माझ्यासाठी काय केलं ?


माझ्यासाठी काय केलं ?

“माझ्यासाठी काय केलं?” हा प्रश्न आई-वडिलांना विचारताना आपलं मन कधीच त्यांच्या त्यागाचं आणि कष्टाचं पूर्ण मोल करू शकत नाही. आपण ज्या क्षणी हा प्रश्न विचारतो, त्या क्षणी त्यांचं हृदय चिरतं, आणि उत्तर देण्यासाठी त्यांच्या डोळ्यांत फक्त अश्रू दाटतात. आई-वडिलांचं आयुष्य हे त्यागाचं, कष्टाचं आणि निःस्वार्थ प्रेमाचं मूर्तिमंत उदाहरण असतं. त्यांचं अस्तित्व हेच आपलं वरदान आहे, आणि त्यांच्या प्रेमाचं मोल करणं आपल्या हातात नाही.

आई ही त्यागाची मूर्ती आहे. ती आपल्यासाठी स्वतःचं सुख विसरते, स्वतःचं शरीर झिजवते, आणि आपल्या हसऱ्या चेहऱ्यासाठी अखंड मेहनत करत राहते. आपल्या पायाला एक ठेच लागली, तरी तिच्या हृदयाला खोल जखम होते. बालपणी आपल्याला वाटायचं, आईला कधी झोपच लागत नाही का? ती सतत आपल्याभोवती का असते? पण तिचं जगणं हे आपल्याच सुखासाठी असतं. तिनं केलेल्या असंख्य गोष्टी आपण कधीच मोजू शकत नाही. तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू, तिच्या कपाळावरच्या चिंतेच्या रेषा, आणि तिच्या डोळ्यांतलं आपल्यासाठीचं अढळ प्रेम हे तिच्या कष्टाचं मौन भाष्य असतं.

वडील म्हणजे आधाराचा खंबीर स्तंभ. ते आपल्या आयुष्यासाठी स्वतःचं आयुष्य झिजवतात. त्यांचं हरणं हे नेहमी आपल्या जिंकण्यासाठी असतं. आपल्या एका इच्छेसाठी ते स्वतःच्या सर्व इच्छा दडपून टाकतात. आपण शाळेत नवीन पुस्तके किंवा खेळणी मागतो, तर ते स्वतःची जुनी वस्त्रंही घालायला मागे पुढे पाहत नाहीत. त्यांचा प्रत्येक क्षण आपल्या भविष्यासाठी समर्पित असतो. त्यांच्या चेहऱ्यावरचा ताण, कामातून आलेला थकवा, आणि त्यांच्या आयुष्यावरचं ओझं हे सर्व आपल्या सुखासाठीच असतं.

आपण मात्र त्यांच्या या निःस्वार्थ त्यागाला विसरून जातो. आई-वडिलांनी आयुष्यभर आपल्यासाठी केलेलं प्रेम आणि कष्ट याचा कधीच विचार करत नाही. “माझ्यासाठी काय केलं?” हा प्रश्न विचारणं म्हणजे त्यांच्या त्यागाचा अपमान करणं होय. त्यांचं आयुष्य हेच त्यांच्या प्रेमाचं आणि कर्तव्याचं उत्तर आहे.

आई-वडिलांनी आपल्याला दिलेलं प्रेम हे कोणत्याही तोलामोलाच्या पलीकडचं आहे. ते आपल्याला परतफेडीची अपेक्षा करत नाहीत, फक्त आपल्या प्रेमाच्या दोन शब्दांची आणि थोड्या सहवासाची अपेक्षा करतात. आपण त्यांना वेळ देणं, त्यांचं मन जपणं, आणि त्यांना आधार देणं हेच त्यांच्यासाठी सर्वात मोठं बक्षीस असतं.

“माझ्यासाठी काय केलं?” या प्रश्नाचं खरं उत्तर आहे – त्यांनी आपलं संपूर्ण आयुष्यच आपल्याला दिलं आहे. आता आपल्या हातात आहे त्यांना सन्मानाने, प्रेमाने आणि कृतज्ञतेने उत्तर देणं. त्यांच्या आयुष्यातील प्रत्येक क्षण आनंदाने भरून त्यांना सुख देणं, हेच आपलं कर्तव्य आहे.

आई-वडील हे ईश्वराच्या रूपात आपल्या आयुष्यात आले आहेत. त्यांचं अस्तित्व ओळखा, त्यांचं प्रेम जपा, आणि त्यांच्या ऋणात राहणं हे आपलं आयुष्य समृद्ध करणाऱ्या आनंदाचं मुळ आहे.

