकळी आहे… आणि हातात कायमची एक काचेची बाटली. दारू ही गावात कधी आली, कशी आली, कुणी आणली हे कोणीच लक्षात ठेवत नाही. पण तो बदलला, हे सगळ्यांना दिसलं. आधी तो संकोचायचा, दारू पीत असल्याचं लपवायचा. पण जसजसे दिवस गेले, लपवणं थांबलं आणि नशा वाढली. त्याच्या हसण्यातली सहजता गेली. त्याच्या मुलीच्या शाळेची फी बाकी राहिली. त्याच्या आईचे हळुवार शब्द अबोल झ...

खरंच राज्यात, जिल्ह्यात, तालुक्यात, गावात गुटखा बंद आहे का……! खिडकीतून बाहेर डोकावले की, रस्त्यावरून जाणाऱ्या अनेकांच्या ओठांवर एक सवय स्पष्टपणे दिसते. काहींच्या बोटांमध्ये एक छोटी काळी पिशवी असते. त्या पिशवीत नेमकं काय आहे, हे सांगायला कोणी भविष्यवेत्ता लागणार नाही. एखाद्या कोपऱ्यावर पोहोचल्यावर ती पिशवी उघडली जाते आणि तिच्यातील पदार्थ तोंडात टाकला जातो. मग सुरू होतो तो एक विळखा – सवयीचा, व्यसनाचा आणि सर्वात भयानक म्हणजे सामाजिक खोटेपणाचा. "राज्यात गुटखा बंद आहे" – हे वाचलं की प्रथमदर्शनी समाधान वाटतं. पण जेव्हा प्रत्यक्ष गावातून, तालुक्याच्या बसस्थानकातून, जिल्ह्याच्या स्टेशनाजवळून चालत जातो, तेव्हा ह्या खोट्या समाधानाचे खरे रूप दिसते. शाळांच्या कुंपणाशेजारी, गावाच्या चौकात, सार्वजनिक शौचालयांच्या भिंतींवर, स्टेशनच्या प्लॅटफॉर्मवर जिकडे पाहावे तिकडे लालसर थुंकीचे डाग. ही आपली संस्कृती आहे का? की ही एका बनावटीच्या बंदीची जळजळीत खूण आहे? शासनाच्या जाहिराती सातत्याने दाखवतात "गुटखा आरोग्यास घातक आहे", "गुटख्यामुळे कर्करोग होतो", "राज्यात गु...

शेतकऱ्याच्या घामाला न्याय द्या, मायबाप सरकार…! मातीच्या कुशीत जन्म घेतलेला तो माणूस, जेव्हा सूर्योदयाआधीच उठतो, तेव्हा त्याच्या मनात एकच आशा असते. यंदा पीक चांगलं यावं. केवळ पोटापाण्यासाठी नव्हे, तर मातीसोबत असलेल्या आत्मीय नात्यासाठी तो पुन्हा पुन्हा नांगर उचलतो, पुन्हा पुन्हा रानात पाऊल टाकतो. त्याचं रान हेच त्याचं आयुष्य, त्याची पूजा, त्याचा श्वास. परंतु या देवतुल्य माणसाच्या पाठीवर आज कर्जाचं ओझं इतकं वाढलं आहे की शरीर नाही, तर मनच वाकून गेलं आहे. आज ही कोणत्या तरी गावात एखादा शेतकरी रात्रभर जागून आपल्या पत्नीला म्हणतो, "तुझं मंगळसूत्र गहाण ठेवावं लागेल गं, मुलाच्या शिक्षणासाठी काहीतरी करावं लागेल." आणि ती बायको, डोळ्यांतून सांडणाऱ्या अश्रूंनी भिजलेल्या नजरेनं उद्याचं रान पाहते. कारण तिचं दुःख ही त्या मातीत मिसळून गेलेलं असतं. मायबाप सरकार, किती काळ आमचा घाम मातीमध्येच सुकून जाईल? किती दिवस आम्ही कर्जाच्या भाराखाली दबून जगणार? तुम्ही निवडणुकीच्या सभांमध्ये आम्हाला देव मानून, हात जोडून आश्वासनं दिली होती. की तुमचं सरकार सत्तेवर आलं की शेतकऱ्यांचं कर्ज माफ केलं ...

