स्वप्नं दुसऱ्यांची आयुष्य त्याचं....!


स्वप्नं दुसऱ्यांची आयुष्य त्याचं....!

पुरुष… कुटुंबाचा आधारस्तंभ. जन्मताच त्याच्या खांद्यावर जबाबदाऱ्यांचे ओझे दिले जाते. काळजावर कितीही घाव झाले, तरी त्या खांद्यांची झीज कोणीच पाहत नाही."वडील", "भाऊ", "पती", "मुलगा" या प्रत्येक भूमिकेत तो सतत देतच असतो…आपला वेळ, मेहनत, स्वप्नं आणि अनेकदा स्वतःचं आयुष्यसुद्धा.

प्रत्येक पुरुषाला एक "घर" असावं असं वाटतं जिथे तो थोडा विसावेल, स्वतःसाठी श्वास घेईल, जिथे त्याच्या अस्तित्वाला किंमत असेल. पण वास्तव तसं नसतं.
अनेक पुरुषांचं आयुष्य घरापासून दूरच जातं काहींनी सगळी तरुणाई परदेशात किंवा दूरच्या शहरांमध्ये गमावलेली असते. त्यांचं जगणंच झालेलं असतं फक्त:
“कमवा आणि पाठवा”.

बाहेर गावात दिवस-रात्र मेहनत करताना त्यांना ना वेळ मिळतो, ना चैन.कधी कधी सणाला, एखाद्या अपवादात्मक प्रसंगी, चार दिवसांची सुट्टी घेऊन घरी परतले, तरी तिथे ही निवांतपणा कुठे असतो?"मुलाचं शिक्षण", "मुलीचं लग्न", "घराचं बांधकाम", "गाडीची हप्ता", "आई-वडिलांच्या औषधांची यादी"...नवीन अपेक्षा, नवीन स्वप्नं, आणि पुन्हा एकदा त्याच्यासमोर न संपणारी जबाबदाऱ्यांची यादी.

त्या स्वप्नांना साकार करण्याच्या ओझ्याखाली तो पुन्हा घर सोडतो.पुन्हा कामावर जातो… पुन्हा एकटा… पुन्हा शांत.

दरम्यान, आयुष्य सरकतं… त्याच्या डोळ्यांपुढून तरुणपण निघून जातं.कधी काळी स्वप्न बघणाऱ्या डोळ्यांमध्ये आता थकवा असतो, पण तक्रार करायची मुभा नसते.मनातली वेदना व्यक्त करायला कुणी जवळ नसतं. कुणी ऐकायला वेळ देत नाही.

आणि अखेर, जेव्हा तो कायमचा घरी परततो, तेव्हा उरलेलं असतं वयाचं वार्धक्य आणि एक थकलेलं शरीर.
घर असतं, पण घरात जागा नसते.वेळ असतो, पण माणसं नसतात.आयुष्य असतं, पण त्यात रंग नसतात.
आणि म्हणून कुणीतरी फार मार्मिक शब्दांत हे वास्तव सांगून गेलं आहे.

"काय आणलात, असं विचारण्याआधी,काय गमावलं यावर एकदा नजर टाका…जेव्हा गेलो होतो, तेव्हा तरुण होतो,जेव्हा आलो, तेव्हा म्हातारा झालो!"

पुरुषाचं संपूर्ण आयुष्य हे एका न बोलणाऱ्या समर्पणाची, एकटेपणाची, आणि जबाबदाऱ्यांनी भरलेल्या नि:शब्द यथार्थाची कथा आहे.त्याचं दुःख कधी चर्चेचा विषय ठरत नाही. कारण तो रडत नाही, बोलत नाही, फक्त करत राहतो.

हा लेख त्या प्रत्येक पुरुषासाठी आहे.जो स्वप्नांना दुसऱ्यांच्या डोळ्यांत फुलवतो, आणि स्वतः मात्र शांतपणे झिजत राहतो.त्याच्या त्या अबोल त्यागाला, मनोमन एक वेळ सलाम.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा 

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल

इमेज
सेवा हीच श्रद्धा — नंदू हिरालाल चौधरी यांची गोसेवेची वाटचाल जळगाव जिल्ह्यातील धरणगाव या लहानशा गावात मध्यमवर्गीय कुटुंबात जन्मलेले मा.नंदू हिरालाल चौधरी हे नाव आज गोसेवा आणि भारतीय गोवंश संवर्धन क्षेत्रात एक आदरयुक्त प्रेरणास्त्रोत ठरले आहे. शेतकरी वडिलांच्या कष्टात वाढलेले, साधेपणात संस्कारांचे बीज घेऊन मोठे झालेले मा.चौधरी यांनी आपल्या जीवनाची दिशा लहानपणातच निश्चित केली होती. त्यांचे बालपण कष्टमय होते. घरची आर्थिक परिस्थिती सर्वसामान्य असताना ही, त्यांनी शिक्षण आणि मातापित्यांच्या कर्तव्यांमध्ये संतुलन साधले. शेतीत आई-वडिलांना मदत करत, अभ्यास करत आणि आसपासच्या सामाजिक वास्तवाचा अभ्यास करत मोठे होत असताना त्यांच्या मनात एक दृढ संकल्प निर्माण झाला."घराच्या आणि समाजाच्या उन्नतीसाठी शिक्षणाशिवाय पर्याय नाही." मात्र शिक्षणाइतकाच त्यांच्या मनाचा एक कोपरा गोसेवेच्या पवित्र भावनेने व्यापलेला होता. गायीं विषयी त्यांना लहानपणापासून अपार प्रेम होते. त्यांच्या मनात गोमातेला केवळ जनावर न मानता, ती आपली माय आहे असा श्रद्धेचा भाव होता. गायत्री परिवाराचे बालवयातच लाभलेले संस्क...
अधिक वाचा

"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी यांची प्रेरणादायी वाटचाल"

इमेज
"मातीपासून दीपस्तंभापर्यंत – प्रा. डॉ. अनंत चौधरी  यांची प्रेरणादायी वाटचाल"  शेतीची माती, घामाने ओले झालेलं कपाळ आणि डोळ्यांत लपलेलं शिक्षणाचं स्वप्न ही प्रा. डॉ. अनंत लालचंद चौधरी यांची खरी ओळख. चोपडा येथील एका साध्या मध्यमवर्गीय शेतकरी कुटुंबात जन्मलेले डॉ. अनंत सर आज शिक्षणाच्या क्षेत्रात एक तेजस्वी दीपस्तंभ ठरले आहेत. घरात आर्थिक सुबत्तेपेक्षा मेहनत, शिस्त आणि मूल्यांचा वारसा मोठा होता. वडील शेतीमध्ये राबत आणि आई घरकामासह शेतीची जबाबदारी ही निभावत असे. अशा वातावरणात शिक्षणाला फारसा वाव नव्हता, पण डॉ. अनंत सरांनी लहानपणातच ठरवलं होतं."आपलं आयुष्य बदलायचं असेल तर शिक्षणाशिवाय दुसरा पर्याय नाही." आई-वडिलांच्या कामात मदत करत करतच त्यांनी आपलं शिक्षण पूर्ण केलं. अभ्यास, कष्ट आणि चिकाटी या त्रिसूत्रीवर विश्वास ठेवत त्यांनी जीवनाचा प्रवास सुरू केला. त्यांना लहानपणापासूनच शिक्षक होण्याची प्रबळ इच्छा होती. पुस्तकांची ओढ, विद्यार्थ्यांप्रती असलेली आत्मीयता आणि समाजासाठी काही तरी करण्याची प्रेरणा हे सारे गुण त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वात अगदी कोवळ्या वयातच रुजले ह...
अधिक वाचा

संकटांना सामोरे जाण्याची कला !

इमेज
संकटांना सामोरे जाण्याची कला – आत्मविश्वासाचा आणि धैर्याचा खरा परीघ आयुष्यात येणाऱ्या संकटांना घाबरून नव्हे, तर आत्मविश्वासाने आणि धैर्याने सामोरे जाण्याची खरी कला काय आहे, हे या भावनिक आणि हृदयस्पर्शी मराठी लेखातून जाणून घ्या. संकटांना सामोरे जाण्याची कला – आत्मविश्वासाचा आणि धैर्याचा खरा परीघ मित्रांनो, आयुष्य हे एक सुंदर प्रवास आहे, पण या प्रवासात काही वळणं अशी येतात, जिथे प्रकाश क्षीण होतो, आणि अंधार गडद होतो. हीच ती वेळ असते – संकटांची. ही संकटं आपल्या क्षमतेची, धैर्याची आणि संयमाची परीक्षा घेत असतात. पण खरा कलाकार तोच असतो, जो या अंधारातसुद्धा स्वतःचं प्रकाशपथ शोधतो. आपल्यापैकी प्रत्येकजण काही ना काही संकटांचा सामना करत असतो – कुणाचं नातं तुटतं, कुणाचा व्यवसाय बुडतो, कुणी जवळचं व्यक्ती गमावतो, तर कुणाच्या मनातले स्वप्नंच कोसळतात. पण एक सत्य आहे – संकटं ही टळत नाहीत, ती स्वीकारावी लागतात. आणि त्यांना सामोरं जाण्याची कला म्हणजेच आपलं खरं सामर्थ्य. कधी-कधी संकटं आपल्याला वाकवतात, पण मोडत नाहीत... माझ्या एका ओळखीचे, शांत स्वभावाचे एक गृहस्थ होते – विनायक काका. आयुष्याच्या...
अधिक वाचा