© शब्दांकन: दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा 

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल

इमेज
सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल जळगाव जिल्ह्यातील धरणगाव या लहानशा गावात मध्यमवर्गीय कुटुंबात जन्मलेले मा.नंदू हिरालाल चौधरी हे नाव आज गोसेवा आणि भारतीय गोवंश संवर्धन क्षेत्रात एक आदरयुक्त प्रेरणास्त्रोत ठरले आहे. शेतकरी वडिलांच्या कष्टात वाढलेले, साधेपणात संस्कारांचे बीज घेऊन मोठे झालेले मा.चौधरी यांनी आपल्या जीवनाची दिशा लहानपणातच निश्चित केली होती. त्यांचे बालपण कष्टमय होते. घरची आर्थिक परिस्थिती सर्वसामान्य असताना ही, त्यांनी शिक्षण आणि मातापित्यांच्या कर्तव्यांमध्ये संतुलन साधले. शेतीत आई-वडिलांना मदत करत, अभ्यास करत आणि आसपासच्या सामाजिक वास्तवाचा अभ्यास करत मोठे होत असताना त्यांच्या मनात एक दृढ संकल्प निर्माण झाला."घराच्या आणि समाजाच्या उन्नतीसाठी शिक्षणाशिवाय पर्याय नाही." मात्र शिक्षणाइतकाच त्यांच्या मनाचा एक कोपरा गोसेवेच्या पवित्र भावनेने व्यापलेला होता. गायीं विषयी त्यांना लहानपणापासून अपार प्रेम होते. त्यांच्या मनात गोमातेला केवळ जनावर न मानता, ती आपली माय आहे असा श्रद्धेचा भाव होता. गायत्री परिवाराचे बालवयातच लाभलेले संस्क...
अधिक वाचा

"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी यांची प्रेरणादायी वाटचाल"

इमेज
"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी  यांची प्रेरणादायी वाटचाल"  शेतीची माती, घामाने ओले झालेलं कपाळ आणि डोळ्यांत लपलेलं शिक्षणाचं स्वप्न ही प्रा. डॉ. अनंत लालचंद चौधरी यांची खरी ओळख. चोपडा येथील एका साध्या मध्यमवर्गीय शेतकरी कुटुंबात जन्मलेले डॉ. अनंत सर आज शिक्षणाच्या क्षेत्रात एक तेजस्वी दीपस्तंभ ठरले आहेत. घरात आर्थिक सुबत्तेपेक्षा मेहनत, शिस्त आणि मूल्यांचा वारसा मोठा होता. वडील शेतीमध्ये राबत आणि आई घरकामासह शेतीची जबाबदारी ही निभावत असे. अशा वातावरणात शिक्षणाला फारसा वाव नव्हता, पण डॉ. अनंत सरांनी लहानपणातच ठरवलं होतं."आपलं आयुष्य बदलायचं असेल तर शिक्षणाशिवाय दुसरा पर्याय नाही." आई-वडिलांच्या कामात मदत करत करतच त्यांनी आपलं शिक्षण पूर्ण केलं. अभ्यास, कष्ट आणि चिकाटी या त्रिसूत्रीवर विश्वास ठेवत त्यांनी जीवनाचा प्रवास सुरू केला. त्यांना लहानपणापासूनच शिक्षक होण्याची प्रबळ इच्छा होती. पुस्तकांची ओढ, विद्यार्थ्यांप्रती असलेली आत्मीयता आणि समाजासाठी काही तरी करण्याची प्रेरणा हे सारे गुण त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वात अगदी कोवळ्या वयातच रुजले ह...
अधिक वाचा

संकटांना सामोरे जाण्याची कला !

इमेज
संकटांना सामोरे जाण्याची कला – आत्मविश्वासाचा आणि धैर्याचा खरा परीघ आयुष्यात येणाऱ्या संकटांना घाबरून नव्हे, तर आत्मविश्वासाने आणि धैर्याने सामोरे जाण्याची खरी कला काय आहे, हे या भावनिक आणि हृदयस्पर्शी मराठी लेखातून जाणून घ्या. संकटांना सामोरे जाण्याची कला – आत्मविश्वासाचा आणि धैर्याचा खरा परीघ मित्रांनो, आयुष्य हे एक सुंदर प्रवास आहे, पण या प्रवासात काही वळणं अशी येतात, जिथे प्रकाश क्षीण होतो, आणि अंधार गडद होतो. हीच ती वेळ असते – संकटांची. ही संकटं आपल्या क्षमतेची, धैर्याची आणि संयमाची परीक्षा घेत असतात. पण खरा कलाकार तोच असतो, जो या अंधारातसुद्धा स्वतःचं प्रकाशपथ शोधतो. आपल्यापैकी प्रत्येकजण काही ना काही संकटांचा सामना करत असतो – कुणाचं नातं तुटतं, कुणाचा व्यवसाय बुडतो, कुणी जवळचं व्यक्ती गमावतो, तर कुणाच्या मनातले स्वप्नंच कोसळतात. पण एक सत्य आहे – संकटं ही टळत नाहीत, ती स्वीकारावी लागतात. आणि त्यांना सामोरं जाण्याची कला म्हणजेच आपलं खरं सामर्थ्य. कधी-कधी संकटं आपल्याला वाकवतात, पण मोडत नाहीत... माझ्या एका ओळखीचे, शांत स्वभावाचे एक गृहस्थ होते – विनायक काका. आयुष्याच्या...
अधिक वाचा