माझे पण दिवस येतील…..!

माझे पण दिवस येतील…..!

“माझे पण दिवस येतील” ही केवळ एक ओळ नाही, तर आयुष्याशी केलेली एक शांत पण ठाम घोषणा आहे. ही वाक्यं त्या मनातून येतात, जे आज थकलेलं असतं, जखमी असतं, पण हरलेलं नसतं. कारण ज्याच्या मनात अजूनही उद्याची आशा जिवंत आहे, तो माणूस कधीच संपलेला नसतो. आज नशिब साथ देत नसेल, परिस्थिती प्रतिकूल असेल, मार्ग खडतर असेल.तरीही मनात एक विश्वास असतो की हा काळ कायमचा नाही. कारण आयुष्य कधीही एका सरळ रेषेत चालत नाही; ते वळणं घेतं, आपली परीक्षा पाहतं आणि मगच आपल्याला पुढे नेण्याची तयारी करतं.

आयुष्याचा खेळ एका दिवसात पलटत नाही, हे मान्य. पण मेहनत आणि जिद्द एका क्षणात माणसाचं संपूर्ण आयुष्य बदलू शकतात. तो क्षण बाहेरून साधा दिसतो, पण त्यामागे असतात असंख्य अपयश, न संपणारे प्रयत्न, आणि स्वतःशी केलेली लाखो वेळा पुन्हा उभं राहण्याची वचनं. आज जो संघर्ष चाललाय, तो केवळ त्रास देण्यासाठी नाही, तर उद्याच्या उंच भरारीसाठी मन, मेंदू आणि आत्मा तयार करण्यासाठी आहे. आयुष्य आपल्याला मोडत नाही, तर घडवत असतं.फक्त त्या वेदना आपण समजून घ्यायला हव्या.

संघर्षाच्या काळात सगळ्यात जास्त बोचणारी गोष्ट म्हणजे लोकांची प्रतिक्रिया. काही लोक हसतात, काही कमी लेखतात, तर काही आपल्या क्षमतेवरच प्रश्नचिन्ह उभं करतात. “याचं काही होणार नाही” असं ठामपणे सांगणारे लोक आपल्याला भोवताली नेहमीच भेटतात. पण लक्षात ठेवायला हवं, मोठं स्वप्न पाहणाऱ्यांची थट्टा ही नेहमीच लहान विचार करणाऱ्यांकडून होते. त्यांना उत्तर देण्यात वेळ घालवणं म्हणजे आपल्या स्वप्नांपासून वेळ चोरणं. म्हणूनच शांत राहून, डोळ्यांत ध्येय आणि मनात आत्मविश्वास ठेवून पुढे चालत राहणं हीच खरी उत्तरं असतात.

माझं लक्ष्य मोठं आहे, आणि माझी वाटचाल थांबणारी नाही.ही भावना मनात घट्ट रुजली की मग अडचणी छोट्या वाटायला लागतात. प्रत्येक अपयश एक धडा शिकवतो, प्रत्येक चूक अधिक शहाणं बनवते. कधी कधी वाटतं, आपण इतरांपेक्षा मागे आहोत; पण आयुष्य ही शर्यत नाही, जिथे सगळे एकाच वेळी पोहोचायलाच हवंच. प्रत्येकाचा वेळ ठरलेला असतो, आणि जो स्वतःच्या वेळेवर विश्वास ठेवतो, त्याचं यश अधिक टिकाऊ असतं.

“माझे पण दिवस येतील” या वाक्यात एक वेगळीच ताकद आहे. यात राग नाही, सूड नाही, तर आहे संयम, आत्मविश्वास आणि स्वतःवर असलेला अढळ विश्वास. आणि जेव्हा ते दिवस येतात ना, तेव्हा गोंगाट करण्याची गरज नसते. कारण तेव्हा यश स्वतः बोलतं. तेव्हा मला कमी समजणाऱ्यांनाही कळतं की स्वप्नं फक्त पाहायची नसतात, तर ती पूर्ण करण्यासाठी लागणारी हिंमत, सातत्य आणि सहनशक्तीही असावी लागते. रात्रीची झोप सोडून, मनातल्या भीतींशी लढून, आणि तरीही हार न मानता जो पुढे चालतो, तोच खरा विजेता असतो.

स्वप्नांची किंमत प्रत्येकाला माहीत नसते. काही लोक सुरक्षित आयुष्य निवडतात, तर काही अनिश्चिततेचा रस्ता धरतात. हा रस्ता कठीण असतो, एकाकी असतो, पण हाच रस्ता माणसाला स्वतःची खरी ओळख करून देतो. या प्रवासात कधी अपमान सहन करावा लागतो, कधी अपयश गिळावं लागतं, तर कधी स्वतःलाच समजावावं लागतं. पण याच प्रवासात माणूस मजबूत बनतो, आणि जेव्हा तो यशाच्या शिखरावर पोहोचतो, तेव्हा त्याचं समाधान इतर कुठल्याही गोष्टीशी तुलना करता येत नाही.

माझा काळ नक्कीच येणार हा विश्वास ठेवणं फार महत्त्वाचं आहे. कारण विश्वासाशिवाय मेहनत कोरडी वाटते, आणि आशेशिवाय स्वप्नं अंधुक होतात. शांतपणे मेहनत करत राहायचं, स्वतःच्या प्रगतीवर लक्ष केंद्रित करायचं, आणि परिणामांची घाई न करता प्रक्रिया एन्जॉय करायची हीच खरी जिद्द आहे. जे लोक आज दिसत नाहीत, झगमगत नाहीत, तेच उद्या सगळ्यांना आश्चर्यचकित करतात.

सूर्य ही रोज उगवताना आधी अंधाराला मागे टाकतो, तेव्हाच तो चमकतो. अंधाराशिवाय प्रकाशाची ओळख होत नाही. तसंच, वेदना आणि संघर्षांशिवाय यशाची खरी किंमत कळत नाही. आजचा अंधार हा उद्याच्या उजेडाची नांदी आहे, हे लक्षात ठेवलं की मग कठीण काळही सहनशील वाटतो. प्रत्येक नवीन सकाळ ही एक नवी संधी असते.कालपेक्षा चांगलं होण्याची, स्वतःला सिद्ध करण्याची.

शेवटी एवढंच सांगावंसं वाटतं की, आयुष्य सगळ्यांवर सारखं मेहेरबान नसतं. पण जे लोक हार न मानता, स्वतःवर विश्वास ठेवून, शांतपणे मेहनत करत राहतात, त्यांच्यासाठी यशाचा दरवाजा उघडतोच. कदाचित उशिरा, कदाचित वेगळ्या मार्गाने, पण नक्की उघडतो.

हो, माझे पण दिवस येतील…आणि त्या दिवसांची वाट पाहताना मी थांबणार नाही.मी स्वतःला घडवत राहीन, झिजत राहीन, पण कधीच माघार घेणार नाही.कारण मला ठाऊक आहे.आजचा संघर्षच उद्याच्या यशाची खरी पायरी आहे.

© दीपक पवार (संपादक) खान्देश माझा