एक नातं आपलं...

एक नातं आपलं...

आज खूप एकटं वाटतंय. असं काही तरी आहे, जे शब्दांत व्यक्त करायला खूपच अवघड जातं. मनात गोंधळ आहे, अस्वस्थता आहे, पण सांगायचं कोणाला? काय सांगू, काहीच बोलता येत नाही. कधी कधी स्वतःलाच समजावणं खूप कठीण होऊन जातं. आपलं मन ओळखायला लागतो, त्याच्या गोड आणि वाईट भावना समजून घ्यायला लागतात, पण हे तेव्हाच शक्य होतं, जेव्हा आपल्याला आपल्या अस्तित्वाची जाणीव खूपच कमी होत असते.

मन निरागस असावं लागते, आणि ते निरागसतेच सांगतं की, जसं तुमच्यासोबत असताना मी सर्व विसरतो, तसं माझं अस्तित्व पूर्ण होतं. त्या पूर्णत्वासाठी, एक विश्वासार्ह आणि समजूतदार नात्याची आवश्यकता असते. दोन हृदयं एकमेकांशी जुळल्यावर, आयुष्याला एक नवा अर्थ मिळतो. दोन जीव एका विश्वासाच्या धाग्याने जोडले जातात, आणि जीवनातील प्रत्येक क्षणाला एक वेगळीच गोडी मिळते.

पण नात्यात एक महत्त्वाची गोष्ट आहे – समतोल असावा लागतो. एकानेच सर्व काही पुढाकार घेतला, तर नातं परिपूर्ण होऊ शकत नाही. नातं दोघांनी एकत्र टिकवावं लागते, एकमेकांना समजून घ्यावं लागते. नातं म्हणजे एक परस्पर विश्वास, जिथे दोघेही एकाच वेळी एकमेकांच्या धडकात धडकत असतात.

संपूर्ण जग असलं तरी, एक अदृश्य ओझं असू शकतं. आणि ते ओझं असतं, कारण आपल्या सगळ्यात जवळच्या माणसाची सोबत नाही. आपलं सगळं असलं तरी, मन रिकामं, अवघड वाटतं. त्या रिकाम्या जागेत त्याच्या सोबतीची एक ओढ असते. आणि ती ओढ आपल्याला आयुष्याच्या प्रत्येक टप्प्यावर समजून घ्यायला भाग पाडते.

तुमच्यासोबत असताना, सर्व काही साधं आणि सहज होतं. तुम्हीच ते अस्तित्व असता, ज्याच्या सोबत आयुष्य फुलतं. तुम्हीच ते नातं असता, ज्यामुळे आयुष्याला अर्थ मिळतो. तुम्हाला आयुष्य मानलं आहे, कारण तुम्हीच त्याच्या प्रत्येक क्षणाला आणि अंतऱ्याला आकार देणारे असता. तुमच्याशिवाय आयुष्याची सुरुवातही काही नसते, आणि शेवटही काही नसतो.

नातं एक अदृश्य ओढ असतं. ते दोन व्यक्तींमध्ये अशी जादू निर्माण करतं, जी संपूर्ण जीवनाला नवा अर्थ देते. ते नातं एकमेकांच्या मनाचा आणि हृदयाचा स्पर्श असावं लागतो. हे नातं तसंच असावं – दोघांमध्ये एक आस्था, एक ओढ आणि एक विश्वास असावा लागतो. जेव्हा हे नातं एकमेकांच्या धडकात धडक होऊन जीवंत होतं, तेव्हा आयुष्य एक सुंदर, शुद्ध आणि अनमोल प्रवास बनतो.

© शब्दांकन: दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा