खान्देश माझा

पैलवान पांडुरंग धोंडू धोबी: संघर्षातून साकारलेले एक यशस्वी जीवन माणसाच्या आयुष्यात संघर्ष आणि मेहनत यांचा हातात हात असतो. आयुष्यभर झगडत राहणारे हातच पुढे एखाद्या कलेला किंवा क्षमतेला नवा आकार देतात. अशाच एका मेहनती, साध्या आणि निष्ठावान व्यक्तिमत्त्वाची कहाणी म्हणजे पैलवान पांडुरंग धोंडू धोबी! एरंडोलच्या एका सर्वसामान्य कुटुंबात पांडुरंग धोंडू धोबी यांचा जन्म झाला. त्यांच्या घरची परिस्थिती साधी होती, पण त्यांचे वडील अपार कष्ट करून शेती आणि वडिलोपार्जित व्यवसाय सांभाळत होते. घरची आर्थिक परिस्थिती हलाखीची होती, पण शिक्षणाची गोडी लागलेली असल्याने त्यांनी जुनी चौथीपर्यंत शिक्षण पूर्ण केले. शिक्षण घेत असताना त्यांना वडिलांना कामात मदत करावी लागायची. परंतु, त्यांच्या मनाला मात्र या व्यवसायात अजिबात रुची नव्हती. त्यांना लहानपणापासूनच व्यायामाची आणि कुस्तीची प्रचंड आवड होती. साधारण मुलांना खेळणी हवी असतात, पण पांडुरंग धोंडू धोबी यांना मातीचा गंध हवा होता. हातात कुस्तीपट्ट्या घ्यायच्या होत्या आणि आपल्या ताकदीने आखाडा गाजवायचा होता. त्यांचा कुस्तीशी असलेला संबंध हा सहज घडलेला नव्हता....

माणुसकीची भिंत..! प्रत्येक गावात, शहरात एक अशी भिंत असावी, जिथे आपल्याला नको असलेले, पण चांगले आणि वापरण्यायोग्य कपडे ठेवता येतील. आणि ज्याला गरज असेल, तो ती व्यक्ती तिथून हवे असलेले कपडे घेऊन जाईल. कल्पना साधी आहे, पण तिची ताकद खूप मोठी आहे. आजच्या जगात, जिथे भौतिक सुखांना खूप महत्त्व दिलं जातं, तिथे अशा 'माणुसकीच्या भिंती' ची गरज आहे. आपल्यापैकी कितीतरी लोकांकडे असे कपडे असतात, जे आपण वापरत नाही. ते कपडे कपाटात पडून राहण्यापेक्षा, गरजू लोकांपर्यंत पोहोचले, तर किती छान होईल! कल्पना करा, एका थंडीच्या रात्री, एका लहान मुलाला ऊबदार स्वेटरची गरज आहे. त्याला माहीत आहे, की 'माणुसकीच्या भिंती' वर त्याला ते मिळेल. तो तिथे जातो, आणि त्याला हवा असलेला स्वेटर मिळतो. त्याच्या चेहऱ्यावरचं समाधान, ते पाहून मिळणारं समाधान... हे शब्दांत व्यक्त करता येणार नाही. ही भिंत केवळ कपड्यांची देवाणघेवाण करत नाही, तर ती लोकांमध्ये आपुलकीची भावना निर्माण करते. ती आपल्याला शिकवते, की आपण एकमेकांना मदत करू शकतो. ती आपल्याला सांगते, की माणुसकी अजून जिवंत आहे. 'माणुसकीची भिंत' ही ...

स्वप्नांच्या रंगांनी भरलेले यशस्वी जीवन रात्रभर डोळ्यांत स्वप्न घेऊन झोपायचं आणि सकाळी त्या स्वप्नांना सत्यात उतरवण्यासाठी जीव तोडून प्रयत्न करायचे—हेच माझं जगणं. माझ्या मनाच्या कॅनव्हासवर मी स्वप्नांचं एक सुंदर चित्र रंगवत राहतो. प्रत्येक रंगाला, प्रत्येक रेषेला माझ्या आशा, आकांक्षा आणि मेहनतीची किनार असते. आणि जेव्हा त्या स्वप्नांना वास्तवाचं रूप मिळतं, तेव्हा जणू माझं संपूर्ण अस्तित्व एका सुंदर संगीतात न्हाल्यासारखं वाटतं. स्वप्नं पाहणं हे काही अवघड नसतं, पण ती पूर्ण करण्यासाठी उचललेलं प्रत्येक पाऊल, प्रत्येक संघर्ष आणि प्रत्येक वेदना ही त्या यशाच्या चित्रातले महत्त्वाचे रंग असतात. माझ्या वाटचालीत अनेक अडथळे आले, अनेकवेळा मी हरलो, अनेकदा डोळ्यांत पाणी आलं, पण कधीही थांबलो नाही. कारण मला ठाऊक होतं—या जगात कोणालाच सहजासहजी काही मिळत नाही. प्रत्येक जिंकलेली लढाई, प्रत्येक गाठलेलं यश ही माझ्या मेहनतीची पोचपावती होती. माझं यश म्हणजे केवळ एक मिळालेलं बक्षीस नव्हतं, ते माझ्या आयुष्यभराच्या ध्येयाचा सुंदर आकार होता. ते माझ्या रात्री जागवलेल्या क्षणांचं, झरझर गळून गेलेल्या अश्रूं...