रिमा देसले यांचा जिल्हास्तरीय मुकुट – एक शेतकरी महिलेची प्रेरणादायी वाटचाल जळगाव – जगाला अन्न पुरवणाऱ्या हातांना समाजात मान मिळतो, तेव्हाच खरी कृषीसंस्कृती फुलत असते. खरीप हंगाम २०२४-२५ मध्ये मुग पीक उत्पादनाच्या स्पर्धेत जळगाव जिल्ह्यातील रिमा किरण देसले या कष्टकरी शेतकरी महिलेने जिल्हा पातळीवर प्रथम क्रमांक पटकावून एक ऐतिहासिक क्षण निर्माण केला आहे. ही केवळ एक स्पर्धा नव्हती, तर दररोज मातीला नमस्कार करणाऱ्या, जमिनीशी मनापासून नातं जपणाऱ्या एका स्त्रीच्या श्रद्धेची आणि निष्ठेची परीक्षा होती. ही परीक्षा रिमा ताईंनी आत्मविश्वास, समर्पण आणि स्पष्ट नियोजनाच्या बळावर यशस्वीपणे पार केली. या विशेष कामगिरीबद्दल जिल्हाधिकारी मा. आयुष प्रसाद यांच्या हस्ते रिमा देसले यांचा सत्कार करण्यात आला. जिल्हा प्रशासनाच्यावतीने आयोजित या कार्यक्रमाला कृषी विभागाचे मा. जिल्हा कृषि अधिकारी तडवी साहेब व इतर मान्यवर आणि शेतकरी मोठ्या संख्येने उपस्थित होते. रिमा देसले यांचं शेतीशी असलेलं नातं केवळ व्यवसायापुरतं मर्यादित नाही, तर ते त्यांच्या श्वासात मिसळलेलं आहे. त्यांनी पारंपरिक अनुभवात आधुनिक ज्ञा...

गर्व ओसरतो, कायदा बोलतो ! गावाकडच्या मातीत वाढलेली माणसं साधी, सरळ, पण काही वेळा भुलवली गेलेली असतात. विशेषतः जेव्हा त्यांच्या हातात थोडा पैसा येतो, किंवा एखाद्या राजकीय पक्षात पद मिळतं, तेव्हा त्यांच्या वागण्यात, बोलण्यात आणि नजरेत एक वेगळीच मस्ती झळकते. "आता माझं कोणी काही ही वाकडं करू शकत नाही," अशी भावना त्यांच्या मनात खोलवर रुजते. त्यांच्या डोळ्यात तुच्छतेची झाक दिसते, आणि चालण्यात एक अहंकाराचे सावट स्पष्ट जाणवतं. ते स्वतःला सत्तेचं सूर्य समजू लागतात आणि वाटू लागतं  "सगळे माझ्या समोर झुकले पाहिजेत." पण या विचारांचं मूळ अज्ञानात असतं.चार चांगले दिवस मिळाले, एखादं स्थानिक पद लाभलं, किंवा एखाद्या पुढाऱ्याची ओळख मिळाली की काही जण इतके भारावून जातात की त्यांना कायदाही क्षुल्लक वाटू लागतो. "तो गबाळा मला न्याय देणार?""माझ्याकडे ओळखी आहेत." "पोलिससुद्धा माझ्या शब्दात वागतं." अशा गर्विष्ठ भावना त्यांच्या मनात खोलवर रुजलेल्या असतात.पण… कायद्याचं नाव घेणाऱ्यांना धमकावता येतं, पण कायद्या स्वतःला झाकून ठेवता येत नाही. पैसा, पक्ष, ओळ...